Monday, February 1, 2016

கணபதி முனி - பாகம் 38: கடவுளின் புத்திரன்

மகேந்திரகிரியில் தவமியற்ற சித்தமாயிருந்தார் நாயனா. கொடும் விலங்குகள் அவர் மீது பாய்ந்தால் அவரை எப்படிக் காப்பது? அவருக்கு அதற்கும் ஒரு துணை தேடி வந்தது. தேவவிரதன் தைரியசாலி. தேகமும் வைரம் பாய்ந்த கட்டை. குருவிற்கு ஒத்தாசையாகவும் விலங்குகளைத் துரத்தியும் சேவை புரிவான். இருந்தாலும் மந்தேசா ராஜா நாயனாவிற்கு ஏதாவது தீங்கு நேர்ந்துவிடுமோ என்று சித்தம் கலங்கினார். சிவராத்திரி தினத்தன்று ஊர் மக்கள் ஒன்று கூடி மலையேறும் நேரத்தில் நாயனா, தேவவிரதன், விசாலாக்ஷி மற்றும் மந்தேசாவின் திவான் எல்லோரும் சேர்ந்து மலையுச்சியை அடைந்தார்கள்.

கோகர்ணத்திலிருக்கும் கோகர்ணேஸ்வரரின் சிலை பசுவின் காது போன்ற சாயலில் இருக்கும். மகேந்திரகிரியில் பசுவின் காது என்பது உள்ளீடு. இதைக் கண்டு மகிழ்ந்த கணபதி அம்மூர்த்தியைப் போற்றி சில பாடல்களை உடனே பாடினார். அந்த ஸ்லோகங்களில் “தஹர கோகர்ணேஸ்வரா” என்று பதங்கள் போட்டு எழுதியிருந்தார். கோகர்ணேஸ்வரர் வடிவுடைய ஒரு பிரம்மாக காட்சியளிப்பது போல தஹர கோகர்ணேஸ்வரர் வடிவில்லாத பிரம்மமாக அருள்பாலித்தார்.

தஹர கோகர்ணேஸ்வரர் ஆலயத்தின் பக்கத்தில் ஒரு விஷ்ணு ஆலயமும் உண்டு. பரசுராமர் கோவிலாக இருக்க வேண்டும் என்று எண்ணிக்கொண்ட நாயனா இரு கோயிலுக்கும் நடுவில் இருக்கும் ஒரு மண்டபத்தைத் தவமியிற்ற தேர்ந்தெடுத்தார். அப்போது அந்த மலையின் அமைப்பை ஒரு முறை பார்த்தார். கீழே படுத்திருக்கும் பசுவின் ஒரு காது மட்டும் தூக்கிக்கொண்டிருக்கும்படி அந்த மலை இருந்தது அவருக்கு ஆச்சரியத்தை அளித்தது. அந்தக்கால ரிஷிகள் தவம் செய்யத் தகுந்த இடங்களைக் கண்டறிந்ததின் மகத்துவத்தை எண்ணி பிரமித்தார்.

சில நாட்களில் மந்தேசாவின் திவானுடன் விசாலாக்ஷி மலையிறங்கிவிட்டார். நாயனாவும் தேவவிரதனும் தவத்தை தொடர்ந்தார்கள். மந்தேசா ராஜா மூன்று நாட்களுக்கு ஒரு முறை பாலும் பூரிகளும் மேலே அனுப்பினார். 

இருபது நாட்களுக்கு நாயனா இடைவிடாமல் தவமியற்றினார். தேவவிரதனுக்கு இந்நாட்கள் தேவப்பிரசாதம். தவமியற்றக் கற்றுக்கொள்ளவும் குருவிற்கு சிஷ்ருஷைகள் செய்வதற்கும் ஆண்டவன் அளித்த வரம். இருபதாம் நாள் இரவு நாயனா அந்த நிசப்தமான மலையில் கண்கள் திறந்து அமர்ந்திருந்தார். அப்போது ஜடாமுடியும் தாடியுமாக ஒருவர் எதிரில் தோன்றினார். இவரை எங்கேயோ பார்த்திருக்கிறோமே என்று நினைவுகளைத் தட்டி எழுப்பிப் பார்த்த நாயனாவுக்கு விடை கிடைத்தது. ஆம். அவரை படைவீடு ரேணுகாதேவி ஆலயத்தில் சந்தித்திருக்கிறார். 

முனிசிரேஷ்டர் போல இருந்த அவரை நாயனா பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் போதே அவரிடமிருந்து எழுந்த ஜோதிர்மயமான ஏதோ ஒன்று நாயனாவை மின்சாரக் கம்பி போல சூழ்ந்துகொண்டது. ஆச்சரியமடைந்த நாயனா கண்களை மூடிக்கொண்டார். அந்த தெய்வீக ஒளி சூட்சுமமாக அவருக்குள் சென்று அடங்கியதை உணர்ந்தார். கண்களைத் திறந்த போது அந்த ஜடாதாரி அங்கே இல்லை. அடுத்த நாள் காலையில் இருவரும் மலையிலிருந்து இறங்கி மந்தேசா வந்தடைந்தனர்.

*

ஜூன் 1917ல் கணபதி முனி திருவண்ணாமலை சென்றார். விசாலாக்ஷி, வஜ்ரேஸ்வரி மற்றும் தேவவிரதாவும் அவருடன் இருந்தனர். அருணைக்குச் செல்லும் வழியில் விஜயவாடாவில் சங்கர சாஸ்திரியுடனும் மதராஸில் சுதான்வாவுடனும் சில நாட்கள் தங்கினர். சுதான்வா இப்போது ஊரில் பெரிய வக்கீலாகியிருந்தார்.

அருணகிரியில் மாமரக் குகையில் தங்குவதாக நாயனா தீர்மானித்தார். குகை புழங்குவதற்கு ஏற்றதாக இல்லை. சிஷ்யர்கள் அதைச் செப்பனிட ஆரம்பித்தார்கள். விசாலாக்ஷியும் நாயனாவும் எச்சம்மாளுடன் தங்கினர்.

மாமரக் குகை ஸ்ரீரமணர் உறையும் ஸ்கந்தாஸ்ரமத்திற்கு சற்றே கீழே இருந்தது. ஸ்ரீரமணரின் உபதேசங்கள் அடங்கிய ஸ்ரீரமண கீதையை எழுத சரியான இடம் இதுவே என்று முடிவு செய்தார். ஹ்ருதய குஹார மத்யே என்கிற ரமணரின் ஸ்லோகத்தையும் சேர்த்துவிட வேண்டும் என்று விரும்பினார். ஸ்ரீரமணர் தனது நேரடி அனுபவத்தால் பரம்பொருள், பிரபஞ்சம் மற்றும் ஜீவராசிகள் பற்றிய அவரது உபதேசங்கள் பல தளங்களைத் தொட்டு ஞானம் ஊட்டியது. 

கோடைக்காலம். தினமும் ஸ்காந்தஸ்ரமம் ஏறி இறங்குவது நாயனாவுக்கு சிரமமாகயிருந்தது. இருந்தாலும் ஸ்ரீ ரமண கீதையை பூர்த்தி செய்வதில் மும்முரமாக இறங்கினார். முதல் அத்தியாயத்தில் தனது கேள்விகளுக்கு ரமணரின் பதில்களைத் தொகுத்தார். இரண்டாவதில் மகரிஷியின் ஹ்ருதய குஹர மத்யே ஸ்லோகத்தின் பொழிப்புரை வழங்கினார். மூன்றாவது அத்தியாயத்தில் தேவவிரதரின் கேள்விக்கு பகவான் அளித்த பதில்கள். நான்காவது அத்யாயத்தில் ஞானம் மற்றும் விபூதி பற்றி நாயனா கேட்டதற்கு ஸ்ரீரமணரின் பதில்கள் இடம்பிடித்தன. 

நாட்கள் செல்லச் செல்ல சிஷ்யர்கள் நிறைய பேர் குவிய ஆரம்பித்தனர். நாயனாவும் விசாலாக்ஷியும் விரூபாக்ஷிக் குகையில் தங்கினால் சிஷ்யர்களுக்கும் தோதாக இருக்கும். மேலும் அனைவரும் ஸ்கந்தாஸ்ரமத்திற்கு சமீபமாகவும் தங்கியிருப்பார்கள். கிரஹஸ்தாஸ்ரமக்காரர்கள் விரூபாக்ஷியில் தங்கக்கூடாது என்பது எழுதப்படாத விதி. கணபதி வானப்ரஸ்தத்தில் இருந்தார். ஆகையால் விசாலாக்ஷியுடன் தங்கலாம் என்று எச்சம்மாள் மற்றும் வஜ்ரேஸ்வரியுடன் விரூபாக்ஷிக்கு வந்தார்கள். குகை பூட்டியிருந்தது. பழனி ஸ்வாமிகள் நாயனாவின் மகிமை தெரியாமல் தங்குவதற்கான ஏற்பாடு எதுவும் செய்யாமல் விரூபாக்ஷிக்குள் அனுமதிக்கவில்லை. 

நாயனா நேரே ஸ்கந்தாஸ்ரமம் சென்றார். பகவான் ஸ்ரீ ரமணர் பக்தர்களுக்கு சொற்பொழிவாற்றிக் கொண்டிருந்தார். நாயனாவைப் பார்த்தவுடன் அப்படியே நிறுத்திவிட்டு...

“கணபதி... பழனி ஸ்வாமிகள் குகையை தயார் செய்துவிட்டாரா?”

நாயனா பதிலுரைக்காமல் மகரிஷியை ஆழ்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

பழனி ஸ்வாமிகளும் அந்த பக்தர்கள் கூட்டத்தில் அமர்ந்திருந்தார். பகவான் மீண்டும் கேட்ட பொழுது நாயனாவுடன் வந்தவர்கள் நடந்ததைக் கூறினார்கள்.

“பழனி.... ஏன் நீ விரூபாக்ஷிக் குகையை நாயனாவுக்காகத் தயார் செய்யவில்லை?” என்று கேட்டார் ரமணர்.

“நாம குடும்பிகளுக்கு குகை கொடுக்கறதில்லையே சாமி...” என்று எகத்தாளமாகப் பதிலுரைத்தார் பழனி ஸ்வாமி. கணபதிக்கு கோபம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது. உடனே கடகடவென்று ஒரு ஸ்லோகம் சொன்னார். 

அத்ய க்ரோதம் விமோக்ஷயாமி காண்டவேக்னிமிவர்ஜுன:
புவனே ப்ராணிபி: பூர்ணே பரிதோபி ச விஸ்த்ருதே
ஸைலம் க்ஷ்பதஸ்சாபி துன்வதஸ்சாபி பர்வதான்
யதஹேந்த்ரஸ்ய ததேஷஸ்ய புத்ரஸ்ய மம வை மஹ:

அர்த்தம்: காண்டீபத்தால் காண்டவ வனத்தை பொசுக்கிய அர்ஜுனனைப் போல எனது கோபாக்கினியை பரவவிடுகிறேன். மலைகளையே உருட்டும் மழையை வர்ஷிக்கும் இந்திர தேஜஸுடன் நான் ஒளிர்கிறேன், ஏனென்றால் நான் கடவுளின் புத்திரன். 

உடனே கணபதி முனி தன்னுடைய சிஷ்யர்களுடன் கடகடவென்று இறங்கி விரூபாக்ஷி குகைக்கு சென்றுவிட்டார். குவை வாயிலில் இருக்கும் மரத்தடியில் யோக நிலையில் அமர்ந்தார். கீழே பூமி வெப்பத்தால் காய்ந்துகொண்டிருந்தது. அவரது மனசும் கொதித்தது. ரிக்வேதத்திலிருந்து இந்திரனை வரவழைக்க சில சூக்தங்களை ஜெபித்தார். வறண்ட பூமியை மழை கொண்டு வருடச்செய்ய எத்தனத்தார்.

அன்றிரவு ஆகாயமெங்கும் பளீர் பளீரென்று மின்னல் வெட்ட பயங்கர இடியுடன் மழை பொத்துக்கொண்டு கொட்டியது. நனைந்து கொண்டிருந்த கோயில் தேரில் சில பாகங்கள் பொசுங்கியது. அதிர்ஷ்டவசமாக உயிர்ச்சேதமில்லை. ”நான் கடவுளின் புத்திரன்...” என்று கணபதி முனி பழனி சுவாமிகளிடம் கர்ஜித்தது இப்போது உங்கள் நினைவுக்கு வரலாம்....

