Saturday, May 7, 2011

சிலிகான் காதலி - VII


பழைய பாகங்களின் சுருக்கம் இங்கே:
தலைநகரில் தனது காதலி ஜீவிதாவை காணாமல் தவித்தான் ஜீவன். ஜீவிதாவை அங்கமங்கமாக அழகில் உயர்ந்த பல நூற்றாண்டு பெண்டிரின் அவயங்களை மாடலாக்கி க்ளோனிங் முறையில் ஒரு டாக்டரின் உதவியோடு செதுக்கியிருந்தான். அன்றைக்கு கண்காட்சியில் அச்சு அசல் ஜீவிதா போலவே ஒருத்தியை பார்த்தான். அவளைப் பின்தொடர்ந்து சென்று அவளிடம் பேசிய போது அவள் தன் காதலி ஜீவிதா இல்லை என்று தெரிந்துகொண்டான். பின்னால் துரத்தும் போலீசிடம் இருந்து தப்பிக்க அந்த கண்காட்சியில் இருந்து வெளியே வந்தவனை ஒரு வானூர்தி இழுத்துப் போட்டுக்கொண்டு பறக்கிறது. அந்த வாகனத்தின் உள்ளே கண்காட்சியில் பார்த்தது போல ஏழு ஜீவிதாக்களை பார்க்கிறான். அதிசயத்தில் வாய் பிளக்கையில் அவனுடைய ஜீவிதாவை க்ளோனிங் முறையில் படிமம் எடுத்து அங்கம் அங்கமாக அழகுச் சிலையாக செதுக்கிய டாக்டரையும் ஜீவன் அந்த ஊர்தியில் பார்க்கிறான். நாட்டை இயந்திரங்களிடம் இருந்து காப்பாற்றும் தனது திட்டத்தை விளக்கி அதை செயல் படுத்துவதற்கு ஒரு அத்துவானக் கிராமத்தில் இருக்கும் தனது நண்பன் வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்கிறான். அவர்கள் ஒரு பாறை மறைவில் தங்களது வானூர்தியை நிறுத்திவிட்டு நண்பனின் வீட்டிற்கு வரும் போது நிறைய ரோபோக்களை பார்த்தார்கள். மேபிள் மரத்தை கட்டிப்பிடித்து தனக்கு தேவையான சக்தியை உறிஞ்சிக்கொண்டார்கள். இதைப் பார்த்துவிட்டு திரும்பிய டாக்டரும், ஜீவனும் டாக்டரின் நண்பர் நரேன் என்பவரின் வீட்டிற்கு வந்து தங்குவதற்காக வருகிறார்கள். வீட்டிற்கு வந்த பின் அவர்களது குழுவில் ஒரு ஆள் மிஸ்ஸிங். ஜீவன் அதிர்ச்சியுற்றான். தொலைந்து போன வண்டியோட்டி வாகனத்தில் விட்டு வந்த எலக்ட்ரானிக் சாதனங்களை கொண்டு வந்து கொடுத்தான். பின்னர் ஜீவிதாக்களை வைத்து தான் செய்யப் போகும் காரியங்களை பற்றி விவரித்தான் டாக்டர். தலைமை செய்தி நிலையத்தில் ரோபோ ஜீவிதாவின் நடவடிக்கைகளை இங்கிருந்தே காண்பித்தான். குடிபோதையில் அந்த இயந்திர ஜீவிதாவை தொட்டு உரசி பிடித்து இழுக்கிறான். சிக்னல் அறுந்து போய் ஸ்க்ரீன் பிளான்க் ஆனது. வாசலில் மரப்பலகையில் ஷு காலோடு ஆயிரமாயிரம் பேர் நடப்பது போல சத்தம் கேட்டு ஜீவன் எட்டிப் பார்க்கையில்...







"ஹே... ஜீவன்.. ஒரு நிமிஷம்.." என்றான் டாக். அவன் முகத்தில் கவலை படர்ந்திருந்தது. "ஜாக்கிரதை... " என்று ஹஸ்கி வாய்ஸில் எச்சரித்தான்.

