Sunday, March 27, 2016

தோழா


இயக்குநர் வம்ஷி தொழில் தர்மம் தெரிஞ்ச நியாயவான். இது இண்டச்சபில்ஸ் என்கிற ஹாலிவுட் படத்தின் தழுவல் என்று படத்தின் முதல் ஃப்ரேமிலேயே கறுப்பு-வெளுப்பில் பிள்ளையார் சுழிபோலப் போட்டுவிட்டுதான் கதையை ஆரம்பித்தார்.

உதயத்தில் சைக்கிள் செயினை உருவிக்கொண்டு உக்கிரமாக சண்டையிட்ட நாகார்ஜுனையும், ரட்சகனில் “கையில் மிதக்கும் கனவா நீ” என்று சுஷ்மிதா சென்-னை அலேக்காகத் தூக்கிக்கொண்டு மாடிப்படிகளில் காதல் வழியத் துள்ளி ஏறிய நாகார்ஷுனையும் பார்த்த ரசிகர்களுக்கு தோழா நாகார்ஜுன் கற்பனைக்கு எட்டாத வேஷம். தெலுகு ரசிகர்கள் இப்படிப் பொட்டிப்பாம்பாக அடங்கிய அ.நாவை ஏற்றுக்கொள்வார்களா?
இருபதடி உசர பெயர் ஸ்டாண்ட் கொள்ளாமல் பட்டியலிடப்பட்ட கம்பெனிகளுக்கு எஜமானனாக வரும் கொழுத்த செல்வந்தரான அக்கினேனி நாகார்ஜுன் பாதி காட்சிகளில் கண்ணாலேயே நடித்திருக்கிறார். பாரா க்ளைடிங் என்றழைக்கப்படும் பாராசூட்டில் விண்ணிலிருந்து மண்ணுக்குப் பறந்து வரும்போது 150அடி உயரத்திலிருந்து அறுத்துக்கொண்டு விழுந்துவிடுகிறார். அதனால் Tetraplegia என்கிற வியாதியால் சக்கர நாற்காலியே கதியென்ற வாழ்வுக்குத் தள்ளப்படுகிறார். இடுப்புக்குக் கீழேயும் கை கால்களும் உணர்வற்றுப் போய்விடுகிறது. அவரை தினப்படி பேணுவதற்கு அக்கறையான ஆள் வேண்டும். அந்த ஆள் கார்த்திக்.
அளவோடு அற்புதமாக நடித்திருக்கிறார் கார்த்திக். குடும்பத்தில் தன்னை உதவாக்கரையாக நினைக்கும் அம்மாவிடமும் தங்கை தம்பிகளிடமும் பேரெடுக்க பாடுபடும் பாசக்கார இளைஞன். பணம் சம்பாதிக்க வழிதெரியாமல் திருடியதாகவும் சித்தியாகிய அம்மாவுக்கு (வயசான ஜெயசுதா...) ஒத்தாசையாக இருக்க சின்ன வயசிலேயே வேலைக்குப் போகப் பாடுபட்டதாகவும் நாக்-கிடம் விவரிக்கும் கார்த்திக் நடிப்பில் மிளிர்கிறார்.
நாகார்ஜுனும் கார்த்திக்கும் திரையில் தோன்றும் காட்சிகளில் நம்மையும் மீறி ஒருவிதமான ஸ்நேகபாவம் தோன்றுவது டீம் தோழாவின் வெற்றி.
சென்ற சில படங்களாக அக்கா மாதிரி வந்து லிங்காவில் பெரியக்காவாகிய அனுஷ்கா ஐந்தாறு சீன்களில் அழகான அம்மாவாக வந்தார். சின்னக் குழந்தைக்கு அம்மாவாக வந்தார் என்று அனுஷ்கா ரசிகர்கள் படித்து இன்புறுக. அனுஷ்கா... அனுஷ்ம்மா....
ஜொள் விடுவது எப்படி என்று விடலைப்பசங்கள் கார்த்திக்கிடம் பாடம் கற்றுக்கொள்ளுமளவிற்கு இந்தப் படம் முழுக்க இளம் பெண்களைக் கண்டால் தியேட்டரில் நாம் சறுக்கி விழுமளவிற்கு ஜொள்... ஜொள்.. ஜொழ்ழ்ழ்ழ்ழ்ழ்ழ்ழ்ழ்ழ்...... வாய் பிளந்து கண்கள் சொருகி... ஜொள் இலக்கணம்.