அடுத்தது...... சேஷாத்ரி ஸ்வாமிகள் கண்டு ரசித்த நாயனாவின் தசமஹா வித்யா உபன்யாசங்கள்....

அம்பாளப் பார்க்கணுமா?

அது ஆயிரத்திதொள்ளாயிரத்தி எழுபத்தஞ்சாம் வருஷம். வலது தோள்ல டோலக்கு. இடது தோள்ல தொங்கு பை. தலையில இருமுடி. பெட்ரோமாக்ஸ் விளக்கு ஒரு கையில. அப்படிதான் சபரிமலை போவோம். மலைக்கு போறத்துக்கு நமக்கு எப்பவுமே பெருவழிதான். எங்க க்ரூப்ல மெண்ட்டல் சாமின்னு ஒருத்தர். பாவம்.. மோட்டுவளையப் பார்த்து பேசிப்பார். எப்பவுமே ஏதோ தீவிர சிந்தனை. கண்ணு ரெண்டும் அரையாய்ச் சொருகி எதுலயோ லயிச்சுப் போயிருப்பார். வாய்ல மந்திரம் மாதிரி சதா என்னத்தையோ முணுமுணுன்னு ஜெபிச்சிண்டேயிருப்பார். நல்ல மனுஷன். நாந்தான் அவர்கூடவே ஒட்டிண்டு வருவேன்.

அப்போ சந்தியாக்கால வேளை. இன்னும் சித்தநாழில இருட்டிடும். பெரியானைவட்டம் கிட்டே இருக்கோம். ஒருத்தொருக்கொருத்தர் பார்த்துக்கறா மாதிரி வளையமா உட்கார்ண்டு ”ஐயப்பா...ஐயப்பா...”ன்னு பஜனை பிரமாதமா போயிண்டிருக்கு. டோலக்கு.... ஜால்ரா... ஜமாய்... என் பக்கத்துல மெண்டல் சாமி.

ஆனந்த பரவச நிலைம்பாளே... அப்படியொரு பரமானந்த நிலையில பாட்டுப் பாடிண்டு இருக்கோம். கலியில பகவன் நாமா சொன்னாப் போறுமாம்... பக்கத்துலேர்ந்து அந்த சாமி என் தொடையில ’பட்’டுன்னு தட்டினார். பஜனை பாடிண்டே “என்ன?”ன்னு ஜாடையாப் பார்த்தேன். “உனக்கு அம்பாள பார்க்கணுமா?”ன்னு காதுல கேட்டார். சரின்னும் சொல்லாம மாட்டேன்னும் சொல்லாம இருந்தேன். கையைப் பிடிச்சு இழுத்தார். கடேசில உட்காண்டிருந்தோம். அப்படியே எழுந்துண்டேன்.

என் கையைப் பிடிச்சு இழுத்துண்டு விறுவிறுன்னு காட்டுக்குள்ளே போனார். எனக்கு ஒண்ணுமே புரியலை. சின்னப் பையன் வேற... வாயைத் தொறக்காம அவர் இழுத்த இழுப்புக்குப் புதரெல்லாம் தாண்டி போயிண்டிருக்கேன். நாலாபக்கத்துலேயும் பெரிய பெரிய மரம். வழியில்லாத வழியில செடிகொடின்னு கால்ல என்னமோல்லாம் சதக்பதக்ணு மிதிபடறது. கொடி முள்ளெல்லாம் அப்பப்போ காலைக் கிழிக்கிறது. ஆனா ஒங்கேயும் நிக்காம வேகமாப் போறோம்.

கொஞ்ச தூரத்துல ஒரு பாறைக்குப் பக்கத்துல அஞ்சு பேரு வரிசையா தபஸ் பண்றா மாதிரி யோக நெலையில உட்கார்ந்திருக்கா. இருட்டுல மங்கலா மசமசன்னு நிழல் உருவமா தெரியறது. அவா தலைக்கு மேலே சின்ணோண்டு தட்டிக்கூரை. அவா சப்ளாங்கால் போட்டு உட்கார்ந்திருக்கதுனால அந்த உடம்பை மேலேயிருந்து மறைக்கிறா மாதிரியான அளவோட கூரை அது. கிட்டக்க நெருங்கினா அஞ்சு பேரும் செகப்பு வஸ்திரம் கட்டிண்டிருக்கா. செகப்பு கலர்லயே அவா முன்னாடி இருமுடி. சின்னச் சின்ன அகல் வெளக்கு. அப்போல்லாம் மேல்மருவத்தூர் ஃபேமஸ் இல்லே. ஐயப்பனுக்கு செகப்பு வஸ்திரம் யாரும் கட்டிக்கறது கிடையாது. எனக்கு ரொம்ப புதுசா இருந்தது.

எனக்கு அவா பக்கத்துல போகப் போக ஏதோ ஒருவித பயம். ஆனா ஏதோ ஒரு அசட்டு தைர்யம் கூட இருந்தது. இவர் அவா முன்னாடி போய் சப்ளாங்கால் போட்டுண்டு சகஜமா உட்கார்ந்துண்டார். நானும் சங்கோஜமா அவர் பக்கத்துல ஒட்டிண்டு உட்கார்ந்தேன். ஏதோ குனிஞ்சு அவாள்ட்ட நடுப்பற ஒருத்தர்கிட்டே இவர் பேசினார். ரொம்ப நாள் பழகினவா மாதிரி மனஸு விட்டு ரொம்ப நாழி பேசிண்டிருந்தா. எனக்கு ஒவ்வொரு செகண்ட்டும் ஒரு வருஷம் மாதிரி நகர்ந்தது. நா அப்படியே ஆடாம அசங்காம உட்கார்ந்திருந்தேன். அப்போ நடுவில இருக்கிற ஒருத்தர் தன் முன்னாடி இருந்த பித்தளைத் தட்டைக் கையில எடுத்தார்.

தட்டு முழுக்க குங்குமம் பரவி இருந்தது. கையில அந்த தட்டை எடுத்துண்டவர் திடீர்னு தன்னோட தலையைக் குனிஞ்சு அந்தத் தட்டுல மடார்னு மோதினார். எனக்குப் படக்குன்னு தூக்கிவாரிப் போட்டது. என்னன்னு நான் மலங்கமலங்க பார்த்துண்டே இருக்கும் போதே முன்னாடி ஜடாமுடி விழ தலையைத் தூக்கினார் பாருங்கோ... ப்பா....ப்பா... ஐயப்பா... ப்பா....

எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னே தெரியலை. சப்தநாடியும் அடங்கிப்போச்சு. முகம் முழுக்க குங்குமம் அப்பிண்டிருந்தது. செக்கச்செவேல்னு தகதகன்னு முகம் மின்றது. அவளாக்குப் பக்கத்துல இருந்த அகல் விளக்கு வெளிச்சமே அத்தனை பிரகாசமா இருந்தது. கொஞ்சம் தைரியத்தை வரவழைச்சுண்டு பார்த்தேன். கருவிழி ரெண்டும் மேலே போயி கண்ணெல்லாம் பூ விழுந்தா மாதிரி வெள்ளையா தெரியறது. பாக்கி முகமெல்லாம் ஒரே ரெத்த செகப்பு.

வாயிலேர்ந்து நாக்கு முழுக்க வெளியில வந்துடுத்து. அந்த நாக்குல ஒரு இன்ச்சுக்கு குங்கும் ஏறிப்போயிருக்கு. காத்துல ஆடற அகல் வெளிச்சத்துல மொகம் முழுக்க குங்குமத்தோட நாக்கை வெளியில தள்ளிண்டு உக்ரரூபமா காளிகாதேவி போல அம்பாளப் பார்த்தேன். எத்தனை நாழி பார்த்திருப்பேன்னு தெரியலை. அந்த மெண்ட்டல் சாமி கையைப் பிடிச்சுண்டு காட்டுலேர்ந்து வெளியில வந்துண்டிருக்கும்போதுதான் எனக்குப் பிரக்ஞை வந்தது. ”அம்பாள பார்த்ததை யார்ட்டேயும் சொல்லாண்டாம்.... கேட்டியா?” என்றார் பாலக்காட்டு தமிழில். ம்.. என்று தலையை ஆட்டிக்கொண்டேன். எல்லாமே சொப்பனம் போல நடந்தது. மந்திரிச்சு விட்டது போல அவர் பின்னாடியே வந்துட்டேன்.

”என்னடா? எங்கே போயிருந்தே?”ன்னு குருசாமி தட்டிக் கேட்டார். அவரைப் பார்த்துட்டு மௌனமா இருந்துட்டேன்.அப்புறம் மலையேறினோம். ஐயப்பன் தரிசனம் ஆச்சு. இறங்கற வழிக்கிட்ட எல்லோரும் உட்கார்ந்திருக்கோம். நான் உட்காண்டிருக்கிற இடத்துக்கிட்ட நெடுநெடுன்னு ஒருத்தர் வந்தார். நல்ல உசரம். நல்ல ஆகிருதி. ஏதோ ஒண்ணு பொறி தட்டித்து.. என்னன்னு... பார்த்தா அவர் செகப்பு வஸ்திரம் கட்டிண்டிருக்கார். செகப்பு இருமுடி. என் பக்கத்துல வந்தார். "நேத்திக்கி ராத்திரி அம்பாளப் பார்த்தியா?”ன்னார் சிரிச்சுண்டே. நான் அப்படியே உறைஞ்சு போய்ட்டேன். நான் சொப்பனம்னு நெனைச்சுண்டு இருந்ததை சத்தியமா நடந்ததுன்னு சொல்றத்துக்கே அவா வந்தா மாதிரி இருந்தது. திரும்பவும் வாயைத் திறந்து நான் எதுவும் கேட்கறத்துக்கு முன்னாடி மாயமாய் மறைஞ்சு போய்ட்டார்.

இப்ப நெனைச்சாலும் மெய் சிலிர்க்குது!! இப்படி சபரிமலையிலே ஒவ்வொண்ணும் சத்யமா இன்னிக்கும் நடக்கிறது....

மோகன் ஜி சொன்ன கதை, என்னுடைய புரிதலுக்கேற்ற எழுத்தில்!!

நோயிற் கிடவாமல்... நொந்து மனம் வாடாமல்...

........நோயிற் கிடவாமல், நொந்து மனம் வாடாமல், பாயிற் கிடவாமல் பாசக்கயிறு வந்து விடுமோ என்ற பயங் கொள்ளாமல்....

காலங்கார்த்தால ஸ்நானம் பண்ணிட்டு வழக்கம்போல பூஜை பண்ணினார். பார்த்தாக்க எண்பது வயசுன்னு சொல்லமுடியாது. திடகாத்திரமா இருந்தார். இருமல் சளி ஜலதோஷம் ஆஸ்துமா ஜுரம் ஷுகர் பிபின்னு ஒரு உபாதையும் கிடையாது. ஹேல் அண்ட் ஹெல்தி. அன்னிக்கு பூஜையை முடிச்சுட்டு சமையல் கட்டைப் பார்த்து "ரெண்டு இட்லி போறும்”னார். நிறைய ஐயப்பசாமிகளுக்கு குருசாமி அவர். எத்தனைன்னு எண்ணிக்கையெல்லாம் வச்சுக்காம பலதடவை சபரிமலை போயிருக்கார். எல்லாம் பெருவழி. இட்லி சாப்ட்டு எழுந்துண்டார். பொண்ணைக் கூப்ட்டார். எல்.ஐ.சி பாலிஸியெல்லாம் எங்கே இருக்கு... பாஸ்புக் எங்கேயிருக்கு... அந்த மாச கணக்கு வழக்கல்லாம் என்னென்னனு சொல்ல ஆரம்பிச்சார்... ”இது என்ன இன்னிக்கு என்னிக்கும் இல்லாத திருநாளா.... புதுசா இருக்கு...”ன்னா மாமி... அவர் எதையும் கேட்டுக்கலை.. எல்லாத்தையும் ஒண்ணுவிடாமச் சொன்னார்...

”மாடியில.. அந்த பழம் பொட்டிக்கு பக்கத்துல ஒரு பாய் இருக்கும் பாரு எடுத்துண்டு வா”ன்னு மாமியைக் கேட்டார். கொண்டு வந்து கொடுத்தா. நடு ஹால்ல வடக்கு தெற்கா விரிச்சார். “யே.. அந்த பொட்டியில ஒரு பழைய வேஷ்டி இருக்கும்.. அதையும் தாயேன்”னார். “என்னப்பா இதெல்லாம்... ஏதோ புதுசுபுதுசா பண்றே”ன்னா பொண்ணு. அந்த வேஷ்டியை வாங்கி விரிச்ச பாய்க்கு மேலே போட்டார். விடுவிடுன்னு போய் ஒண்ணுக்குப் போய்ட்டு காலை அலம்பிண்டு வந்து அந்தப் பாயில உட்கார்ந்துண்டார்.