மெதுவாகக் கதவு திறந்தேன். வண்டுகளின் கொசுக்களின் ரீங்காரம் போல ஒரே சீராக காதுகளில் டக்..டக்.டக்கியது. "ரீ......ங்..." என்பதற்கு பதிலாக "டக்.டக்." என்று ஒரு தொடர் சத்தம். வெளியே ஊர் மணத்தது. அரை நிலா அதன் வேலையை செவ்வனே செய்துகொண்டிருந்தது. பேண்ட்டும் சட்டையுமாக தெருக்களில் ரோபோக்கள் லெஃப்ட் ரைட் போட்டு மிடுக்காக காவல் காத்தன. வீதியெங்கும் இயந்திரங்களின் காலடியோசை. நகரமும் கிராமமும் பாரபட்சமின்றி சமமாக கவனிக்கப்படுகிறது. உயிர்ப்பான நிஜ மரங்கள் காற்றுடன் தலையாட்டி சந்தோஷமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தன. மரங்களின் கலைந்த கேசங்களுக்கு இடையே வானில் துரத்தும் மேகக் கூட்டத்திடம் இருந்து தப்பித்து நிலா ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். வெளியே இயற்கை அழகு கொஞ்சியது. வினோத சப்தம் வயிற்றை கலக்கியது.

"என்ன பார்க்கிறீங்க?" என்றார் நரேன். இப்போது அரைக்கு வேஷ்டி கட்டியிருந்தார்.

"ஒரே படபடன்னு சத்தமா இருக்கேன்னு வெளியே வந்தேன்" என்றேன்.

"ஹா.ஹா.. பயந்துட்டீங்களா?" என்று உதடு விரிய வெடிச் சிரிப்பு சிரித்தார்.

அவர் புன்னகையில் நிலைமை அவ்வளவு மோசம் இல்லை என்று உணர்ந்தேன். அதற்குள் ஜீவிதாவும் டாக்டரும் அரக்கபரக்க வெளியே வந்தார்கள். காம்பவுண்டு சுவர் வரை விடுவிடுவென்று போனார் நரேன். நான் அவரைப் பின்தொடர்ந்தேன். வெள்ளைக் கலர் கொசுவலை வடிகட்டி ஒன்றை எடுத்து ஆகாசத்தில் ஒரு சுழற்று சுழற்றினார். வடிகட்டியின் வாய் பாகத்தை மூடினார். உள்ளே கருப்பு நிறத்தில் கொசுபோலவும் வண்டுபோலவும் இருந்த பூச்சிகள் கொசகொசவென மொய்த்தன.

"உள்ளே போகலாம் வாங்க..." என்று வடிகட்டியை தூக்கிப் பிடித்துக்கொண்டு வீட்டிற்குள் விரைந்தார். நான் ஆவல் பொங்க அவர் பின்னால் ஓடினேன். ரோபோக்களிடம் ஒரு கூலியாக வேலை பார்த்து எனக்கு மூளை மழுங்கிப் போயிருந்தது. வெளி உலகில் நடக்கும் அறிவியல் அதிசயங்கள் பற்றி அறியாத மூடனாகியிருந்தேன்.

ஒரு கண்ணாடிக் குடுவையை திறந்து வடிகட்டியில் இருந்து பிடித்த பூச்சிகளை நறுவிசாக உள்ளே கொட்டி லாவகமாக சிக்கென்று அந்தக் குடுவையை இருக்க மூடினார் நரேன் சார். முகத்துக்கு நேரே தூக்கிப் பிடித்து கண்களை உருட்டி

"இப்ப தெரியுதா? இது என்னான்னு..." என்று கேட்கும் போது உள்ளே இருந்தவைகள் அந்தக் கண்ணாடியில் முட்டி மோதி "டிங்.டிங்.டிங்.." என்று ஜலதரங்க ஒலியெழுப்பிக் கொண்டிருந்தன. பூச்சிகளுக்கு என்ன இரும்புத் தலையோ என்று நான் நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் போது, நரேன் சார் தொடர்ந்தார்.