இசையமைப்பாளரைக் கட்டிப் போட்டு க்ளைமாக்ஸுக்கு முன்னால் பாடல் வாங்கியிருக்கிறார்கள். பாரீஸ் வரைக்கும் கார்த்திக்கையும் தமன்னாவையும் அழைத்துக்கொண்டு போய்விட்டு ஒரு பாடல் இல்லாமல் திரும்பலாமா? ஓ. சென்ற வரியில் தமன்னா என்று சொன்னேனா? ஆமாம். தமன்னாவும் இப்படத்தில் இருக்கிறார். மெழுகு பொம்மையாக ஆங்கிலேய ஸ்த்ரீகளின் மோஸ்தரில் குட்டைப் பாவாடையுடனும் உதட்டைக் குவித்துப் பேசும் “கய்ய்க்குச்சய்ய்ய்...ச்ச்சுச்சுலுல்லூ...” என்று (குழந்தையாக!) கன்னத்தைப் பிடித்துக் கிள்ளிக் கொஞ்சத் தூண்டும் பெண்ணாக கார்த்திக்கின் ஜொள் அளவைக் கூட்டுவதற்கு வருகிறார்.
படத்தின் அடிநாதம் அற்புதமானது. கூலிக்கு மாரடிக்காமல் அர்ப்பணிப்போடும் அன்போடும் செய்யப்படும் காரியமானது அமரத்துவத்தை எட்டுகிறது. அந்த அன்பின், பாசத்தின் விஸ்தீரணம் வார்த்தைகளால் விவரிக்கமுடியாதது. கார்த்திக்கிற்கும் குடும்பம் உள்ளது என்றுணர்ந்த நாக் அவரை தாயாரிடம் அனுப்புகிறார். குடும்பமாக சந்தோஷமாயிருக்கிறார்கள் என்று மங்களம் பாடுகிறார்கள்.
போக்குவரத்து விதிகளை மீறி பியெம்டபிள்யூவை கன்னாபின்னாவென்று ஓட்டுவதும்... அதைக் கண்டித்து பிடிக்க வந்த காவலர்களை ஏமாற்றும்படியாக நாகார்ஜுனுக்கு உடம்பு சரியில்லை போன்று நடிப்பதும் இப்படியாகப்பட்ட ஃபீல் குட் படத்தின் மாத்தை கொஞ்சம் குறைக்கிறது.
ஏற்கனவே தாராளத்தைக் காட்டும் தமன்னாவை வைத்துக்கொண்டு ”நெமிலி” என்ற பாட்டுக்கு வந்து குத்தாட்டம் போட பம்பாய் சரக்கு போல ஒரு பார்ட்டியை ஆட விட்ட பொட்லூரி (தயாரிப்பாளர் பா... அவரை எழுத வேண்டாமா?) தயாள குணம் மிக்கவர்.
பாடல்கள் எதுவும் மனசில் நிற்கவில்லை என்றாலும் கோபி சுந்தரின் பின்னணி இசை அபாரம். பாரீஸ் வீதிகளில் தமன்னாவோடும் நாகர்ஜுனோடும் கார்த்திக் சுற்றும் போது கிடாரும், ட்ரம்பெட்டும், சாக்ஸும் பட்டையைக் கிளப்புகிறது. படத்தின் ஒளியமைப்பு ரிச்சாக இருக்கிறது. தொழில்நுட்பம் கொப்பளிக்கும் தியேட்டர்களில் இவ்விசைக் கேட்பது செவிக்கின்பம். பிரமாதம்.
நடுவே படம் கொஞ்சம் தொங்கும் போது ப்ளாச்சுக் கட்டி நிமிர்த்துவதற்காக ஒரு கார் ரேஸ் வைத்திருக்கிறார்கள். பாரீஸ் வீதிகளில் பறக்கும் கார்கள். அது இல்லையென்றாலும் ஜனம் இந்தப் படத்தைப் பார்க்கும் என்ற நம்பிக்கையை வம்ஷிக்கு யாரேணும் சொல்ல வேண்டும்.
ம்.. சொல்ல மறந்து விட்டேன். பிரகாஷ்ராஜ் நடித்திருக்கிறார். விவேக் ஐந்தாறு சீன்களில் வருகிறார். ரொம்பவும் சமர்த்தாகவும் வசூல் ராஜாவில் பார்த்தது போல அசட்டுச் சிரிப்போடும் பிரகாஷ்ராஜ்ஜும் அரைகுறை தாடியுடன் கார்த்திக்கின் நலம்விரும்பியாக விவேக்கும் சில காட்சிகளில் திரையில் தெரிகிறார்கள். உதறிய பிரஷ்ஷிலிருந்து சொட்டிய சிவப்புப் பெயிண்டிங்கை இருவது லட்சம் கொடுத்து வாங்கும் நாகார்ஜுனைக் காட்டி மார்டர்ன் ஆர்ட்டை கிண்டலடிக்கிறார்கள். அதைவிடக் கொடுமையாக ஐந்தாறு கலரில் கார்த்திக்கைக் கிறுக்கச் சொல்லி அதை இரண்டு லட்சத்திற்கு விற்கிறார்கள். “நீ படைப்பாளி.. நா துடைப்பாளி......” என்று எச்சல் துப்பி கமல் மார்டன் ஆர்ட் செய்யும் காதலா.. காதலா வித்தை கண்ணில் வந்துபோனது.