“எல்லோரும் சமர்த்தா இருங்கோ... சந்தோஷமா இருங்கோ.. க்ஷேமமா இருங்கோ... நான் புறப்படறேன்.”ன்னு பளீர்னு சிரிச்சுண்டே எல்லோரையும் பார்த்துச் சொல்லிண்டார். தெற்கைப் பார்க்க தலையை வச்சுண்டு வடவண்டைப் பக்கம் காலை நீட்டிச் சட்டுன்னு படுத்துண்டார். என்னடாதிது.. என்னமோ மாதிரி பேசறாரே.... ஏதாவது ஆயிடுத்தோன்னு... ஆத்துல இருக்கிறவால்லாம் சுதாரிச்சுண்டு கிட்ட ஓடி வந்து பார்க்கிறா.... பொண்ணு அப்பா..அப்பான்னு தோளை உலுக்கறா... ஊஹும்.. பேச்சு மூச்சு இல்லே... ஏதோ பக்கத்து ஊருக்குப் போயிட்டு வரேன்னு சொல்லிட்டு போறா மாதிரி பரலோகம் போய்ச்சேர்ந்துட்டார். புண்ணியாத்மா!

........நோயிற் கிடவாமல், நொந்து மனம் வாடாமல், பாயிற் கிடவாமல் பாசக்கயிறு வந்து விடுமோ என்ற பயங் கொள்ளாமல்......

**முதல் வரியும் மேலேயிருக்கும் வரியும் என்னுடையதல்ல. கதை சொல்லும் போது மோகன் அண்ணா மேற்கோள் காண்பித்தார்.**

”ஆ”(ன்மிக) கதைகள் தொடரும்....
அடுத்த கதை ட்ரெயிலர்:- //சாமி தொடையில ’பட்’டுன்னு தட்டினார். பஜனை பாடிண்டே “என்ன?”ன்னு பார்த்தேன். “உனக்கு அம்பாள பார்க்கணுமா?”ன்னு காதுல கேட்டார். சரின்னும் சொல்லாம மாட்டேன்னும் சொல்லாம இருந்தேன். கையைப் பிடிச்சு இழுத்தார். கடேசில உட்காண்டிருந்தோம். அப்படியே எழுந்துண்டேன்.
என் கையைப் பிடிச்சு இழுத்துண்டு விறுவிறுன்னு காட்டுக்குள்ளே போனார். எனக்கு ஒண்ணுமே புரியலை. சின்னப் பையன் வேற... வாயைத் தொறக்காம அவர் இழுத்த இழுப்புக்குப் புதரெல்லாம் தாண்டி போயிண்டிருக்கேன். நாலாபக்கத்துலேயும் பெரிய பெரிய மரம். வழியில்லாத வழியில செடிகொடின்னு கால்ல என்னமோல்லாம் சதக்பதக்ணு மிதிபடறது. கொடி முள்ளெல்லாம் அப்பப்போ காலைக் கிழிக்கிறது. ஆனா ஒங்கேயும் நிக்காம வேகமாப் போறோம். //

ஹரே ஸ்ரீ கிண்டியாயை நமஹ:

"சுதா! இன்னும் கொஞ்சம் சாம்பார் ஊத்து...” என்று தோசை சுட்டுப் போடும் “ரமா”வைப் பார்த்து குரல் விட்டால் தீர்ந்தது கதை. தோசைத்திருப்பியை பழுக்கக் காய்ச்சி நாக்கில் இழுத்துவிடுவார்கள். ரமா வைஃப். சுதா வேறவொரு மகானுபாவரோட வைஃப்.
இது ஒரு சீன்.

மனசு மொத்தமும் ஒரு காரியத்தில் லயித்துக் கிடக்கும் போது எதிரில் யாராவது வந்து வாயைப் பிடுங்கினால் ”ம்ம்ம்ம்”மென்று வாய்மூடி நிமிஷ நேரம் ஸ்கூட்டர் விடுவது என்னைப்போல அநேகருக்கு இருக்கும் பழக்கம். அப்போது அவர்களின் பெயர்களைத் தப்பிதமாகக் கூப்பிடும் வியாதி எனக்குண்டு. வினயா என்பதற்கு பதிலாக மானஸா என்றோ, சங்கீதாவை கீர்த்திகா என்றோ கூப்பிட்டு மெர்சல் ஆக்குவேன். (மானஸாவும் வினயாவும் என் புத்ரிகள், கீர்த்திகா என் சோதரி)
இது இன்னொரு சீன்.

இதுபோல டங் ஸ்லிப் கேஸ்களை Freudian Slips என்பார்கள். ஆழ்மன துவாரத்தில் அவர்களைப் பற்றிய அபிப்பிராயங்கள் ஒன்றாக இருக்கலாம் அல்லது அவர்கள் இருவரையும் இணைக்கும் ஏதோ ஒன்று நமக்கு பிரியமானதாக இருக்கலாம் என்று உளவியல் காரணங்கள் உள்ளன.
இது போல அகஸ்மாத்தாக மாற்றிக் கூப்பிடும்போது கூட “மனசுல இருக்கிறது தானே வெளியில வரும்?” என்று முகத்தைத் தோள்பட்டையில் களுக்கென்று இடித்து நம் காலை வாரிவிடுவார்கள். இப்படி மனசுல இருக்கிறதுதானே வாயில வரும் என்பதற்கு ப்ரம்மஸ்ரீ அனந்தராம தீக்ஷிதர்வாள் உபன்யாசத்தில் கேட்ட கதை. என்னோட கை விஷமத்தோட சேர்த்து... இதோ....

*

ஒரு உஞ்சவிருத்தி ப்ராம்மணர். தெனமும் வீதிவீதியாப் போயி “ஹரே ஸ்ரீ கிருஷ்ணாயை நமஹ”ன்னு ஒவ்வொரு ஆத்து வாசல்லயும் நிப்பார். கெடைக்கற பிக்ஷையை வாங்கிண்டு வந்து சமைச்சு சாப்பிடுவார். ஒரு நாள் ஒரு ஆத்துல வெள்ளி கிண்டி வாசல் திண்ணையில இருந்தது. இந்த மனுஷருக்கு கொஞ்சம் கை நீளம். வெள்ளியைப் பார்த்ததும் இன்னும் பெருசா நீண்டுடுத்து. லவட்டிப்புட்டார்.

அதுக்கப்புறம் ஒரு மாசம் அந்தத் தெரு பக்கமே போகலை. பயம். திரும்பத் திரும்ப ஒரே தெருல பிக்ஷை. என்னடா இந்த ப்ராம்மணர் தெனம் வந்து நிக்கறாரேன்னு ஒருத்தரும் வாசல் பக்கம் எட்டிப் பார்க்கல்லே. பிக்ஷை சுலபமா கிடைக்கல்லே. சரி.. அதான் ஒரு மாசமாச்சேன்னு திரும்பவும் கிண்டி திருடின அதே தெருவுக்குப் போனார். அதே ஆத்து வாசல்ல நின்னார்.

”யாரு”ன்னு அவாத்துல மாமி உள்ளேருந்து கேட்டுண்டே வாசலுக்கு வந்தவுடனே... வாய் தப்பிப் போய்..

“ஹரே ஸ்ரீ கிண்டியாயை நமஹ”ன்னு உளறிக்கொட்டினார்...

ஆஹா.. திருடன் ஆம்புட்டுன்னுட்டான்னு... அவாத்துல கடோத்கஜன்களா இருந்த நாலஞ்சு பசங்களா ஓடி வந்து வளைச்சுப் புடிச்சிப்புட்டான்கள்..
மனசுல இருக்கிறதுதானே வாக்குல வரும்?

தாத்தாவின் சந்தோஷம்

நான் அமைதியாகக் காத்திருந்தேன்.

”இன்னும் கொஞ்சம் நவுருங்க... அப்படி...அப்பிடி..” என்று ஒரு பெரியவர் முன்னும் பின்னும் ஓடியாடிக் கெஞ்சியதையும் மிஞ்சி எனக்கு முன்னால் அடாவடியாகக் கோணலாக சூப்பர்ப்பை நிறுத்திய இளைஞனுக்கு முப்பது தாண்டியிருக்காது. குபேரனின் கொள்ளுப் பேரன் என்பது அவனது நடையுடை பாவனையில் தெரிந்தது. காரிலிருந்து ஸ்டைலாக இறங்கி அவன் கையைக் கோர்த்த யுவதிக்கு ஏகத்துக்கு துணிப் பஞ்சம். காசிருந்தும் வஸ்திர செல்வம் சேரவில்லை. நேராகப் பார்ப்பவர்கள் கட்டாயம் பக்கத்தில் முட்டிக்கொள்ளும் அபாயம் இருக்கிறது. அவர்கள் நகர்ந்தவுடன் என் முறை. 

அவர் கருநீலக் கலரில் சட்டையும் பேண்டும் அணிந்திருந்தார். தும்பைப்பூவாய் வெளுத்த தலை. நெற்றியில் மணக்கும் சந்தனம். அதன் கீழே முப்பாத்தம்மன் குங்குமம். வீட்டு நிலைமை இந்த வயதில் அவரை வேலைக்கு நெட்டித் தள்ளியிருக்கவேண்டும். எழுபது வயது என்று சொல்வது கூட குறைச்சலாக இருக்கலாம். மாயமந்திரத்துக்கு கட்டுண்டது போல அவர் காட்டிய திக்கெல்லாம் சென்றேன். வலது ஓர சுவற்றை ஒட்டி சேப்பாயியைப் போட்டு ஒடுக்கிக்கொண்டு இறங்கினேன். “பரவாயில்ல.. லெஃப்ட்ல இன்னும் கொஞ்சம் வாங்க...” என்று சிரித்தார். அவருக்கு பரம திருப்தி. அவரது வேலைக்கு நிபந்தனையின்றி ஒத்துழைத்து நிறுத்திவிட்டு பாட்டா படியேறினேன்.

ஷூ வாங்கிக்கொண்டிருக்கும் போதும் கண்ணாடி தாண்டிய பார்வை வெளியே அவர் மீதே விழுந்தது. நுழையும் கார்களுக்கும் செல்லும் கார்களுக்கும் முன்பின் சைகை காண்பித்து மாடாக உழைத்துக்கொண்டிருந்தார். ”அந்த மாடல் எடுங்க...” என்று அலமாரியைக் காண்பித்தேன். அங்கே அவருக்குக் கால் இடறியது. புது ஷூக்குள் என் கால் நுழைய மறுத்தது.

எல்லாம் வாங்கிக்கொண்டு வந்து காரை எடுக்கும் முன் அவரிடம் ஓடினேன். கையில் கொஞ்சம் பணத்தைத் திணித்தேன்.

“ஹாப்பி பொங்கல்!” என்றதும் தலையை ஒரு பக்கமாகச் சாய்த்து “என்ன?” என்பது போல ஆட்டினார். காது கேட்கவில்லை. “ஹாப்பி பொங்கல்” என்று கொஞ்சம் வால்யூம் கூட்டினேன்.

“தாங்க்ஸ்” என்று பல் தெரிய சிரித்தார். ரிவர்ஸ் எடுத்து மீண்டும் சாலையில் வண்டியைத் திருப்பி நேரே செல்லும் வரை ரியர்வ்யூவில் அவரைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தேன். உதட்டிலிருந்து புன்னகை கழலவில்லை.

“அந்தத் தாத்தா ஏன் உன்னைப் பார்த்து சிரிச்சுண்டே இருந்தார்?”

“அவரை க்ரீட் பண்ணினேன்”

“என்னான்னு?”

“ஹாப்பி பொங்கல்!!”

கையில் காசு அழுத்தியதைச் சொல்லவில்லை. பணமில்லாமல் அன்பான அனுமுறையிலும் இன்சொல்லும் பிறத்தியாருக்குச் சந்தோஷம் தரமுடியும் என்று குட்டிக்குத் தெரியட்டும்.