"இதுங்கெல்லாம்.. ரோபோக் கொசு சேனை. எங்கள மாதிரி சிற்றூர்களை தேர்ந்தெடுத்து கொசுக்கெதிரா திட்டம் போட்டு ஊர் ஊரா இந்த மாதிரி உலவ விட்ருக்காங்க. பறந்து பறந்து நிஜக் கொசுக்களை இந்த ரோபோக் கொசு லபகென்று பிடித்து சாப்பிடும். பல வருஷமா கொசுக்கு மருந்து அடிச்சோம். இப்பெல்லாம் கொசு அந்த மருந்துகள்னால சாவறது இல்ல.. முன்ன விட வீரியத்தோட கடிக்குது."

"ஆச்சர்யமா இருக்கு சார்! தலைநகரத்துல இருக்கிற எங்களுக்கு கூட இதுபோல வசதிகள் இல்ல.." என்றேன் ரோபோக் கொசுக்களை ஆதங்கத்துடன் பார்த்துக்கொண்டே. பாட்டில் உள்ளே இருந்து ரெண்டு கொசு என்னை வித்தியாசமாகப் பார்த்தது.

"சோதனை முயற்சியா இங்க தான் முதன் முறையா செயல் படுத்தியிருக்காங்க.." என்று கண்களில் பெருமிதம் பொங்க சொன்னார் நரேன் சார்.

ஒன்றிரண்டு கொசுக்கள் ஊசிக் கண்களால் வெளியே பார்த்து கண்ணாடிக் குடுவையை மெட்டல் மண்டையால் தட்டி அவர்களுடைய கைதை எதிர்த்து ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணிக் கொண்டிருந்தன. மற்றவை சார்ஜ் குறைந்து கைகால்கள் ஸ்லொ மோஷனில் இயங்க சாதுவாக பாட்டிலின் அடியில் மல்லாந்து படுத்துக்கொண்டது. வெளியே மின்சாரத்தின் கரகர குரலில் பேசிக்கொண்டே ஏதோ ஒன்று நடமாடியது. ஜன்னல் வழியே எட்டிப்பார்த்தேன். ஒரு ஐந்து வயதுப் பையன் சைஸ் தலைவர் கொசு ஒன்று மொய்த்தவர்களை தேடி எண்ணிக்கொண்டு பறந்தும் நடந்தும் தெருவில் சென்று கொண்டிருந்தது. பாட்டிலில் சிறையுண்டவர்களின் லீடர்க் கொசு போலும். 

டாக்டர் தலைநகரத்தில் செய்தி மையத்தில் உளவாளியாக இருக்கும் ஜீவிதாவுடன் தொடர்பு கிடைக்குமா என்று கம்ப்யூட்டரைத் தட்டி நோண்டிக்கொண்டிருந்தான். அதிகாலை நான்கு மணி என்று அரசாங்கக் கடிகாரம் ஒளிர்ந்தது. கண்களில் தூக்கம் வழிய "கூ..." என்று ஊரைக் கூட்டி கொட்டாவியை விட்டு அடுத்தவருக்கு பற்ற வைத்துக்கொண்டே நரேன் சார் படுக்கையறை சென்றார். பக்கத்தில் நின்றிருந்த என் இதய ராணி ஜீவிதாவிர்க்கு இப்போதும் கண்களில் இருந்து காதல் கசிந்துகொண்டிருந்தது. நான் கண்மூடாமல் பார்த்துக்கொண்டு அசடு வழிய பக்கத்தில் நின்றிருந்தேன். பின்னால் வந்த டாக் "உக்க்ஹும்.." என்று கனைத்தான்.

"சொல்லு.." என்றேன். ஜீவிதாவைப் பார்வையால் விழுங்கியவாறு.

"கொஞ்சம் என் பக்கம் உன் முகத்தை திருப்புகிறாயா?" என்று விசேஷ மரியாதையுடன் விளித்தான்.

"சொல்லு..." என்று குரலை உயர்த்தி மறுபடியும் முகத்தை அவனுக்கு திருப்பினேன். மனதை அவளிடம் இருந்து திருப்பாமல்.