ஸ்ரேயான்னு ஒருத்தங்க சிவாஜியில ரஜினிக்கு ஜோடியா நடிச்சாங்களாம். அவங்க ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் திரையில் தெரியறாங்க. பயம்மா இருந்தது.
பி.எஸ். வினோத்தின் காமிரா அதி அற்புதம். வெள்ளைத் திரையில் வர்ணக் கோலங்களாக காட்சிகள் எழுகிறது. பாரீஸ் நகரத்தையோ வடசென்னையையோ பருந்துப் பார்வையில் காட்டும் போது கண்களுக்கு விருந்து. ஈஃபில் மேலே என்கிற பாடலைப் படம் பிடித்த விதம் மனதைக் கொள்ளையடிக்கிறது.
கார்த்திக்-நாகார்ஜுன் ஃபிசிக்கலான கெமிஸ்ட்ரியைப் பார்க்கப் பார்க்கப் பரவசமாக இருக்கிறது. நிச்சயமாக ஒரு தபா பார்க்கலாம் தோழா. தப்பில்லை. கேளிக்கை உத்திரவாதம்.

Friday, March 18, 2016

விட்டலாபுரம்

காத்தான் கடையில் ஈஸியாரில் ஏறி சென்னை நோக்கி வரும்போது இடதுபுறமே இரண்டு விட்டலாபுரம் வருகிறது. முதல் விட்டலாபுரத்திற்குள் நுழைந்து ”இங்க விட்டலன் கோயில்..” என்று நாங்கள் கேட்ட நபர் தன்னிலை தவறியிருந்தது “எழ்ன்ன கேழ்ழ?” என்ற வாழைப்பழ வாயோடு கேட்டபோது விளங்கியது. அவரது பழரச மூச்சுக் காற்றுப் பட்டாலே நமக்கும் போதையேறிவிடுமளவிற்கு ஃபுல்லாக “ஏத்தி”யிருந்தார். சேப்பாயி யாரும் சொல்லாமலே மெயின் ரோட்டுக்குத் திரும்பியது.
இன்னும் கொஞ்ச தூரத்தில் ஒரு பிரியாணிக்கடையில் இறங்கி கேட்டேன். “நேரா போனாக்க எஸ்.ஏ கலியாண மண்டவம் வரும்... அங்கினலேர்ந்து அடுத்த லெப்ட்டூ” என்று பரோட்டோ மாவு பிசையப் போய்விட்டார். எஸ்.ஏ மண்டபம் தேடும் பணி துவங்கிய போது “கூகிள் மேப்ஸ் போட்ருக்கேன்.. போங்கோ...” என்று சாதூர்யமாகப் பேசியது யாராக இருந்துவிட முடியும்.. சங்கீதாதான்...
“இதுக்குள்ளதானே...” நுழைவதற்கு முன் தெருவிளக்குகள் இல்லாத கும்மிருட்டாக இருந்த இடத்தில் தயங்கினேன். கிராமத்து மின்மினிப் பூச்சிகளின் சிமிட்டல்கள் கூட கிடையாது. காரின் முகப்பு விளக்கு இறங்கும் வரையில் தார்ரோடு விரித்த ஓர் பாய் போலத் தெரிந்தது. அவ்வளவுதான்.
“கூகிள் இந்தப் பக்கம்தான் காமிக்குது.. தைரியமாப் போங்க..”
ஒன்றிரண்டு கி.மீ உருட்டிய பின்னர்....
மங்கிய வெளிச்சத்திலிருந்த பொட்டிக்கடையில் சோடா குடித்துக்கொண்டிருந்த யூத்திடம் கேட்கலாம் என்று தலையை நீட்டிய போது எதிர் திசையில் செங்கல்பட்டிலிருந்து வந்த தனியார் பேருந்து விட்டலாபுரம் முழுவதற்கும் ரேடியோ வைத்தது போல “நெஞ்சுக்குள்ளே இன்னாரென்று.....” பாடிக்கொண்டு வந்து நின்றது. ஒரு பெரியவரையும் கைலியில் அரைக்கைச் சட்டையை மடக்கிய ஒருவரையும் உதிர்த்துவிட்டு ”உலகே அழிஞ்சாலும்.. உன் உருவம்....” என்று பாடிக்கொண்டே கடந்து போயிற்று.