பூலோக சொர்க்கம்

”வுடமாட்டேன்.... ”

ஓடிவா... சாத்திட்டேன்.... ”

“ஓடிவா... இப்ப வா... ”

“ஊஹும்.. சார்த்திட்டேன்....ஹெஹ்ஹே...ஹா..ஹா..”

மொட்டை மாடிக் கதவை திறந்து... மூடி.... திறந்து.... மூடி.... சீண்டிச் சீண்டி விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள் சின்னவள்.

“என்னைத் தாண்டி உள்ளே வந்துடு பார்ப்போம்...”

மொட்டை மாடியிலிருந்து ஓடி வரும்போது கதவை சார்த்திவிட்டு மறுபக்கத்திலிருந்து எக்காளமான சிரிப்பு. எனக்கும் ரொம்பவும் பிடித்திருந்தது. பால்யத்தில் இதுபோல இன்ஸ்டண்ட் விளையாட்டுகள் ஏராளம்.

திரும்பவும் கதவு திறந்தாள். மிதமான மொட்டை மாடிக் காற்று. தூரத்தில்முதுகைக் காண்பித்து நின்றிருந்தேன்.

“ஒன்..டூ...த்ரீ...ஃபோர்...” பாக்ஸிங் நடுவர் தோரணையில் அவள் சப்தம் கேட்டது.

எண்ணிக்கொண்டே இருக்க விட்டேன். வேண்டுமென்றே வெளியே ஆகாயத்தை வேடிக்கைப் பார்த்தேன். வாய்கொள்ளாச் சிரிப்பு.

”ட்வண்டீ...... போப்பா... வெறுப்பேத்தற...” என்று அசால்ட்டாய் நிற்கும் போது திபுதிபுவென்று ஓடி கதவைத் திறந்து வீட்டிற்குள் புகுந்துவிட்டேன்.

அவள் உடனே நேரே உள்ளே ஓடிப்போய் இன்னொரு கதவின் பின்னால் இருந்து எட்டிப் பார்த்து...

“இப்ப இங்க வா பார்ப்போம்... இது செகண்ட் லெவல்... ஃபர்ஸ்ட் லெவல்ல ஜெயிச்சுட்டே...”

முறுக்கிக்கொண்டு திரும்பவும் மொட்டை மாடிக்கே சென்று விட்டேன். ஆனால் போகும் போது ரகஸியமாக மொட்டை மாடிக் கதவின் உள்பக்க மேல் தாழ்ப்பாளை தூக்கிவிட்டேன்.

திரும்பவும் ஓடிவந்து முதல் கதவருகே நின்று ”இந்த லெவலை திரும்பவும் நீ தாண்டணும்.. அப்பதான் நீ வின்னர்... ஸ்டார்ட்... ஒன்.. டூ..த்ரி...ஃபோர்.... ஃபைவ்...”

அவள் சிரித்துக்கொண்டே நிற்குமிடம் சொர்க்கத்தின் கதவு.

ஓடிவந்தேன். கதவைச் சார்த்துவதற்கு எத்தனித்தாள். மேல்தாழ்ப்பாள் மூட விடமால் தடுத்ததால் நானும் உள்ளே வந்துவிட்டேன். அடுத்த லெவலான ரூமை நோக்கி ஓடினாள். பின்னாலேயே நானும் நுழைந்து இரண்டாம் லெவலையும் முடித்தேன்.

“யூ வொன் தெ மாட்ச்”

மகராசி... கழுத்தை இருக்கக் கட்டிக்கொண்டு சிரித்தாள்.

இதுவல்லவோ பூலோக சொர்க்கம்.

(இப்போது இருவரும் சமர்த்தாகக் கம்ப்யூட்டர் ஸயின்ஸ் படிக்கிறோம். நாளைக்கு பாழாய்ப்போற எக்ஸாம்.. )

சாக்கடை சாகசங்கள்

”வேஷ்டியோடயா?”

எனக்கு தூக்கிவாறிப்போட்டது. பதறிப்போய் இடுப்பில் ஒரு காசித்துண்டைச் சுற்றிக்கொண்டேன். கையில் கரும்பிருந்தால் பட்டினத்தடிகள். தண்டாயுதபாணி ஸ்வாமியின் அப்க்ரேடட் வர்ஷன். மிகவும் முக்கியமான ஒரு வேலை. சாக்கடை அடைத்துக்கொண்டது.

எல்லைக்காவல் படை ஆயுதங்கள் போல தேவையானவை எப்பவுமே அவசரகதியில் தயார் நிலையில் இருக்கும். சின்ன கடப்பாரை. இரண்டு சட்டி மணல். அரைச் சட்டி சிமெண்ட். ஒரு பாட்டில் ஃபினாயில். அர்ஜுனனுக்குக் காண்டீபம் போல முக்கியமான ஆயுதமாக இருபது அடி நீளத்தில் ஒரு மத்திம வயது ட்யூப். வயசாகித் தொங்கிப்போனாலோ இளமை முறுக்கோடு இருந்தாலோ அந்த ட்யூபைக் காவாய்க்குள் விட்டுக் குத்த தோதுப்படாது. கார்ப்பரேட்டுகளில் லோல்படும் மத்திம வயது எக்ஸிக்யூட்டிவ் போல என்ன அடித்தாலும் தாங்கும் தன்மை வாய்ந்த ட்யூப் அது. பாதி வழியில் தடையேற்பட்டு முட்டினால் அதுவாகவே கொஞ்சம் வளைந்து கொடுக்கும். இளமை முறுக்கோடு நிமிர்த்திக்கொண்டு திரிந்தால் வேலைக்கு ஆகாது. 

இறுதியில் மூடியிருக்கும் சேம்பர்களைக் கடப்பாரையால் கொஞ்சம் நெம்பி எடுத்து தூக்கிவைத்துவிட்டு காண்டீபத்தைக் கையிலெடுத்தேன். ட்யூபின் தலையை வாகாக நுழைத்துவிட்டு வால்பாகத்தைப் பிடித்துக்கொண்டு கையொடியக் குத்துக் குத்தென்று குத்தினாலும் தலையை சேம்பர் பக்கம் வெளியே நீட்டாமல் உள்ளேயே முட்டிக்கொண்டது. இன்சென்டிவ்வாக இரண்டு பக்கெட் தண்ணீர் ஊற்றினேன். கொஞ்சம் இளகிக் கொடுத்து இருபுறமும் மாற்றி மாற்றிக் குத்த அடைப்பு நீங்கியது. 

நாமே ஸ்வயமாகக் களமிறங்கி அடைப்பெடுத்த பின் பிரவாகமாக ஓடும் சாக்கடையைக் காணும் போது ஜிவ்வென்று விண்ணுக்குப் பறப்பது போன்ற ஒரு உணர்வு. இதுவேதான் தீர்க்கமுடியாமல் பனை முடிச்சுப் போட்டுக்கொண்ட ஒரு பிரச்சனைக்கு தீர்வு காணும் போதும் ஏற்படும் திருப்தி. ஆனந்தம்.

பாகம் 2: பழையனூர் நீலி

அந்த வயதானவர் மெதுவாகப் படிதாண்டி கோயிலை விட்டு கண்ணிலிருந்து மறையும் வரைக் காத்திருந்தார். பின்னர் தொடர்ந்தார்....

"அடுத்த ஜென்மத்துல அந்த பிராம்மணப் பொண்ணு ஒரு வணிகர் வீட்ல பொறந்தது. நம்மளை மோசம் பண்ணிக் கைவிட்டு கொலை பண்ணினவனை பழிதீர்க்கணும்னுங்கிற ஆவேசத்துல அந்தாளோட குலத்துலேயே பொறந்துச்சு.. ஆரம்பத்திலேர்ந்தே அதோட நடவடிக்கையெல்லாம் அமானுஷ்யமாவே இருந்துச்சு.. அதோட பேச்சு சரியில்லை.. ஏடாகூடமா எதாவது செய்யும்... வீட்ல ரொம்ப பயந்தாங்க... ருதுவாயிட்ட பிற்பாடு ஒரு நா... தற்செயலா எச்சியை முளிங்கிட்டு.... அதனால.... கருத்தரிச்சிருச்சு....”

சுற்றி நின்று கதை கேட்டவர்களுக்கு ஒரு சின்ன ஜெர்க். தழுவக்கொழுந்தீஸ்வரர் சன்னிதி மூடியிருந்தது. அணைந்த திரியின் பொசுங்கும் வாசம். தூரத்தில் தெரிந்த தென்னை பேய்க்காற்றுக்கு பிசாசாய் தலையசைத்தது. கோபுரத்துக்கு வெளியே சத்தமாய்க் கேட்டு எதிரொலித்த “ஹேய்க்...க்க்...”கைத் தொடர்ந்து ஒத்தை மாட்டுவண்டி ஒன்று மெதுவாய்க் கடந்தது. கதை சொல்லிக்கொண்டிருந்தவர் எச்சில் முழுங்கி ஆரம்பிக்கும் வரை அடர் நிசப்தம்!

“எச்சில் முழுங்கியா?” என்னவோ மாதிரியா இருக்கே என்று நான்.

“ம்... ஆமா.... ஏற்கனவே நொம்ப பயந்து போன அதோட அப்பாம்மா வீட்டை விட்டு துரத்திட்டாங்க... அது ஊர் ஊரா நீலியா அலைய ஆரம்பிச்சுட்டுது.. இப்படி திரிஞ்சிக்கிட்டிருந்த அதுக்கு பத்து மாசத்துல ஒரு புள்ளையும் பொறந்திச்சு... அந்தப் புள்ளை யாரு தெரியுமா?”

தடதடவென்று அருவியாய்க் கதைக் கொட்டிக்கொண்டிருக்கும் போதே திடீர் திருப்பங்கள் வச்சு... நிறுத்தி நிறுத்திச் சாகடித்தார் அந்த மனுஷர்.. “யாரு?”ன்னு கேட்காவிட்டால் வாயைத் திறக்கமாட்டார் போலத் தோன்றியது. நெற்றியில் சுடர்விட்ட குங்குமமும் அவரது முகவெட்டும் எனக்கு யாரையோ நினைவு படுத்தியது. மூளையைச் சல்லடையாக அலசிப் பார்த்தாலும் அகப்படவில்லை.

கதை கேட்டுக்கொடிண்டிருக்கும் கூட்டத்திலிருந்து ஒரு “யாரு?” ஈனஸ்வரத்தில் வந்தது.

“அந்தப் புள்ளைதான் அதோட மொதோ ஜென்மத்துல கூடப்பொறந்த தம்பியா இருந்தவன்... இந்த ஜென்மத்துல புள்ளையா பொறந்திருச்சாம்.....”

இப்படி பல ட்விஸ்ட்டுகள்...... யாரும் நின்ற இடத்தை விட்டு அசையாமல் கதை கேட்டார்கள்.

“ஆனா... அப்போ பொறந்த பச்சப்புள்ளையைக் தன் கையாலேயே கழுத்தைத் திருகி குளத்தோரமா வீசிட்டு... இந்தம்மா போன ஜென்மத்துல தன்னைக் கொன்ன ஆளை தேடிக்கிட்டு இந்தப் பக்கமா வந்திச்சு.... இந்த நீலி யாரைத் தேடிச்சோ.... அவரு பெரிய வணிகருக்கு மகனாப் பொறந்து.. கைலையும் காதுலையும் கழுத்துலயும் வைர வைடூர்யமா பூட்டிக்கிட்டு மின்னுறாரு.. தகதகன்னு சாயந்திர வெய்யிலு பட்ட தங்க மலை மாதிரி டாலடிச்சுக்கிட்டு இருக்காரு... பட்டு கட்டிக்கிட்டு... அத்தரு பூசிக்கிட்டு ஷோக்கா... மைனர் கணக்கா.... வியாபாரத்துல வேற பெரிய ஆளா.... இப்படி ஊர் ஊரா போய்க்கிட்டிருந்தாரு.. பல ஊருக்கு வாணிபம் செய்யப் போனவரு இந்த வழியா வரும்போது... பழி வாங்க சுத்திக்கிட்டிருந்த அந்தம்மா இவரைப் பார்த்துட்டுது.. ”

பார்த்துட்டுதுன்னு சொல்லிட்டு நெற்றி சுருக்கி மெலிதாய்ச் சிரித்தார். பற்களில் காவி. திரும்பவும் என் மூளையில் ஒரு மின்னல் வெட்டு. ஊஹும். இதே சாயலில் யாரோ... யாரோ.. யாரையோ.. சமீபத்தில் பார்த்திருக்கிறேன்.. யாரென்று தெரியவில்லை... போகட்டும்.. எதிர்பார்த்த க்ளைமாக்ஸ் நெருங்குகிறது. பார்வையாளர்கள் பரபரப்படைந்தார்கள். 