"நம்மிடம் இருக்கும் மிச்ச சொச்ச ஜீவிதாக்களை நான் என்ன செய்யப் போகிறேன் என்று தெரியுமா உனக்கு?" என்றான்.

"என்ன செய்யப் போகிறோம்?' என்று பயத்தில் பக்கத்தில் நின்ற என் ஜீவிதாவை கையோடு கை கோர்த்துக் கேட்டேன். அவள் கை ஜில்லென்று இருந்தது. ஈரக்கையில் இருந்து மின்சாரம் பாய்ந்தது.

"ஒருத்தியை தகவல் மையத்தில் விட்டது போல அரசாங்கத்தின் அனைத்து முக்கியத் துறைகளிலும் உள்ளே நுழைக்கப் போகிறேன்."

"ஒரே சாயலில் அனைவரும் உலா வந்தால் மாட்டிக்கொள்ளப் போகிறார்கள். ரோபோக்கள் என்று தெரிந்தால் பார்ட் பார்ட்டாக கழற்றி ரோபோக்கள் பட்டறைக்கு அனுப்பிவிடுவார்கள்." என்று சொல்லும்போதே மேஜைக்கு பக்கத்தில் உட்கார்ந்து காலாட்டிக்கொண்டிருந்த ஒரு ஜீவித ரோபோ கண்களில் பயம் காட்டியது.

"ஸெல்ப் இன்டெலிஜென்ட் மாஸ்க்கிங் என்றொரு அற்புதமான மாடுயூல் லோட் செய்திருக்கிறேன்."

"அப்படியென்றால்.."

"இவர்களுடைய நினைவகத்தில் சிலரின் படங்களை சேமித்து வைத்திருக்கிறேன். இக்கட்டான வேளைகளில் அந்த ஜாடையை இவர்கள் முகங்கள் நொடிப்பொழுதில் இழுத்துப் போட்டுக்கொள்ளும்."

"சுருக்கமாகச் சொல்வதென்றால் நடமாடும் பச்சோந்திகள்!" என்று சொல்லிவிட்டு பக்பக்கென்று சிரித்தேன் நான்.

முதலில் மூலையில் ஒய்யாரமாக சாய்ந்து நின்ற ஒரு ரோபோ ஜீவிதாவை கைதட்டி சைகையால் கிட்ட அழைத்தான். அது இடுப்பு ஒடித்து நளினமாக பக்கத்தில் வந்தது. அதனிடத்தில் கட்டிப் பிடித்து குசுகுசுவென்று ஏதோ ப்ரோக்ராம் செய்தான். ஒரு சில வினாடிகள் கழிந்தன. இயந்திரம் அவன் கட்டுக்கு அடங்கி அடக்கமாக நின்றிருந்தது.

"ஜீவன் இப்போது இதன் எதிரே வா பார்ப்போம்." என்று கூப்பிட்டான். வாசலைப் பார்க்க நின்றிருந்த அந்த ஜீவிதாவிர்க்கு பின்னிருந்து முன்னால் சென்று நடந்து வந்தேன். ஆ.... அதிர்ந்துவிட்டேன் நான். உள்நாக்கு தெரியும் அளவிற்கு வாய் பிளந்தது. அந்த முகத்தை பார்த்ததும் அதிர்ந்து போனேன். எனக்கு தூக்கி வாரிப் போட்டது. மனது துடியாய்த் துடித்தது. சித்த பிரமை பிடித்தவன் போல் ஆனேன்.

மஞ்சள் பூசிய முகத்தில் நெற்றியில் குங்குமம் வைத்து பளபளவென்று பூரணச் சந்திரன் போல என் அம்மாவின் இளவயது களையான முகம். உடலமைப்பில் வேறுபட்டாலும் முக ஜாடையில் அச்சுஅசல் என் அம்மாவைப் போலவே உரித்து வைத்திருந்தது என்னை அப்படியே உறையவைத்தது. என்னுடைய அம்மாவும் என்னைப் போலவே ஒரு பழமை விரும்பி. அவளிடம் இருந்து தான் தமிழ் மீது காதலும், இம்மண்ணை என்னை விட நேசிக்கவும் கற்றுக்கொண்டேன். இயந்திரங்களின் ஆக்கிரமிப்பால் இருக்கும் இந்த உலகை மீட்டெடுக்கவேண்டும் என்று கடைசி வரை விரும்பினாள் என் அன்னை.