இறங்கிய டப்பாக்கட்டு கைலிக்காரர் “அந்தோ....” கை காண்பித்து அப்படியே அனுப்பிவைத்தார். மெயின்ரோட்டிலிருந்து வலது கைப்பக்கம் நூறு அடியில் கோயில் இருந்தது. ஆனால் அந்தத் தெரு முழுவதும் கும்மிருட்டு. பொட்டு வெளிச்சமில்லை. எந்தக் கோயில் போனாலும் அங்கு வாசலில் விற்கும் பூக்கடையில் தட்டு வாங்குவது என் வழக்கம். கோயில் வாசலில் உட்கார்ந்தால் புண்ணியத்தோடு பொருளும் கிடைக்கும் என்றால் சந்தோஷமடைவார்கள். விட்டலேஸ்வரருக்கு ஒரு முழம் பூ கிடைக்காமல் போய்விடுமோ என்று அஞ்சினேன்.
இருட்டில் கடை போட்டிருந்த பெண் மூங்கில் தட்டு நிறைய சம்பங்கியுடன் அந்த பிராந்தியத்துக்கு சுகந்தத்தையும் விற்றுக்கொண்டிருந்தார்.
“துளசிமாலை இல்லைம்மா?”
“வித்துப்போச்சி சாமி. மணமா சம்பங்கி வாங்கிட்டுப் போ....”
உள்ளே சொற்ப கூட்டம் இருந்தது. கர்ப்பக்கிரஹ வாசலில் க்ருஷ்ண ப்ரேமி அண்ணா அபிஷேகம் செய்யும் படம் மாட்டியிருந்தார்கள்.
ஆஜானுபாகுவான விட்டலன். அவரது தோளுக்கு தோளாய் இருபுறமும் ருக்மணி சத்யபாமா. மலர்மாலைகளில் பார்க்கப் பார்க்க பரவசமாயிருந்தது. நீங்கள் நேரே நிற்கும் போது உங்களது உயரத்தில் தரையிலிருந்து சமமாக தெய்வம் நின்றால் எப்படியிருக்கும்? அப்படியொரு தோற்றம். ”பாகவதர் ஃபோன் பண்ணினார்.. நீங்கதானா அது?” என்று விஜாரித்த பட்டர்பிரான் வார்த்தைகளில் கண்டீஷனும் செயல்களில் இளகியமனதோடும் தீபாராதனை காட்டினார். “வலது பக்கத்துல பாருக்கோ... இந்தக் கோயில் மின்னாடி எப்படியிருந்தது.. இப்போ எப்படியிருக்குன்னு படம் போட்ருக்கோம்.. சிவராத்திரி விட்டலனுக்கு விசேஷம்... இவர் ப்ரேமிக விட்டலேஸ்வரர்... ” என்றார்.
பிரதக்ஷிணம் வந்தோம். லக்ஷ்மி சன்னிதி இருந்தது. பின்னர் ஸ்ரீநிவாசப் பெருமாளுக்கு ஒரு தனிச் சன்னிதி இருந்தது. பக்கத்து சன்னிதியில் வரதராஜரும் கடைசியில் விஷ்வக்சேனர் என்கிற சேனை முதலியார் சன்னிதிகளும் ஒரே வரிசையில் இருந்தன. எல்லா சன்னிதியிலும் விளக்கு எரிந்தது. சேனை முதலியார் சன்னிதியிலிருந்து மன்னைக்கு நியாபகம் தாவியது. ஸ்ரீவித்யா ராஜகோபாலனின் பங்குனி பிரம்மோற்சவம் போது சேனை முதலியார் ஒரு சுற்று வந்தவுடன் தான் புறப்பாடு ஆகும்.
டயாபடீஸுக்கு ஏற்றவாறு சர்க்கரை பொங்கல் செய்து பிரசாதமாய் விநியோகித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். கைக்கு ஒரு தொண்ணை தருகிறேன் என்று இருகைகளிலும் கொடுத்தார் அந்த மூதாட்டி. விட்டலன் சன்னிதியில் அமிர்தமாய் இருந்தது. பெருமாள் பிரசாதத்திற்கே பிரத்தேயகமாக இருக்கும் ஒரு அலாதியான சுவை.
“இது கிருஷ்ண தேவராயர் காலத்து கோயில்.. கி.பி பதினைஞ்சாம் நூற்றாண்டு...” என்றார் அக்கௌண்ட்ஸ் வெங்கட்ராமன் சார்.
“ம்.. பார்த்தேன்.. வாசல்ல ஆர்க்கியாலஜி போர்டு இருக்கு.. அவரோட பிரதிநிதியாமே.. யாரோ.. கொண்டைய தேவ சோழ மஹாராஜான்னு... சோழர் பரம்பரை ஆளு.. கிருஷ்ணதேவராயருக்கு ஊழியம் பார்த்திருக்கார்... அவர்தான் கட்டினதாம்.. போர்டுல இருக்கு....”
“தேரெல்லாம் இருந்திருக்கு... “ என்று கடைசி வாய் சர்க்கரைப் பொங்கலை வாயில் போட்டுக்கொண்டார்.