“உடனே ஓடிப்போய்.... நாந்தான் உங்க பொண்டாட்டின்னு கையைப் பிடிச்சுக்குது... அவருது இது கிட்டேயிருந்து அவுத்துக்கிட்டு ஓடறாரு... இது விடாம விரட்டுது.. ஊர் வீதியிலெல்லாம் ஒரே ஓட்டமா இருக்கு.. ஊர்க்காரவங்கள்ல நிறையா பேரு வேளாளருங்க.. வாணிபம் செய்யறவங்க.. இவருக்குத் தெரிஞ்சவங்க.. இவர்கிட்டே போய்... ஏங்க பொண்டாட்டியை தனியா விடலாம்ங்கலான்னு மத்யஸ்தம் பேசறாங்க....அவரு.. இல்லையில்லை.. இவ என் பொண்டாட்டி இல்லைன்னு வாதாடிப்பார்க்கிறாரு.... ஊஹும்.. ஒண்ணும் வேலைக்காவலை.. இது பொம்பளையில்லீங்களா... அளுது ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணி அவர் கூட சேர்ந்துருது..... ஆனா பாருங்க அவரை ஒண்ணுமே அதால செய்யமுடியிலை....”

இப்போ யாராவது ”ஏன்?” கேட்டால்தான் இந்தக் கதை மேலும் நகரும். கிராமப்புறங்களில் கதைசொல்லியின் உத்தி இது. கதையை கூர்ந்து கவனிக்கிறார்களா என்று அறியும் முறை. கதையில் ஈடுபாடு கூட்டும் தந்திரம். காற்றில் வெளியே மரத்தின் இலைகள் சலசலத்தது.

“ஏன்?” அவருக்கு முதுகுக்குப் பின்னாலிலிருந்து ஒரு குரல். அவருக்குத் திருப்தி. முகத்தில் தெரிந்தது.

“ஒரு சோசியக்காரரு அவர் பொறந்தப்பியே பூதபைசாசங்களினால ஆபத்து வரும்னு கணிச்சு... ஒரு மந்திர வாளைக் கையில கொடுத்திருந்தான்... அது இருக்கிற வரையில அவரை ஒண்ணும் பண்ணமுடியாது பார்த்துக்கோங்க...இந்தப் பொம்பளை ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணித் திரும்பவும் ஊரைக் கூட்டிச்சு....என்னம்மா உங்கூட ஒரே விவகாரமாப் போச்சுது.. என்ன வேணும்னு ஊர்ப்பெரியவங்க கேட்டாங்க... அதுக்கு அந்தப் பொம்பளை... நீங்களே இந்த நியாயத்தைக் கேளுங்க... பொண்டாட்டியோட தங்கும் போது இவர் கையில அந்த வாள் எதுக்குங்க? எனக்கு பயமாயிருக்கு...ன்னு கேட்டிச்சு...”

என்ன ஆகுமோ என்று அனைவரும் தவிக்கும் முக்கியமான தருணத்தில்... ”ஹேய்..” என்று கோயிலுக்குள் நுழைந்த ஒரு ஆட்டுக்குட்டியை விரட்டினார். ”ம்மே”. துள்ளிக்கொண்டு ஓடியது. ”அந்த வாளை அவர் தூக்கிப்போட்டுடுவாரா?” என்ற கேள்வி எல்லோர் மூளையையும் அரித்தது. 

“அப்போ பஞ்சாயத்து பண்ணின பெருசு ஒண்ணு... யேம்ப்பா.. உன் பொஞ்சாதி அவ்ளோ சொல்லுதே... அந்த வாளை தூக்கிப்போடுப்பான்னாரு.. அதுக்கு அவரு.. ஐயா... நா பொறந்தப்பவே ஒரு சோசியக்காரரு மந்திரம் செஞ்சு இந்த வாளைக் கொடுத்தாரு.. இதை எங்கினியாவது மறந்து வச்சுட்டு நீ தூரக்க போயிட்டன்னா... உன்னிய பேய் அடிச்சுரும்னு சொல்லியிருக்காங்க.. அதனால...ன்னு அந்தாளு இழுத்தாரு.. அதுக்கு அந்த பொம்பளை.. பாருங்க.. பெரியவங்க நீங்க சொல்லிக் கூட இவரு கேட்கமாட்டேங்கிறாரு...ன்னு வம்பு பண்ணுது...யப்பா.... நீ ஒண்ணும் கவலைப்படாதே.. உனக்கு ஒண்ணும் ஆவாது... இங்க பாரு.. இந்த சாட்சிபூதேஸ்வரர் சாட்சியா சொல்றோம்.. உன்னோட உயிருக்கு ஏதாவது ஆச்சின்னா.. நாங்க எல்லோரும் தீயில பாஞ்சு உசுரை மாய்ச்சுக்கிறோம்.. அதுக்கு இந்த சாட்சிபூதேஸ்வரர் சாட்சி..ன்னு பஞ்சாயத்து பண்ணினவங்க உணர்ச்சிகரமா பேசினாங்க....”

தோளில் தொங்கிய துண்டால் வாயைத் துடைத்துக்கொண்டார். இவரை எங்கேயோ பார்த்த ஞாபகம். எங்கே என்று பிடபடவில்லை. ஆகட்டும். கதையை கவனிப்போம்...

“அவரும் இதை நம்பி ஊர்ப் பெரியவங்க கிட்டே வாளைக் கொடுத்துட்டு அந்தம்ம்மா கூட போயிட்டாரு.. அவ்ளோதான்.. அன்னிக்கி ராத்திரியே அந்த நீலி இவரைக் கொன்னு போட்டுட்டு.... இந்த ஊரை விட்டு ஓடிப்போச்சு... காலையில இவரு செத்துப்போயி கிடக்கிறதைப் பாத்த எல்லோருக்கும் அதிர்ச்சி... நீங்க ஊருக்குள்ள வரப்போ ஒரு மண்டபம் பார்த்தீங்கல்ல...சாட்சிபூதேஸ்வரர் கோயிலுக்கு எதிர்த்தாப்ல.. அந்த மண்டபம் இருக்கிற இடத்துல விறகுக் கட்டையை கும்பாரமா அடுக்கி.... தீ மூட்டி.. அறுபத்து ஒம்போது பேரும் உள்ள குதிச்சிட்டாங்க.. இன்னும் ஒருத்தர் பாக்கி... “

“ஐயா.. எழுபத்திரண்டுன்னு சொன்னீங்க.. இப்ப எழுபது பேருதான் கணக்கு வருது...”

“சிலபேர் எழுபதுங்கிறாங்க.. சில பேர் எழுபத்திரண்டுன்னு சொல்றாங்க.. நமக்கு கதைதானே முக்கியம்....மிச்சமிருந்த ஒருத்தரு... வயல்ல ஏர் உழுதுகிட்டிருந்தாரு... ஒரு ஆளு ஓடிப்போயி.. நீலியினால அந்த வியாபாரி கொலையானதையும்... அறுபத்தொன்பது வேளாளர்கள் தீப்பாய்ந்ததைச் சொன்னாரு...அவ்ளோதான்.. அவருக்கு எங்கிருந்தோ ஒரு ஆவேசம் வந்து... அந்த ஏர் கலப்பையைத் தூக்கி தன்னோட வயித்துல குத்திக்கிட்டி அங்கினெயே செத்துப்போயிட்டாரு....”

பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டார். அதே ஜென்மத்துக் கதை ஒன்று இருப்பதாக சொல்லியிருந்தார். எனக்கு அதைக் கேட்கவும் ஆசை..

”பெரியவரே...அதே ஜென்மத்துலேயும் இவரைக் கொல்றதா ஒரு கதை இருக்குன்னு சொன்னீங்களே... அது...” 

கனைத்துக்கொண்டு ஆரம்பித்தார்.

“அது ஒண்ணுமில்லை.. இவரு கொன்னு போட்டப்புறம் அது நீலியா மாதிரி இவரு பின்னாலையே ஊருக்குள்ள வந்துடுது.. அப்புறம் ஊரார் கிட்டே பேசி இவரு பொண்டாட்டி மாதிரி பக்கத்துல வந்து... கொன்னு போட்ருது.. அதான் அதே ஜென்மத்துக் கதை.. அது அவ்ளோ சுவாரஸ்யமில்லை பார்த்துக்கோங்க....”

கதை முடிந்தவுடன் கோயிலுக்குள் பேய் சினிமா பார்த்த எஃபெக்ட்டுடன் வெளியே வந்தோம். கோயிலுக்கு வெளியே விசாலமான அடிபெருத்த மரம். என்ன மரம் என்று நிமிர்ந்து பார்ப்பதற்கு முன்னர் நீலியும் அந்த ஆளும் இங்கேயெல்லாம் ஓடியிருப்பாங்களோ... இந்த மரத்து மேல அந்த நீலி குடியிருந்துருக்குமோ என்றெல்லாம் சில்லரைத்தனமான எண்ணங்கள் சத்தமில்லாமல் ஓடியது. யாரும் பேசவில்லை. கார் ஏறிவிட்டோம்.

காருக்குள்ளும் அமைதி. ஆரம்பத்தில் ஊருக்கு வழிகேட்ட இடத்துக்கு வந்தோம். தாராளமாக தலைவிரித்திருந்த வேப்பமரம் அங்கேயே நின்றிருந்தது. வலதும் இடதுமாகப் பார்த்துக்கொண்டே வந்தேன். ஒரு நிமிஷம். ஆ....ஆ... கதை சொன்னவரை எங்கேயோ பார்த்திருக்கிறேன் என்று மின்னல் வெட்டிக்கொண்டே இருந்ததல்லவா? கண்டுபிடித்துவிட்டேன். இப்போது எங்கே என்று தெரிந்துவிட்டது. அதெப்படி? சிலிர்த்துவிட்டது. எண்ணங்கள் உறைந்து போய் ஏஸி காருக்குள் குப்பென்று வியர்த்தது.

நான் ஊருக்குள் செல்லும்போது வழிகேட்டவரும்.. அங்கே கதை சொன்னவரும் ஒரே ஆள். ஒரே ஆளாக இருக்கமுடியாது என்றால் ஒரே சாயல். இரட்டைப் பிறவி? சொந்தம்? ஒரே மாதிரி ஏழு பேர் இருப்பார்கள் என்று சொல்லுவார்களே.. அந்த ஏழில் இருவர்? மண்டையைக் குடைந்தது. முன்னால் சென்ற வண்டியிலிருந்து டீஸல் புகை சுருள் சுருளாக மேலே எழுந்தது. ரோட்டிலிருந்து விண்ணுக்கு எழும்பிய அந்த புகையிலிருந்து நீலி சிரிப்பது போலிருந்தது.

(முற்றும்)

பாகம் 1: பழையனூர் நீலி

"பழையனூர்க்கு இந்த வழிதானுங்களே?” என்று காரிலிருந்து எக்கி கழுத்து ஒடிய வழி கேட்டேன். எங்கோ கிராமத்திற்குள் தலைதெறிக்க ஓடும் அந்த தார்ரோடுமில்லாத மண்ரோடுமில்லாத ரெண்டுங்கெட்டான் பாதையின் நடுவில் குத்தி வைத்திருந்த வழிகாட்டும் பலகை துருப்பிடித்து கால்கள் வலுவிழந்து இத்துப்போயிருந்தது. அதில் பெயிண்ட் போன மண்ணூர் என்று கேள்விப்படாத, ஐந்தாறு தெருக்கள் சப்தமில்லாமல் சௌஜன்யமாகக் குடியிருக்கும் குக்கிராமத்தின் பெயர் சொரிசொரியாகத் தெரிந்தது. சாலையோரத்தில் தாராளமாகத் தலைவிரித்திருந்த வேப்பமரத்திற்கு கீழே தோளில் துண்டோடு நின்ற எழுபது வயது பெரியவரிடம் இந்த ஓபனிங் சீன் கேள்வி சென்று சேர்ந்தது. 