"என்ன ஜீவன்?" என்று முதுகருகே நெருங்கி வந்து என் தோளைத் தொட்டான் டாக்டர்.

"இப்படி வர்ச்சுவலாக என் அம்மாவுடன் இருக்க முடியும் என்றால் நான் இந்த இயந்திரங்களுடனேயே இருந்துவிடுகிறேனே ப்ளீஸ்." என்று  கெஞ்சினேன் நான்.

"ஹ்.ஹ்.." என்று சிரித்தான் டாக்டர்.

"சரி.. கொஞ்ச நேரம் தூங்குவோம். மீண்டும் நம்முடைய வேலைகளை நாளை தொடரலாம்..." என்று இன்டர்வெல் விட்டுவிட்டு உறங்கப் போனான். போகும் போது இயந்திர ஜீவிதாக்களை ஸ்லீப் மோட் தட்டி ஆரிராரோ பாடாமல் தூங்கவைத்தான். எல்லாம் கண் மூடாமல் ஜோராக தூங்கின. நானும் ஜீவும் ஹாலில் படுத்திருந்த சோபா மேல் உட்கார்ந்து விழித்திருந்தோம். விடிய விடிய கொட்டக் கொட்ட முழித்திருந்து காதல் செய்தோம்.

ஜன்னல் கம்பிகளின் அடக்குமுறையை மீறி கிழித்து வந்த காற்று அவள் மேலுக்கு உடுத்தியிருந்த சாட்டின் துணியை அடித்து விரட்டி வெல்வெட் தேகத்தை மெல்ல வருடி உரசியது. இவ்வேளைக்கு காத்திருந்த என் காதல் பூசிய கண்கள் ஆடு-புல்லுக்கட்டு போன்று அவளை கண்டமேனிக்கு மேய்ந்தன. மூளை "கையோடு கை சேர்!" என்று என் கைக்கு காதல் கட்டளை இட்டது. அவளின் உதடு ரெண்டும் தன்னை வலிய ஈரம் பண்ணிக்கொண்டது. அந்த ஈரத்தில் காதல் கோந்து இருந்தது. 'பச்'சென்று ஒட்டிக்கொண்டது. அவள் கடைக்கண்ணால் என்னைப் பார்த்தாள். நாணமும் காதலும் இருந்த இடத்திற்கு அவசராவசரமாக மன்மதன் ஓடோடி வந்து சேர்ந்தான். மலரம்பு போட்டான். கண்ணும் கண்ணும், கையும் கையும், காலும் காலும், உதடும் உதடும், அதுவும் இதுவும் தனித் தனி சேனைகளாய்ப் பிரிந்து காமப் போர் நடந்த சோஃபாக் களம் க்ரீச் க்ரீச்சென்று அலறி துடியாய்த் துடித்து அடங்கியது.

***

"பீக்..பீக்.." என்று சன்னமாக சப்தம் கேட்டது. மிகவும் கஷ்டப்பட்டு இமைகளை பிரித்தேன். உள்ளாடைகள் தெரிய அலங்கோலமாக இருந்த அவளைத் தட்டி எழுப்பி உள் அறைக்கு விரட்டினேன். எத்தனை மணிக்கு டாக்டர் எழுந்தான் என்று தெரியவில்லை. பல் கூட தேய்த்தானா என்று தெரியாது.  அவனுக்கு எதிரே இருந்த மானிட்டரில் ஓடும் ஆல்ஃபா நியுமரிக் வார்த்தைகளை ஒரு யோகியின் கவனத்தோடு கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். தலைநகர ஜீவிதாவை வர்ச்சுவலாக பிடித்து கட்டிவிட தீர்மானம் பண்ணியிருக்கிறான் என்று மட்டும் புரிந்தது. ஏதோ நம்பரும் எழுத்துமாய் விசைப் பலகையில் தட்டி தட்டி சிறிது நேரத்தில் "வாவ்! சபாஷ்.." என்று கைதட்டி சந்தோஷத்தில் எக்காளமிட்டான்.