வாசலில் பூக்காரம்மா வீட்டுக்கு புறப்படத் தயாராயிருந்தது.
“ஒண்ணு சொல்ல மறந்துட்டேனே...” என்று அவசராவசரமாக நெருங்கினார் அக்கௌண்ட்ஸ் வெங்கட்ராமன் சார்.
”என்ன?”
“இங்க டெய்லி டோலோத்ஸவம் உண்டு. பெரிய பாகவதர் வந்தார்னா... அபங்.. பஜனையெல்லாம் பாடி உங்களை ஆடச் சொல்வார். ஆடாம வீட்டுக்குப் போக முடியாது...”
“அடுத்த தபா ஆடிடுவோம்...”
கடையடுக்கிக்கொண்டிருந்த பூக்காரம்மா “ஒரேயொரு சம்பங்கி மாலதான் இருக்கு.. வூட்டுக்கு வாங்கிட்டுப் போ...” என்று துரத்தியது.
மறுநாள் காலை பூஜையின் போது அந்த மாலையை வெங்கடேசப்பெருமாளுக்கு சார்த்திய போது அந்த ஃப்ரேமுக்குள் ப்ரேமிக விட்டலேஸ்வரர் தெரிந்தார். சம்பங்கியின் வாசனையில் மனஸில் பக்திரசம் பொங்கியது.

நத்தம் - அணைக்கட்டு



பரமேஸ்வரமங்கல தரிசனம் முடிந்து கிளம்பும் போது குருக்கள் மாமாவையும் சேப்பாயியில் ஏற்றிக்கொண்டு நத்தம் பயணித்தோம். வானம் நீலம் பூசியிருக்க இருபுறமும் பச்சைப் பசேரென்று கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை வயற்காடுகள் தெரிய நிர்ஜனமான குட்டி சாலைகள். அவை ஸ்வர்க்கத்தை அடையும் ஓடு பாதைகள்.
"நந்தம் ஜெம்பகேஸ்வரரை தர்சனம் பண்ணிடலாம்... அப்புறமா நீங்க உங்க பிரயாண திட்டப்படி மேலே போகலாம்..."

"அணைக்கட்டு சிவன் கோயிலுக்குப் போய்ட்டு வரும்போது நத்தம் வரலாமே மாமா..." என்று அக்கௌன்ட்ஸ் வெங்கட்ராமன் சார் பின் வரிசையிலிருந்து குருக்கள் மாமாவுக்குக் குரல் கொடுத்தார்.
சௌம்ய தாமோதரப் பெருமாள் கோயில் இன்னும் திறக்கவில்லை. வளைந்து நெளிந்து செல்லும் ஒற்றையடிப் பாதையில் சேப்பாயி சுகமாக சென்றது.
"அதென்ன கோயில்?"
"கிராமதேவதைக் கோயில்.... "
கீழே அசுரனைப் போட்டு மிதித்து சூலமேந்திய திருக்கரத்துடன் உக்கிர காளி ரூபத்தில் கோயில் முகப்பில் சுதைச் சிற்பமும் வாசலில் இருந்த விண்ணை முட்டும் அரச மரமும் எந்த கிராமத்தின் காவல் தெய்வத்திற்கும் சாஸ்வதம். பாசி மண்டிய அல்லிக்குளமொன்று கோயிலிலிருந்து புறப்பட்ட ஒரு ஒத்தையடிப் பாதையில் ஐம்பது தப்படியில் அலையடிக்காமல் அசையாமல் அடக்கமாக இருந்தது. அந்த அரசமரத்தடி அருகே அனாதரவாகத் தரையில் கிடத்தியிருந்த சைக்கிளும் அங்கிருந்து பக்கத்துத் தோப்பிற்குக் கிளம்பிய ஒரு பாதையும்... அசந்தால் ஒரு மர்மச் சிறுகதை எழுதிவிடும் அபாயமான நிலை.
ஐந்தாறு இடதுவலது வளைவிற்குப் பின்னர் ஊரைப் பார்க்க இருந்த ஆஜானுபாகுவான நந்தியிருக்கும் கோபுரமில்லாத கோயில் ஒன்று தென்பட்டது. "அதான் ஜெம்பகேஸ்வரர் கோயில்..." சிரித்தார் குருக்கள். அமைப்பிலேயே புராதனக் கோயில் என்று தெரிந்தது.


"இதான் எங்காம். இறங்குங்கோ.... ஒரு வா காஃபி சாப்ட்டுட்டு போகலாம்..." என்று கையைப் பிடித்து இழுக்காத குறையாகக் கூப்பிட்டார். சூரிய பகவான் வேக வேகமாக மேற்கில் இறங்கிக்கொண்டிருந்தார். வாசலில் ஊஞ்சலாடியது. வயல்காட்டு வேளை முடிந்து அரையாடைப் பெரியவர் பெடலுக்கு எண்ணெய் போடாத சைக்கிளில் க்ரீச்..க்ரீச்சி கடந்து சென்றார்.