”எங்கியும் திரும்பாமே நேரே மெயின்ரோட்லயே போங்க...” என்று கை நீட்டிய பெரியவர்க்கு கிராமத்துக்கே உண்டான வஜ்ரம் போல தேகம். தோள்பட்டை முட்டை உழைத்த கட்டை என்று காட்டியது. நரைத்த தலை. நெற்றியில் லேசான குங்குமத் தீற்றல். கண்களில் ஒளி. அவர் சொன்ன மெயின் ரோட்டில் எதிரில் இன்னொரு பெரிய நாற்சக்கர வாகனம் வந்தால், இருவரும் ரியர் வ்யூ மிரரை மடக்கி ஷாலின் படங்களின் சண்டை நாயகர்கள் போல குனிந்து பரஸ்பரம் மரியாதை கொடுத்து பவ்யமாக உருட்டி முன்னேற வேண்டும். 

உள்ளே செல்லச் செல்ல கொஞ்சம் விசாலமான பாதை. ஒண்றரை கிலோ மீட்டருக்குள், கொண்டையில் டிஷ் ஆண்டனா சொருகி, உதிரியாய் இருந்த வீடுகளுக்கு இடையிடையே நவ கன்னிகள் (சப்தகன்னிகள் இல்லையோ?) ஆலயம், சாட்சிபூதேஸ்வரர் கோயில், தீப்பாய்ந்த அம்மன் ஆலயம் என்று இடதும் வலதுமாய் வரிசையாய் சின்னச் சின்னதாய் கிராமத்துக் கோயில்கள் வந்து போயின. பழையனூரிலிருந்து திருவாலங்காட்டுக்கு திருவுலாவாகத் திரும்பும் ஊர்த்துவ தாண்டவ மூர்த்தியைப் போற்றி வரவேற்று ஒவ்வொருவரும் வீட்டு வாசலிலும் பிரம்மாண்டமானக் கோலமிட்டிருந்தார்கள். கோலக் கலை விற்பன்னர்கள் கலரில் கண் நிறைத்தார்கள்.

எதிர்புறம் வாகனம் வராத புண்ணியத்தில் வாய்க்கா வரப்பில் இறங்காமல் பழையனூர் அடைந்தோம். பழையனூரில் தழுவகொழுந்தீஸ்வரர் ஆலயத்திலிருந்து மாட்டு வண்டியில் கிளம்பினார் இரத்தின சபாபதி. செங்குத்தாக விண்ணுக்கு உயர்த்திய காலைக் கண்டு களிப்புற்று மனமார தரிசித்துக்கொண்டு அரையிருட்டில் இருந்த ஆனந்தவல்லி கோயிலுக்குள் சென்றோம். 

தழுவகொழுந்தீஸ்வரர் கண்ணப்பனைப் போல தழுவிக்கொள்ளும் எழிலோடு இருந்தார். தரிசித்து திரும்பியபோது அர்த்த மண்டபத்தில் ஒரு பெரியவர். ஊர்க்காரர் என்பது அவரது நெற்றியில் அச்சடித்து ஒட்டியிருந்தது. அவர் நின்றிருந்த தூணோரம் ஒதுங்கி “ஐயா... இந்த எழுபத்திரண்டு வேளாளர்கள் தீப்பாய்ந்த கதை ஒண்ணு சொல்றாங்களே...” என்று தயங்கித் தயங்கிக் கேட்டேன்.

கண்களில் ஆர்வம் மிதக்க கனைத்துக்கொண்டு ஆரம்பித்தார்.

“அது ஒரு பிராம்மணாள் வீட்டுப் பொண்ணுங்க..” 

எது? என்கிற கேள்வி என்னோடு வந்த அனைவருக்கும் ஒரு சேர எழுந்து அவரைத் தூணோடுக் கட்டிப்போட்டு கதை சொல்ல வைத்தது.

“நம்மூரைச் சேர்ந்த ஒரு வணிகருங்க... கல்யாணமானவரு.. காசிக்குப் போறாரு.... அங்க ஒரு பிராமணர் வீட்டுல தங்கறாரு... அவருக்கு அழகா ஒரு பொண்ணு இருக்கு.. இவருக்குப் பார்த்தவுடனே புடிச்சுப்போயிடுது.... தனக்கு ஏற்கனவே கல்யாணம் ஆயிடிச்சுன்னு உண்மையைச் சொல்லாம.. அந்தப் பொண்ணையும் கட்டிகிடறாரு..”

அண்ட்ராயர் பையன் ஒருவனும் இப்போது அவருக்குப் பக்கத்தில் வந்து நின்றுகொண்டான். ஆனந்தவல்லியைத் தரிசிக்க வந்த இன்னொரு கோஷ்டியும் இந்தக் கதை கேட்பதில் சேர்ந்துகொண்டார்கள்.

“கலியாணம் முடிஞ்சு அந்த பிராமணப் பொண்ணும் அதோட தம்பியும் இவரோட ஊருக்கு வாராங்க..... இங்க பழையனூறு பக்கத்துல வந்துட்டாங்க....”

”அப்பவும் இந்த ஊரு பழையனூறு தானோ...”

“ஆமாங்க.. அது திருவாலங்காடு... இது பழையனூரு....அப்போ அது காடு.. இப்போ அது ஊரு....அப்போ இது ஊரு...” என்று அது-இது-எது விளையாண்டார். திடீரென்று விழிகள் வாசலுக்குத் தாவ, அவசரத்தில் வேஷ்டிக் கட்டியிருந்த ஒரு இளைஞனைக் கூப்பிட்டு... “பித்தாள தாம்பாளத்து எடுத்துப்போடா... நா பின்னால வரேன்....” என்று கழுத்து நரம்புகள் புடைக்க கூம்பு ஸ்பீக்கர் டெசிபலில் கூப்பாடு போட்டார்.

“அது காடு.. இது ஊரு... நல்லாயிருந்துதுங்க...” என்று விட்ட இடத்தை எடுத்துக் கொடுத்தேன்.

“காரைக்கால் அம்மையார் இங்க வந்து கொழுந்தீஸ்வரரைப் பாடிட்டு... தலையாலையே நடந்து ஆலங்காடு போனாங்க....”

“ம்... “

“ஆமா... காரைக்கால் அம்மையார் தலையாலயே நடந்து போனதால தேவார மூர்த்திகள் யாருமே நம்ம கால் சுவடு பட்டா பாவமின்னு ஆலங்காட்டுக்குப் போயி வடராண்யேஸ்வரரைப் பாடலை.. இங்கேயிருந்தே அவரைப் பாடிட்டு வேற ஊருக்குப் போயிட்டாங்க...”

“அவ்ளோ சிறப்பும் பெருமையும் வாய்ந்த தலம்...”

“நாம நீலி கதையில இருக்கோம்..” என்று அவரே தொடர்ந்தார்...

”இப்போ தான் அந்த வணிகருக்கு உதறல் எடுக்குதுங்க... ஏற்கனவே கட்டிக்கிட்ட பொண்டாட்டி இது யாரு புதுசான்னு கேட்டா என்னா சொல்றது?ன்னு பயம்... மச்சினனைப் பார்த்து “ரொம்ப தாகமா இருக்குது... தண்ணி எடுத்தா...”ன்னு குளத்துக்கு அனுப்புறாரு... அந்தம்மாவை ஒரு மரத்து ஓரத்துல உட்காரச்சொல்லிட்டு... பின்னாடியே வந்து மச்சினனை தள்ளிக்குள்ளாற வச்சி அழுத்திக் கொன்னுப்புட்டாரு..”

திகில் இசை இல்லாமல், பெப் ஏற்றாமல் பொசுக்கென்று ஒரு கொலை. சின்னப்பையன் கொலை சீன் வந்ததும் கொஞ்சம் மிரண்டான். என்னோடு கதை கேட்க நின்ற சிலர் கையில் பிடித்திருந்த குட்டிப் பசங்களுடன் வேறு கதை பேசிக்கொண்டு சிவசிவாவென்று கோயில் பிரதக்ஷிணம் சென்றனர்.

”...,கொன்னுப்புட்டு திரும்பவும் மரத்தடிக்கு வந்து பொண்டாட்டி கூட உட்கார்ந்து கதை பேசிக்கிட்டிருந்தாரு... ரொம்ப நாழியா தம்பி ஆளையேக் காணோமேன்னு அந்தம்மா பதறிப்போய் ’வாங்க ரெண்டு பேரும் போயி பார்ப்போம்’னு இவரைக் கூப்பிடறா... இவரும் அந்தம்மா கூட குளத்தாங்கரைக்குப் போறாரு... ரெண்டு பேருமா குளத்துல இறங்கி கொஞ்ச நேரம் தேடறாங்க..... அப்போதான் இவரு அந்தம்மாவையும் குளத்துல குப்புற அழுத்தி கொலை செஞ்சுடறாரு....”

அடுத்த இரண்டு நிமிடங்களுக்குள் இன்னொரு கொலை. ரெட்டைக்கொலை கேட்ட பசங்களின் கண்களில் பீதி. கதை சொன்னவரின் ஏற்ற இறக்கமும் சில இடங்களில் நிறுத்தி.... சில நொடிகள் கழித்து... மீண்டும் மெதுவாக ஆரம்பித்து.... சப்தம் கூட்டி.... என்று கதைச் சிலம்பம் சுழற்றினார். கிராமத்துப் பெரியவர்களுக்கென்றே இருக்கும் கதை சொல்லும் த்வனி.. 

“இதோட அந்தம்மாவோட ஜென்மம் முடிஞ்சுடுது..... அப்போ சாவுற போது அடுத்த ஜென்மம் எடுத்து உன்னைப் பழிவாங்கறேன்னு சபதம் போட்டிச்சு..ன்னு சில பேர் சொல்றாங்க.. இன்னும் சில பேரு இந்த வணிகரோட பின்னாடியே நீலியா வந்து உசிரை எடுத்துடுச்சின்னும் சொல்றாங்க... இப்போ நானு மறுஜென்மக் கதை சொல்றேன்”

கோயில் வாசலில் நிழலாடியது. அவருடைய சொந்தமாகக் இருக்கக்கூடும். அழுக்கில்லாத வேஷ்டியும் மேலுக்குத் தும்பைப்பூ நிற துண்டு மட்டுமே போர்த்தியிருந்தார். “நீயி... ஆலங்காட்டுக்கு வரலை... சாமி போயிட்டிருக்கு.....” என்றார். “நீலி கதை கேட்டாரு... பாதி சொல்லிட்டேன்.. மீதியை சொல்லிட்டு வாரேன்... நீங்க போங்க முன்னாடி.. ” என்று அனுப்பிவைத்தார்.

நீலியின் மீதி அடுத்த பாகத்தில்.....

பாகம் 4: அடர்மழைக்கால டயரி - எல் நினோ

திசம்பர் திங்கள் மூன்றாம் நாள். மப்பும் மந்தாரமுமாகப் பொழுது புலர்ந்தது. தனியார் பால்கள் கடை வாசல்களில் நீல பாஸ்கட்களில் கிடத்தப்பட்டு “எடுத்துக்கோ...எடுத்துக்கோ...” என்று தாராளமாகக் கிடைத்தாலும் அரசுப்பால் ஆவின் வரவில்லை. சட்டைப் பாக்கெட்டுகளில் பொருட்பால் தாராளமாக இருந்தாலும் கைக்கு பாக்கெட் பால் கிடைக்கவில்லை. ந்யூஸ் பேப்பர் சுலபமாகக் கிடைத்தது. இந்த மழைக்காலத்தில் அத்தியாவசியப் பொருள் அந்தஸ்து பெற்ற கேண்டில், பாட்டரி, டார்ச் போன்றவைகளும் சகஜமான நிலைக்கும் விலைக்கும் வந்தது. காய்கறி வண்டி வந்தது. சிகப்பாய் தகதகத்த தக்காளி நூறு ரூபாய். கருவேப்பிலையும் கொத்தமல்லியும் பச்சை பசேலாய் பலத்த காசுக்கு விற்கப்பட்டது. வெயில் அடிக்கும்போது உருளை சேப்பன் என்ற வாயு வகையறாக்களை வாங்கிப்போட்டிருந்த வீட்டில் சாப்பாட்டுத் தட்டு நிறையும்.

“ஏர்போர்ட் இன்னும் ஒரு வாரத்துக்கு தொறக்கமாட்டாளாம்...” என்கிற அம்மாவின் குரலில் ”சேப்பாயி என்னாச்சுடா?”வும் தொக்கி நின்றது. இன்னமும் அலைபேசிகள் தொடர்பு எல்லைக்குள் வர மறுத்தன. “பீப்...பீப்..பீப்..” (இது அலைபேசி பீப்) என்று திக்கித் திணறி மேற்கொண்டு ஏதும் கிடைக்காமல் படுத்துவிடும். ரீடயல் அழுத்தி பட்டன் தேய்ந்தது.