முண்டா பனியனும், பெர்முடாவுமாக நாற்காலில் உட்கார்ந்திருந்த டாக்டர் தோள் மேல் கையூன்றி அவன் பின்னால் நின்றேன். பச்சைத் திரை என் முகத்தில் அறைந்து என்னைப் பச்சைத் தமிழனாக்கியது. எதிரே ஸ்க்ரீனில் நின்ற ஜீவிதாவை ரிமோட் கண்ட்ரோல் எடுத்து நேற்றைய பாதிப்பில் இருந்து சீர் செய்து கொண்டிருந்தான் டாக்டர். திரையில் தெரிந்த அந்த அறையின் கதவு உட்புறம் தாழிடப் பட்டிருந்தது. கொஞ்சம் கூட லஜ்ஜையே இல்லாமல் சடசடவென்று தலை வழியாக மேலாடையை கலைந்தாள். நான் கண்ணைப் பொத்திக்கொண்டேன். "கீ.கீ.." என்று டாக்டர் கேலியாய்ச் சிரித்தான். தொண்டைக்கு கீழ் இருந்து நாபிக் கமலம் வரை ஜிப் போன்று இழுத்து திறந்தாள். வலதும் இடதும் திறந்து போட்ட மார்பில் நெட்டும் போல்ட்டும் ஸ்ட்ராங்காக இருந்தது.

டாக்டரின் கட்டளையில் தன் கையே தனக்குதவி என்று சரிசெய்து கொண்டே அவனிடம் பேசியது.

"என்னாச்சு.. மக்கள் தொகை டேட்டாபேஸ் பாஸ்வர்ட் கிடைத்ததா?"

"உஹும். சிரமமாக இருக்கிறது. அது த்ரீ ஃபேக்டார் ஆத்தன்டிகேஷன் கேட்கிறது"

"என்னென்ன வகைகளில்.."

"ரெடினா, இடது கைப் பெருவிரல் ரேகை மற்றும் பதினாறு இலக்கக் கடவுச் சொல் கேட்கிறது"

"அவனிடம் இருந்து கறக்க எல்லா வழியிலும் வகையிலும் முயற்சித்தாயா?"

"உம்"

"என்னவெல்லாம் செய்தாய்?"

"கண் காட்டினேன். நாக்கை உதடுகள் மேல் உருட்டினேன். பசப்பினேன். கடைசியாக நேற்று கிளுகிளுப்பாக தொடை வரை ஆடை குறைத்தேன்"

"அப்புறம்?"

"போதையில் இருந்தவனுக்கு மூச்சு நிற்கும் அளவிற்கு இருக்க அணைத்து ஒரு முறை அழுத்த்த்.....தி இதழோடு இதழ் பொருத்தி காட்டுக் கிஸ் கூட கொடுத்துவிட்டேன்.". இதை சொல்லும் போது அதன் கண்களில் நாணம் பளபளவென்று தெரித்தது.

"அதற்கும் அந்தத் தடித்தாண்டவராயன் மசியவில்லையா?"

"ஊஹும். விளைவு தான் நீங்கள் கண்ணாரக் கண்டீர்களே. சேதாரம் என்னவென்று உங்களுக்கு தெரியும் தானே! இப்போது என்னைக் கழற்றி எனக்கு நானே சிகிச்சை அளித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்." என்று சொல்லி தொண்டைக் குழிவரை "ஸ்ர்ர்ர்ர்ப்" என்று ஜிப்பை இழுத்து விட்டது. ஸ்ரர்ர்ப்பிர்க்கு பிறகு அங்கே லொட்லொட் என்று யாரோ கதவைத் தட்டினார்கள். கண்களின் அல்ட்ரா வைலெட் கதிர்களை கூராக்கி கதவுக்கு அப்பால் இருப்பவர்களை யார் என்று அலசியது. படமாக இங்கே அனுப்பியது.