"மாமா... அணைக்கட்டு சிவன் கோயிலுக்குப் போய்ட்டு வந்துடலாம். இருட்டிடப்போறது..." மீண்டும் பின்னாலிலிருந்து குச்சி போட்டார் அக்கௌன்ட்ஸ் வெங்கட்ராமன் சார். "ம்.. சரி" என்று கு.மா மசிந்தார்.
அணைக்கட்டு போகும் வழியெங்கும் நிலக்கடலை, கரும்பு, நெல் என்று பரவலாகப் பயிரிட்டிருந்தார்கள். கண்களில் பச்சை ஒட்டிக்கொண்டது. வெய்யில் தெரியாமல் நெஞ்சுக்கு ஜிலீர்.
"எல்லோரும் போர் தண்ணிய நம்பிதானே விவசாயம் செய்யறாங்க? இல்ல வானம் பார்த்த பூமியா?" என்றேன் குருக்களிடம்.
"இங்க ஒரு பெரிய ஏரி இருக்கு. அணைக்கட்டு தாண்டி. இப்போல்லாம் தண்ணியில்லை.. சாகுபடிக்காகதான் அணைக்கட்டு. இப்ப "அணைக்கட்டு"ங்கிறது ஊர்ப் பேரோடு நின்னு போச்சு..."
அணைக்கட்டு ஊருக்குள் சக்கரம் நுழைவதற்குள் ஒரு ஃபோட்டோ ஸ்டுடியோ இருந்தது. அதன் பெயர்ப்பலகை முகவரியில் பஜார் வீதி. பக்கத்தில் ஒரு துணிக்கடை. எதிர்புறம் சேவு போட்டுக்கொண்டிருந்த ஒரு பலகாரக் கடை. மன்னையிலிருந்து கோட்டூருக்கு அம்மாவை டூவீலரில் கொண்டு போய் விட்டபோது எதிர்வரும் கிராமங்கள் வரிசையாக கண்முன்னே சுழன்றது.
"இங்க ஒரு கிராமக் கோயில் இருக்கு.. பிடாரின்னு போட்ருக்கு..." என்றேன்.
"திருவிழாவுல வள்ளித் திருமணம்... திரௌபதி சபதம்னு... ஒரு வாரம் கூத்து தொடர்ந்து நடக்கும்... கூட்டம் ஜேஜேன்னு இருக்கும்... இதுதானே எங்க்களுக்கு பொழுதுபோக்கு..." மீண்டும் என்னுள்ளிருந்த கிராமத்தான் மன்னைக்கு மானசீகமாக சென்று வந்தான். மனசுக்குள்ளே அரிச்சந்திரா கூத்து ஈஸ்ட்மேன் கலரில் ஃபாஸ்ட் ஃபார்வேர்டில் ஓடியது. சேப்பாயி ஒரு பள்ளத்தில் விழுந்து எழுந்த போது நினைவுலகத்திற்கு வந்தேன்.
ம். இதோ கோயில் வந்துவிட்டது. கோபுரமில்லை. மதிலில்லை. பெரிய திருச்சுற்று இல்லை. ஆனால் கோயிலில் ஏதோ ஒரு ஈர்ப்பு மட்டும் இருந்தது. மன்னை டி.டி.பி ரோடு மாரியம்மன் கோயில் சுற்றளவு இருந்தது. ஸ்வாமிக்கும் அம்மனுக்கும் தனித்தனி கோயில் போன்ற குட்டிக் குட்டிச் சன்னிதிகள். அம்மன் சன்னிதி கோபுரத்தில் கோலூன்றிய ஒரு கிழவரின் சுதைச் சிற்பம் இருந்தது. என் கண் போன திக்கைப் பார்த்து குருக்கள் மாமா "இவர் தான் இந்தக் கோயிலைக் கட்டினவர்... அவர் ஞாபகார்த்தமா ஒரு சுதை.." . சிரித்தார்.
ஸ்வாமி முன் பெரிய நந்தி. இறைவன் அறம்வளர்த்த நாயகர். இறைவி அறம்வளர்த்த நாயகி. "தர்மசம்வர்த்தினி... நம்ம திருவையாத்து அம்மன் நாமகரணம்..." என்றார் அந்த அக்மார்க் காவேரிக்கரைக்காரரான வெங்கட்ராமன். சட்டென்று க்ஷண நேரம் ஐயாரப்பனையும் தர்மசம்வர்த்தினியையும் அந்த பிரம்மாண்ட கோயிலுக்கும் மனம் சுற்றி வந்தது.