இரண்டு தெருவிற்கு காலாற நடமாடினேன். தலைக்கு மேலே அவ்வப்போது ஹெலிகாப்டர் பறந்தது. வெள்ளநிவாரணக் குழுவோ? எண்பதுகளில் கொட்டாய்களில் பார்க்கும் படத்திற்கு முன்னர் எமரி ஷீட்டை தொண்டையில் தேய்த்து பேசச்சொல்லும் குரலில் “பீஹாரில் வெள்ளம்...” நினைவுக்கு வந்து ஆட்டிப்படைத்தது. ஸ்கூட்டியை எடுத்துக்கொண்டு ஷீலா நகர் ஏரியையும் ஐயப்பன் கோயில் கார்த்திகேயபுரம் ஏரியையும் பார்த்துவிட்டு வந்தேன். ஷீலா நகர் ஏரியில் இரண்டு வாத்துகள் ஒய்யாரமாக நீந்திக்கொண்டிருந்தன. வேடிக்கைப் பார்க்கக் கூட்டமிருந்தது. சாலைக்கருகில் இருந்த கரையை உடைத்துவிட்டு தண்ணீரை வடித்துக்கொண்டிருந்தனர். 

”அடையாறு போற வழியிலயிருக்கிற எல்லாப் பாலத்தையும் உடைச்சிக்கிட்டு கடலுக்குப் போயிடிச்சாம்... இனிமே அந்த பாலமெல்லாம் கட்டினாதான்....” என்று அங்கலாய்த்த நபரின் கண்களில் பீதியிருந்தது. பின்னாலேயே ஏரி வேடிக்கைப் பார்க்க வந்த இன்னொருவர் “இதுமாதிரி இன்னும் ஏளு நாளு விடாம பேயுமாமே” என்றார். “யாரு சொன்னா?” ஆஃபீஸ் போகாமல் ஏரியா தாண்ட முடியாமல் சுற்றிச் சுற்றி வந்துகொண்டிருந்த ஆண்மக்கள் அனைவரும் ஏதேதோ பேச்சுக்கொடுத்து பரஸ்பரம் தங்களது அப்டேட்களை வழங்கி நட்புப் பாலம் போட்டுக்கொண்டார்கள். ”யாரு சொன்னா?” கேட்டவரை ”ஏளு நாள் பேயுமாமே” சொன்னவர் வித்தியாசமாகப் பார்த்தார். 

”வாட்சப்புல வந்துது”

“நெட்வொர்க்கே வரலை.. வாட்சப் எப்படி வரும்?” இளக்காரமாகக் கேட்டார்.

“ஓ! வாட்சப் மாதிரி நெட்வொர்க்னு ஒண்ணு இருக்கா?”

கேட்டவரின் முகத்தில் பேஸ்தடித்தது போல் ஆகிவிட்டது. ஏரிக்கரை ரணகளம் ஆகிக்கொண்டிருந்தது. இந்த மிரட்டலுக்கு பயப்படாமல் ”யாரு சொன்னா?” ஆள் “என்னன்னு வந்தது?” என்று மீண்டும் மொதல்லேர்ந்து ஆரம்பித்தார். ஆஃபீஸ் கிடையாது.. டீவி கிடையாது. வேற பொழுதுபோக்குக் கிடையாது என்று இவரைப் பிடித்துக்கொண்டார். இந்தக் கச்சேரி முடியுமா?
“நாசா சொல்லியிருக்கானாம்..”

”நாசமாப்போயிடும்னா...” என்று அவர்கள் இருவரும் தோள்மேல் கைபோட்டுக்கொள்ளும் நேரம் வெகுதூரத்தில் இல்லை என்று அடுத்த ஏரி விசிட்டிற்கு பயணித்தேன்.

ஐயப்பன் கோயில் எதிரில் இருக்கும் கார்த்திகேயபுரம் ஏரி. கரையோரத்தில் இருந்த அம்மா உணவகம் மூடி கதவுக்குக் கீழே மண் மூட்டை குவித்திருந்தார்கள். ஏரி நிறைந்திருப்பதைக் காண தேர்க் கூட்டம் திருவிழாக் கூட்டம். தெப்பம் விட்டால் அமர்க்களமாக இருக்கும். பத்திருபது பேர்கள் தூண்டிலும் கையுமாக பகுதிநேர மீன்பிடித்தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள். காலருகே கிடந்த பிளாஸ்டிக் பைகளில் அகப்பட்ட மீன்கள் விடுதலைக்குத் துடித்துக்கொண்டிருந்தன. 

சிகப்புக் கலர் கார் ஒன்று ஏரிக்கரையோரத்தில் மௌனமாக நின்றிருந்தது. சேப்பாயியை சீக்கிரம் மீட்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் கிளர்ந்தது. சட்டென்று வீடு திரும்பினேன். ஏர்போர்ட் திக்கை நோக்கி நகர ஆரம்பித்தேன்.

ஆட்டோ பிடித்து ஏர்போர்ட் வாசலில் இறங்கிக்கொண்டேன். கண்ணாளனே பாடலில் மனிஷா கொய்ராலாவின் கண்கள் சுழலும் வேகத்தில் சேப்பாயியைத் தேடியது என் விழிகள். தூரத்தில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தது. பக்கத்தில் சென்று பார்த்தால் வாட்டர் வாஷ் செய்ததுபோல பளபளவென்று நின்றிருந்தது சேப்பாயி. டோக்கனை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே செல்லும் வாசலுக்கு வந்து நீட்டினேன். ரூபாய் ஆயிரத்து நானூறு கேட்டார்கள். சேப்பாயி சேஃப்ட்டிக்கு இது ஒன்றும் பெரும்பணம் இல்லை என்று தோன்றியது.

அடுத்தடுத்த இரண்டு மூன்று நாட்களுக்கு சேப்பாயிக்கு ரெஸ்ட். பொதுஜன போக்குவரத்தில் அலுவலுக்குப் பயணப்பட விருப்பப்பட்டேன். ஆலந்தூர் மெட்ரோ. கோயம்பேடு. ஷேர் ஆட்டோ. அம்பத்தூர் எஸ்டேட். திரும்பவும் அப்படியே வந்து மௌண்ட்டிலிருந்து ஷேர் ஆட்டோவில் வீடு திரும்பல் என்று திட்டமிட்டுக்கொண்டேன். 

ஆலந்தூர் மெட்ரோவில் ஏறியவுடன் பக்கத்தில் ”சார்....” என்ற பூனைக்குரல் கேட்டது. கழுத்தைத் திருப்பினேன். ஐம்பது வயதில் தேசலான ஒருவர் வெளியே ஊற்றிய ராக்ஷச மழையைப் பார்த்துக்கொண்டே “இன்னும் ரெண்டு புயல் இருக்காமே...”. மெட்ரோ ரயில் பாலத்தின் மீதிருந்து கீழே பார்த்தபோது பல பேட்டைகள் தீவுகளாகக் காட்சியளித்தது. அவர் பக்கம் திரும்பி நின்று கொண்டேன். 

“யார் சொன்னா?”

“பிபிஸில வந்துருக்காமே”

“என்னன்னு?”

“இன்னும் ரெண்டு புயல் இருக்குன்னு”

“நீங்க கேட்டீங்களா? பார்த்தீங்களா?”

அஷோக்நகர் ஸ்டேஷனில் கெத்தாக ஏறிய இளைஞர் இந்த பேச்சைக் கேட்டு வினோதமாகப் பார்த்துக்கொண்டே பக்கத்தில் வந்து நின்றுகொண்டார். இன்ஃபர்மேஷன் இஸ் வெல்த்.

“வாட்சப்ல வந்துது...” என்று பாம் போட்டார்.

நேற்று ஏரிக்கரையோரம் இருவருக்கிடையில் நடந்த சரித்திர டயலாக் ஞாபகம் வந்தது. கதவைக் கிழித்துக்கொண்டு இறங்கிவிடலாமா என்று யோசிக்கும் போது அரும்பாக்கம் வந்திருந்தது. இறங்கினால் நேரே மோட்சம்தான் என்று சுதாரித்துக்கொண்டேன். 

“சார்..இனிமே சென்னைக்கு அடைமழை கிடையாது... பயப்படாதீங்க...” என்று சமாதானம் சொல்லிவிட்டு விரோதமாக திரும்பி நின்றுகொண்டேன். இந்த அடர்மழைக் காலத்தில் வடபழனி-அரும்பாக்கம் தீவைக் கடக்க ஹேதுவாக இருந்தது மெட்ரோ இரயில்கள்தான். ”நாற்பது ரூபா கொஞ்சம் அதிகம்” என்று நானூறு அடிக்கு ஆட்டோவிற்கு நாற்பது கொடுக்கும் ஸ்திதியிலிருந்த நவயுக யுவதி கழுத்து சுளுக்கும்படி குலுக்கி அவளது நண்பியிடம் அலுத்துக்கொண்டாள். உடனே இருவரும் களுக்கென்று சிரித்துக்கொண்டார்கள். 

சென்னை முழுக்க எங்கே ஏறி இறங்கினாலும் பேருந்துகள் கட்டணமில்லாமல் இயக்கப்பட்டன. கோயம்பேட்டின் கடைசி நிறுத்தத்தில் இறங்கினேன். நடந்து போய் ”எஸ்டேட்... எஸ்டேட்...” என்று விற்றுக்கொண்டிருந்த க்ஷேர் ஆட்டோவில் ஏறினேன். வித்தை காட்டி ஓட்டிக்கொண்டிருந்த ட்ரைவர் இரண்டு இரண்டு பள்ளங்கள் கடந்து இரண்டு பேரை ஏற்றிக்கொண்டார். 

“லோக்கல் பஸ்ஸெல்லாம் ஃப்ரீ.... உங்களுக்கு சவாரி இல்லாமப்போய்டுமே!” மெல்லமாய்ப் பேச்சுக்கொடுத்தேன்.

“ஆமா... சார்.. நேத்துதான் திருச்சிக்கு ஒரு ட்ரிப் அடிச்சுட்டு வந்தேன்..”

“திருச்சிக்கா... இந்த ஷேர் ஆட்டோலயா?”

“ஆம்மா..... பன்னெண்டு பேரு... எல்லாம் பொம்பளைப் புள்ளீங்க.... கஸ்டமர் பொண்ணு ஒண்ணு கேட்டுச்சு... ஹாஸ்டல்ல இருக்காங்களாம்... சரின்னு போய்ட்டு வந்துட்டேன்...”

“ஒருத்தருக்கு எவ்ளோ?”

“எளுநூறு சார்...”

“அதிகமில்லை?”

“இது மைலேஜே வராது சார்... திரும்ப வரும்போது எம்ப்டியாதானே வந்தேன்... பஸ்ஸுக்காரங்க ஆயிரம் கேட்டாய்ங்களாம்... இப்ப சொல்லுங்க.. போவவர முன்னூத்தம்பது ரூபாதானே... டீசலுக்கே போச்சு சார்..”

ஷேர் ஆட்டோ பின்னால் வந்த பஸ்ஸின் பலனாக உள்ளுக்குள் இருந்த மூன்று பேரைத் தவிர்த்து யாரும் ஏறவில்லை.

“ஐயோ பாவமே! லாபமில்லை.... இல்ல...”

“பரவாயில்லை.. திருச்சி ட்ராப்ல கிடைச்ச காசுல.... மூவாயிரம் ரூபா கொடுத்து சாம்பார் சாதம்.. தயிர் சாதம்... செஞ்சு எடுத்துக்கிட்டு போயி.. வெள்ளத்துல வீடில்லாம ரோட்டுல இருக்கறவங்களுக்கு கொடுத்துட்டு வந்தேன் சார்..”

கேட்டவுடனே மயிர்க்கூச்சலெடுத்தது. இப்போது அவர் டிரைவராகத் தெரியவில்லை. ஆட்டோ ஓட்டும் தெய்வம். 