இதழ்களில் புன்னகையை ஏந்தி, கண்களில் போதையை ஏற்றி மிகவும் வசீகரமாக கதவைத் திறந்தாள். நான்கு தடியாட்கள் கைகளில் லேசர் கன்னுடன் வில்லத்தனமான பார்வையுடன் ஒரு கேவலச் சிரிப்பு சிரித்தார்கள். நெஞ்சில் அரசாங்க முத்திரை தெரிந்தது. கண்களில் கொலைவெறி குடியிருந்தது. ஏதோ போதைப் பானம் குடித்திருந்தார்கள். கலக்கத்தில் நெற்றியை சுருக்கி

"நீங்கள் யார்?" என்று கலவரமாக இயந்திர ஜீவிதா அங்கே கேட்டாள்.

பின்னாலிருந்து "அவர்கள் யார்?" என்று எங்களிடம் கேட்டாள் என் இனிய இதய ராணி ஜீவிதா.....

விஞ்ஞானங்கள் தொடரும்...

பின் குறிப்பு: முன் கதை சுருக்க ஸ்கிரிப்ட் அறிமுகத்திற்கு அப்பாதுரை அவர்களுக்கு நன்றிகள் பல.

பட உதவி: http://wisb.blogspot.com/

-

22 comments:

அப்பாதுரை said...

காதல் கோந்து? very nice.
எல்லாம் எழுதிவிட்டு மன்மதன் அம்பு போட்டானா? என்னாங்க இது?

கொசுவையழிக்க இப்படி ஒரு வழியா? பலே.

கதையை கடைசி வரியில் மட்டுமே நகர்த்துவது என்று கங்கணம் கட்டி எழுதுகிறீர்கள். நடக்கட்டும்.. காதல் கோந்து கலந்ததால் பிழைத்தது.

(மிக மிக மெ.து.வா.க நினைவேறுகிறது தளம்)

அப்பாதுரை said...

இப்பத்த்தான் கடைசிக்கும் கடைசியாய் பி.கு கவனித்தேன். எனக்கெதுக்குங்க நன்றி? (ஹிஹி இருந்தாலும் அன்போடு வழங்கும் பொழுது மறுக்க மனமில்லை. பொதுமக்களின் சார்பிலே ஏற்றுக் கொள்கிறேன்). நெட்ல சுட்டது தான் நானும். ஸ்க்ரிப்ட்டுக்கும் எனக்கும் ரொம்ப தூரம். (வேணும்னா கெக்கேயைக் கேட்டுப் பாருங்க. அஞ்சு நிமிசப் பேச்சுல என்னோட டெக் ஆழத்தை அளந்துட்டாங்க :).

siva said...

எனக்கு நான் எப்போ எந்த உலகத்தில இருக்கேன்னு தெரில
ரோபா EXPLAIN மீ ...

மன்னை மையினர் நீங்க எங்கயோ போய்டீங்க
பேசாம நீங்க இந்திரன் படம் டைரக்ட் பண்ணி இருக்கலாமோ எனக்கு தோணுது

ஒரு சங்கர் போல
நம்ம ஒரு மைனர் வாழ் வர வாழ்த்துக்கள்
செம செம ஸ்டோரி

எல் கே said...

ஹ்ம்ம் தொடருங்கள் தொடருங்கள்

Porkodi (பொற்கொடி) said...

என் பரமபிதாவே எப்புடி இப்புடி எழுதி தள்ளறீங்க.. ஒரே பிரமிப்பா இருக்கு 2 பகுதி சேர்த்து படிச்சா, 10 நிமிஷமா தலை ஃபுல் ஸ்பீட்ல சுத்திக்கிட்டு இருக்கு.

ரிஷபன் said...

இப்படி வர்ச்சுவலாக என் அம்மாவுடன் இருக்க முடியும் என்றால் நான் இந்த இயந்திரங்களுடனேயே இருந்துவிடுகிறேனே ப்ளீஸ்." என்று கெஞ்சினேன் நான்.

Mothers day m கொண்டாடியாச்சு..

பத்மநாபன் said...