ஸ்வாமி சன்னிதி அருகே முளைத்திருந்த எலுமிச்ச மரம் காய்த்துத் தள்ளியிருந்தது. மானஸா ரெண்டு காய் பொறுக்கி கைக்குள் அடக்கிக்கொண்டாள். "ஊஹும்... கீழப் போடு.. சிவசொத்து குல நாசம்..." என்றேன். "இந்தக் கோயிலுக்குன்னு நிலமெல்லாம் எழுதி வச்சுருக்கா.. யாரு படியளக்கிறா? ரெண்டு எலுமிச்சங்கா குல நாசமாக்கும்.." என்றார் அசுவாரஸ்யமாய்.
பத்து நிமிடங்களில் தரிசனம் முடிந்து நத்தம் புறப்பட்டோம். அணைக்கட்டு சிவன் கோயில் எதிர்ப்புறமும் நூறு வயசு கண்ட ஒரு பிரம்மாண்ட அரசமரம். எல் நினோ மழை பெய்தாலும் வேரில் நின்று கொண்டால் சொட்டுத் தண்ணீர் தலையில் விழாதபடி கான்க்ரீட் கூரை போல பருத்த கிளைகள். க்ளிக். ஒரு படமெடுத்துக்கொண்டேன்.
திரும்பும் வழியில் குருக்கள் மாமாவிடம் இன்னும் கொஞ்சம் பேச்சுக்கொடுத்தேன்.
"மாமாவுக்கு நிலமெல்லாம் இருக்கோ?"
"அதெல்லாமில்லை சார். இப்ப எனக்கு என்ன வயசு இருக்கும்ங்கிறேள்?"
"எழுபது?"
"எழுபத்து மூணு. ஐம்பது வருஷமா இதே வேலைதான். சுத்துப்பட்டு கிராமங்கள்ல மூணு நாலு கோயில் பார்த்துக்கிறேன். அறநிலையத்துறை சம்பளம் எப்படி வரும்னு உங்களுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கும். மத்தபடி கோயிலுக்கு வர்ற சேவார்த்திகள் கொடுக்கிற தக்ஷிணைதான்."
"போதுமா? வாய்க்கும் கைக்கும் சரியா இருக்கா?"
"அவனுக்கு கைங்கர்யம் பண்றவாளை அம்போன்னு விட்டுடுவானா? தட்டுல வருமானம் குறைஞ்சுபோச்சுன்னாக்க வேற கோயில் அபிஷேகம் அலங்காரம் கும்பாபிஷேகம்னு கூப்பிட்டு அனுப்புவான் கைலாசம்..." என்றார் நெருங்கிய தோஸ்த் போல ஈஸ்வரனை.
நத்தம் வந்தடைந்தோம்.
திருமகள் சிவபெருமானை நோக்கித் தவமியற்ற இந்த செண்பகவனத்துக்கு வந்தாள். பல வருடங்கள் இடைவிடாத தவம். மனம் குளிர்ந்த சிவபெருமான் அங்கு ரிஷபத்துடன் எழுந்தருளினார். லக்ஷ்மியின் தவத்தை மெச்சினார். நந்தி தேவர் லக்ஷ்மிக்கும் சிவபெருமானுக்கும் பாதுகாப்பாக வெளியே வனம் பார்த்துக்கொண்டு அமர்ந்தார். சக்தியும் அங்கு வரவே "திருமகளே! உன்னுடைய தவத்தினால் சந்தோஷமடைந்தேன். இத்திருத்தலதிற்கு எழுந்தருளிய சௌந்திர நாயகியும் தனது கரங்களில் பாசாங்குசத்திற்குப் பதிலாக தாமரையும் நீலோத்பலத்தையும் ஏந்தி காட்சிதருவாள்" என்று திருவாய் மலர்ந்தார்.
இச்சமயத்தில் ஈசன் திடீரென்று கிளம்பிச் சென்று பாலாற்றிலிருக்கும் ஒரு சிறு குன்றுக்குப் போய் லிங்காவாய் யோகத்தில் அமர்ந்தார். நெடுநேரமாகியும் சிவனார் திரும்பாததால் உமையம்மை அவரைத் தேடி சென்றாள். அங்கே ஒரு பாம்பு அவருக்குக் குடை பிடிக்க பசு ஒன்று பால் சொரிவதைக் கண்டு மகிழ்ந்தாள். அந்த சிறுகுன்றே பரமேஸ்வரமங்கலம்.
சென்ற இரு பாராக்கள் குருக்கள் மாமா நிதானமாகச் சொன்ன ஸ்தல புராணம். நேரம் கருதி உங்களுக்காக இரு பாராக்களில் அடைத்துள்ளேன். அவர் விவரித்த விதம் படு ஜோர். ”கேட்டீங்கன்னா.. ம்.. பார்த்தோம்னா... ஹேஹ்ஹே...அப்டியே......” போன்ற பதங்களைப் போட்டுப் பேசினார். பாட்டி மடியில் படுத்துக்கொண்டு புராணம் கேட்ட சுகம்.