கதை மில்லி மீட்டர் மில்லி மீட்டராக நகர்ந்தாலும் வர்ணனைகளிலும் குறிப்புகளிலும் அசத்திவிடுகிறீர்கள்.. அதற்க்காகவே இன்னமும் கதையை மெதுவாக நகர்த்த சொல்லலாம்..

ரெடினா...பெருவிரல் ரேகை போல யுனீக் எனும் பொது அறிவுகளையும் அங்கங்கு தெளிப்பது நல்ல கதை அலங்காரம்...

ஸ்ரீராம். said...

// அப்பாதுரை said...

(மிக மிக மெ.து.வா.க நினைவேறுகிறது தளம்)..//

டிவி சீரியல் எழுதும் வாய்ப்பு ஏதாவது வந்துள்ளதோ?!!

இராஜராஜேஸ்வரி said...

ரோபோக் கொசு சேனை.//
அருமையான சிந்தனை.
அட்சயபாத்திரம் முந்தைய கண்டுபிடிப்பும் அருமை. பாராட்டுகள். வாழ்த்துக்கள்.

மோகன்ஜி said...

அப்பாடி! ஒரு வழியாய் வந்துவிட்டேன். ஒரு மூச்சில் படித்தும் விட்டேன்.. எங்கயோ இஸ்த்துகினு போறீங்க தொர! நல்ல நாட்டு.. வர்ணனை ஜாலம்.. விளையாடுங்க ஆர்.வீ.எஸ்!

Ramani said...

தொடர் சுவாரஸ்யமாகப் போகிறது
சீராக கற்பனையுடன் புகுந்து விளையாடுகிறீர்கள்
தீராத விளையாட்டுப் பிள்ளை யல்லவா
மீண்டும் ஜீனோவுக்குப்பின் ஒரு நல்ல
சயின்ஸ் ஃபிக்க்ஷன் படிக்கிற நிறைவு
தொடர்ந்து வருகிறோம்
தொடர வாழ்த்துக்கள்

குணசேகரன்... said...

அடுத்த பார்ட் எப்போ??
http://zenguna.blogspot.com

RVS said...

@அப்பாதுரை
வாங்க சார்! கடைசி வரியில் தான் நகர்த்த முடிகிறது. வேகவேகமாக நகர்த்த முயற்சிக்கிறேன். கருத்துக்கு நன்றி. ;-)

RVS said...

@siva
நன்றி மன்னையின் மைந்தனே! அடுத்தடுத்த பாகங்களில் கதை வேகமாக நகர போகிறது.. ;-))

RVS said...

@எல் கே
தொடருகிறேன்..தொடருகிறேன்.. ;-)))

RVS said...

@Porkodi (பொற்கொடி)
தலை சிட்டி ரோபோ மாதிரி பின்பக்கம் பார்க்குதா? அதைப் பார்க்குறவங்க இல்ல தலை சுத்தி கீழ விழனும்.. அதுதானே விதி....
பாராட்டுக்கு மிக்க நன்றி கோல்ட் கொடி! ;-))

RVS said...

@ரிஷபன்
இன்னொரு பரிமாணத்தை எடுத்துக் காட்டியமைக்கு மிக்க நன்றி சார்! ;-))

RVS said...

@பத்மநாபன்
பாராட்டுக்கு நன்றி பின்னூட்டத் திலகமே! நூறு மைல் வேகத்தில் நகர்த்தப் போகிறேன்... பாருங்கள்.. ;-))

RVS said...

@ஸ்ரீராம்.
அவர் சைட் லோட் ஆவதை சொல்கிறார் என்று நினைக்கிறேன். டி.வி சீரியல்ல ஆரமிச்சா சினிமால முடியுமாமே! ;-))

RVS said...

@இராஜராஜேஸ்வரி
நன்றிங்க மேடம்! ;-))

RVS said...

@மோகன்ஜி
தன்யனானேன் மோகன் அண்ணா! ;-))

RVS said...

@குணசேகரன்...
முதல் வருகைக்கு நன்றி. அடிக்கடி வாங்க! வெகு விரைவில் அடுத்த பகுதி.. ;-))

ஆடிய பிற ஆட்டங்கள்

Related Posts with Thumbnails