நத்தம் கோயில் அர்த்தமண்டபத்துள் நுழையும் போது யாரோ உள்ளூர்க்காரர் கைலியுடன் சனீஸ்வர பகவானுக்கு தீபம் போட்டுக்கொண்டிருந்தார். அழகிய சிவலிங்கத் திருமேனி. சொக்கி மனமுருகி தரிசித்துக்கொண்டிருக்கும் போது வாசலிலிருந்து "இங்க வாங்கோ..." என்று தீபாராதனைத் தட்டோடு குருக்கள் கூப்பிட்டார்.
"இங்க அம்பாளுக்குதான் முதல் மரியாதை. அர்ச்சனை அபிஷேகமெல்லாம் அம்பாளுக்குப் பண்ணிட்டுதான் சர்வேஸ்வரனுக்கு..."
"திருமீயச்சூர் லலிதாம்பிகை கோயில்ல கூட இதே வழிபாட்டு முறைதான்..." என்றேன்.
மடிசாரில் சௌந்தர்ய நாயகி அம்மன் திவ்ய சௌந்தர்யத்துடன் காட்சியளித்தாள். தீபாராதனையில் மஞ்சள் பட்டில் ஜொலித்தாள். பக்கத்தில் சுப்ரமண்யர் சன்னிதி. ஆறுமுகனாக அழகுமயில் ஏறியிருந்தான். பின்னர் கடைசியில் ஜெம்பகேஸ்வர ஸ்வாமிக்கு அர்ச்சனை செய்து தீபாராதனையும் காண்பித்தார். கருவறைக்கு முன்னமிருந்த மண்டபத்தில் உற்சவர்களாக ஸோமாஸ்கந்தர், ஆடலரசன், கணபதி என்று திவ்யரூபமாக பஞ்சலோகத்தில் இருந்தார்கள்.
அர்த்தமண்டபத்தில் அழகிய சீதா லக்ஷ்மண ராமச்சந்திர மூர்த்தியும் அருள்பாலித்தார். "ராமர் எங்கே இங்கே.." என்று கேட்க மனம் வரவில்லை. லக்ஷ்மி சிவனை பூஜை செய்ய வந்திருக்கும் போது ராமன் வந்தால் தப்பா என்ன?
வெளியே இருள் பரவத் தொடங்கியிருந்தது. வாசலுக்கு வந்த பின்னர் கோயிலைத் திரும்பிப் பார்த்தேன். கர்ப்பக்கிரஹத்தில் தொங்கு விளக்கு எரிய திருவாசிக்குப் பின்னர் ஏற்றிய விளக்கு வட்டமாக பல பிம்பமாகி அங்கே ஈஸ்வரன் பிரசன்னமாகியிருந்தார்.
குருக்கள் வீட்டிற்கு சென்று அந்த ஒரு வா காஃபி சாப்பிட்டோம். யத்கிஞ்சிதம் தக்ஷிணை கொடுத்து நமஸ்கரித்தோம். "திருப்பணி நடக்கிறது. எதாவது கொஞ்சம் விளம்பரப்படுத்த முடியுமான்னு பாருங்கோ.. அதுவே பெரிய உபகாரம்..."
"ம்.. நிச்சயமா.. நமஸ்காரம் மாமா... வரேன்.."
சேப்பாயி கிராமத்து சாலைகளில் வளைந்து நெளிந்து ஈஸியாரைப் பிடித்தாள். குறுக்கும் நெடுக்குமாக சில இருசக்கரர்கள் சர்க்கஸ் காண்பித்தார்கள். "பாம்....."மென்று அலறிக்கொண்டே லாரி ஒன்று கடந்து போய் மறைந்தது. யார் மீது மோதுவதற்கு இவ்வளவு வேகம்?
"பாண்டுரெங்கனையும் பார்த்துட்டுப் போடுவோம்..." என்று அக்கௌன்ட்ஸ் வெங்கட்ராமன் சார் சொன்னபோது மணி முன்னிரவு 7:15.
"ஆனா கோயில் ஏழரை வரைத்தான் நடை தொறந்திருக்கும்...." அவரே இதையும் சொன்னார்.
"என்ன பண்ணலாம்? நேரே ஆத்துக்கு...."
"வண்டியை விட்டலாபுரத்துக்கே விடுங்கோ.. எத்தன மணிக்கு நடை சாத்துவான்னு பாகவதருக்குப் ஃபோன் பண்ணிக் கேட்கறேன்.."
இப்போது நாம் விட்டலாபுரம் நோக்கி போய்க் கொண்டிருக்கிறோம்.

ஆடிய பிற ஆட்டங்கள்

Related Posts with Thumbnails