”எவ்ளோ பேரு சார்... தவியாத் தவிச்சுட்டாங்க சார்.. ஒருத்தரு பாக்கறத்துக்கு பேண்ட் சட்டையில டீசண்டா இருக்காரு சார்.. நாப்பத்தஞ்சு அம்பது வயசிருக்கும்... கையில துட்டு இல்ல போல... வயித்தப் பசிச்சிருக்கு... கேக்கறத்துக்கு வெக்கமா இருக்கு போல... ஒதுங்கி ஒதுங்கி ப்ளாட்ஃபார்ம் மேலே ஏறி நின்னுக்கிட்டிருந்தாரு... ஓடிப்போயி கையில கொடுத்தேன்.. வாங்கினதும் அவருக்கு கண்ணுலேர்ந்து தண்ணியாக் கொட்டுது... அளுவறாரு...எனக்கு ச்சே... என்னடா வாள்க்கைன்னு போய்ட்டுது சார்... ஒருத்தருக்கும் ஒதவாத துட்டு இன்னாத்துக்கு சார் இருக்கு... அதான் திருச்சி ட்ராப்ல கெடச்ச அல்லாத்தையும் செலவு பண்ணிட்டேன்... கவர்மெண்ட்ல ஃப்ரீ பஸ் உட்டுட்டாங்க.. இன்னும் ரெண்டு மூனு நாளைக்கு கலெக்ஷன் இருக்காது... வண்டியை கொண்டு போய் வீட்டாண்ட வுட்டுட்டு யாருக்காவது ஒதவி செய்யணும் சார்..”

அமைதியானார். எஞ்சியிருந்த இருவரும் இறங்கிவிட்டார்கள். பெரும்சுமை ஒன்று மனதில் ஏறியிருந்தது. ஆட்டோவின் ”டமடமடம” அவ்வப்போது அடங்கி அடங்கி எழுந்தது. திருஞானசம்பந்த மூர்த்தி பெருமானின்...

“இடரினும் தளரினும் எனதுறுநோய்
தொடரினும் உனகழல் தொழுதெழுவேன்!”னும்....
......
“பேரிடர் பெருகிஓர் பிணிவரினும்
சீருடைக் கழல்அலால் சிந்தைசெய்யேன்”னும் அந்த ஆட்டோகாரரைப் பார்த்து மனசு குளிர பாடவேண்டும் என்று உள்ளம் தவித்தது. 

இறங்கியவுடன் ரூபாயை அவர் உள்ளங்கையில் அழுத்தி இறுக்கப் பிடித்து மனசுக்குள் “ராசாயா நீ...” சொல்லி... கைகுலுக்கி கண்ணுக்குக் கண் பார்த்து “நன்றி” என்றேன். எதுவுமே செய்யாததுபோல சிரித்துக்கொண்டே சென்றார். 

(முற்றும்)

பாகம் 3: அடர்மழைக்கால டயரி - எல் நினோ

ஜன்னலில் மங்கலான வெளிச்சம். இரவு தீர்ந்துபோய் விடியலின் அறிகுறி. வெளியே மழை விட்டிருந்தது. எங்கு பார்த்தாலும் ஈர வாசனை. வாசலில் எட்டிப் பார்த்தேன். பெர்முடாவும் வேஷ்டியும் ட்ராக் சூட்டுமாக ஆண்கள் கும்பலாக தெருமுனை பேப்பர்கடையில் எதற்காகவோ நின்றிருந்தார்கள். நைட்டிகளைக் காணவில்லை. பால் நிலவரம் அறிய முக்குக் கடை வரை வந்தேன். 

“பேப்பர் வரலை... பால் இல்ல...” என்கிற பதிலை நிமிர்ந்து கூட பார்க்காமல் யார் கடை வாசற்படியில் கால் வைத்தாலும் சொல்லப் பழகியிருந்தார் கடைக்காரர். பழைய ஆறிப்போன சஞ்சிகைகள் கூட சுடச்சுட விற்பனையாயின. அறுபது வயசுக்குக் குறையாத கிழவர் காலங்கார்த்தாலே ஏதோ ஒரு பேப்பர் படிக்கவேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் எம்ப்ளாய்மெண்ட் ந்யூஸைக் காட்டி “அது ஒண்ணு தாங்க...” என்றபோது அவரது செய்தி போதை என்னை வியக்க வைத்தது. 

“பால் எங்க கெடைக்கும் தெரியுமா?” என்கிற சமுதாயப் பிரச்சனைக்கு விடை கிடைக்கவில்லை. ஒருத்தர் என் பக்கத்தில் வந்து இராணுவ இரகசியம் போல ”காசிமாரி ஸ்டோர்ஸ் பக்கம் கெடைக்குதான்னு பாருங்க...” என்று சொல்லிவிட்டு எதிரி நாட்டு ராஜா பிடிக்க எத்தனிக்கும் ஒற்றன் போல தாவி ஓடி மறைந்தார். 

துப்பு கிடைத்தவுடன் ஸ்கூட்டியில் பாலைத் தேடி ஒரு பயணம். சேப்பு பச்சை நீலமுமாக நாலைந்து சாஷேக்கள் சரம் தொங்க கண்ணாடி பாட்டில் அடுக்கிய கடையோ அல்லது கடை மாதிரி இருக்கும் இடமோ கண்ணுக்குத் தென்பட்டால் “பால் இருக்கா?” என்ற கேள்வி அகஸ்மாத்தாக என் வாயிலிருந்து வந்தது. கசாப்பு கடை வாசலில் கூட பால் பாக்கெட் கிடைக்குமா என்று எட்டிப்பார்க்குமளவிற்கு ஆட்டு மூளையாகிப்போனேன். 

“நீலாவுக்கும்.. கொழந்தேளுக்கும் மட்டும் பால் கிடைச்சா போறும்டா தம்பி...” என்று அம்மா சொன்னது மீண்டும் மீண்டும் ஸ்க்ராட்ச் ஆன குறுந்தகடு போல ரிப்பீட் மோடில் இசைத்துக்கொண்டிருந்தது. காசி மாரி ஸ்டோர்ஸ் பக்கத்தில் ஒரு பால் கடை. சின்னப் பையன் ஒருவன் பால் பாக்கெட்டோடு வெளியே வந்தான். அமிர்தம் கிடைத்தது போலிருந்தது. 

“ஆறு பாக்கெட் கொடுங்க..” என்று கையிலிருந்த ரூபாயை நீட்டினேன்.

“மூனு பாக்கெட் வாங்கிக்கிடுங்க சார்.... மத்தவங்க கேட்டாலும் கொடுக்கணுமில்ல.....” என்று பால் கடையை ரேஷன் கடையாக்கி நியாய தர்மத்தை காத்து ரக்ஷித்தார் அந்த அம்மணி. கையில் பால் பாக்கெட்டுப் பதிலாக சினிமா கோர்ட் காட்சிகளில் நியாயத்தராசோடு வரும் தர்மதேவதையாகத் தெரிந்தார். 

என்னுடைய பேட்டைக்கு வந்து பால் தேடி அலையும் பித்தர்களுக்கு அந்த இடத்தை அறிமுகப்படுத்தி மகிழ்ந்தேன். தப்பு செய்து மாட்டிக்கொண்ட வடிவேலுவை அடிக்கத் துரத்துவது போல திபுதிபுவென்று அந்தக் கடையிருக்கும் திக்குக்கு ஓடினார்கள். மறுநாள் முக்குக் கடைக்காரர் “அரை லிட்டர் நூத்தம்பது ரூபாவாம்... நெல்சன் மாணிக்கம் ரோட்டுல....” என்றார்.

செல்ஃபோன் வேலை செய்யவில்லை. ”நம்ம ஏரியாவைத் தாண்டமுடியாது.. எல்லா சப்வேயும் ரொம்பிடுச்சு.... வெளிய போனா உள்ள வரமுடியாது...” என்கிற அப்டேட் கிடைக்கப்பெற்றேன். ஸ்நானம் செய்து ஸ்வாமி கும்பிட்டு நேரம் நகர்ந்துகொண்டிருந்தது. பதினோறு மணி வரை அழைப்பேதும் வரவில்லையென்றாலும் அதை கையிலெடுத்து அன்லாக் செய்து மூடுவது ஒரு சீக்காக தொற்றிக்கொண்டது. ஒட்டுவார் ஒட்டி போல அது சங்கீதாவுக்கும் பற்றிக்கொண்டது. 

நேரம் செல்லச் செல்ல செல்ஃபோனை பார்ப்பது நின்றுபோய் தெருவில் வெளியில் வேடிக்கைப் பார்ப்பது ஆரம்பித்தது. பசங்களிடம் உட்கார்ந்து பேசி அரட்டையடித்து, டம் ஷரட்ஸ் விளையாடி, வேர்ட் பவரில் கெத்து காட்டாமல், “Z" மற்றும் “Y" ஆரம்பமே கொடுத்து அழ வைக்கும்படி என்று நேரம் நகர்ந்துகொண்டேயிருந்தது.

சாயங்காலம் நெருங்க நெருங்க மீண்டும் கடைகளில் ஒரு கூட்டம். இம்முறை டார்ச், பேட்டரி, மெழுகுவர்த்தி போன்ற இருள் நீக்கும் ஐட்டங்களின் விற்பனை கொடிகட்டிப் பறந்தது. ஒரு நாள் இரவில் குபேரனாகும் முயற்சியில் ஈடுபட்ட சில கடைக்காரர்கள் புழுக்கோண்டு மெழுகுவர்த்தியை ஐம்பதிலிருந்து நூறு ரூபாய் வரை விற்று புண்ணியம் கட்டிக்கொண்டார்கள். “கப் கேண்டில் கூட இல்லீங்க...” என்று சொல்லிப்பார்த்துவிட்டு கடைசியில் “Kindle இல்லை” என்று போர்டு வைத்தார் ஒரு வியாபாரி.

டார்ச் விற்பனையும் அமோகம். டேங்கர் லாரி கொள்ளளவு சாராயம் காய்ச்சி ஊருக்கே சப்ளை செய்யத் தோதாகத் தேவைப்படும் சின்னதும் பெரிதுமாகப் பேட்டரி வாங்கிப்போனாவரைப் பார்த்தால் சரக்கு காய்ச்சுபவர் போல தெரியவில்லை. டபிள் ஏ டிரிபிள் ஏ என்று சைஸ் வித்தியாசம் தெரியாதவர்கள் சாம்பிளுக்கு கையில் எடுத்துவந்து கடைக்காரர் கொடுத்த பேட்டரியோடு சேர்த்து வைத்து அளவு பார்த்து ”சரிதான்” என்று தலையாட்டி வாங்கிக்கொண்டு போனார்கள். ஏதேதோ “ஏ” தெரிந்தவர்கள் இப்பேரிடர் காலத்தில் பாட்டரி ஏ கற்றுக்கொண்டார்கள். ஏபிசி நீ வாசி!

ஒரு தண்ணீர் கேன் நூற்றைம்பது ரூபாய். டாட்டா ஏஸ் முழுக்க கேன் வைத்துக்கொண்டு ஒரு திடீர் வியாபாரி முளைத்தார். உடனே ஒரு ஐம்பது பேர் அவரைச் சூழ்ந்துகொண்டார்கள். எங்கே இருநூறு ஏற்றிவிடுவாரோ என்று திக்திக்கென்று அடித்துக்கொண்டது. இந்த நிலைமையிலும் முப்பது ரூபாய் தாண்டாமல் தண்ணீர் கொடுத்தவரும் இருபத்தைந்து ரூபாய்க்கே அரை லிட்டர் பால் கொடுத்தவரும் பாராட்டப்படக்கூடியவர்கள். 

மின்சாரமில்லா அமைதியான இரவு. அச்சுறுத்தும் வானிலை. வீட்டில் இருக்கும் பெரியவர்களுக்கு இராத்திரி ஏதாவது ஒன்று என்றால் எப்படி பாலம் கடப்பது என்கிற தீவிர சிந்தனை மண்டையைக் குடைந்தது. சேப்பாயி வேறு கையில் இல்லை என்பது அப்போதுதான் உரைத்தது. 

“தம்பி வண்டி பத்ரமா இருக்குமோனோடா?” என்று அம்மா கேட்ட பொழுது பக்கத்து காம்பௌண்டிலிருந்து “ஏர்போர்ட் ஃப்ளட்டடாம்...” என்று சீரியஸாக வருத்தப்பட்டார்கள். ”சேப்பாயி... நீ பத்திரமா?” என்று அடிவயிற்றிலிருந்து கிளம்பிய கூச்சல் வாய்க்கு வெளியே வராமல் மண்டைக்குள் சென்று குடைந்தது. 

”கஷ்டகாலங்களில் என்னைக் கரைசேர்த்த சேப்பாயியை எப்போது மீட்பேன்?”

 என்கிற கணக்கிலடங்கா டெம்ப்ளேட் வினாக்கள் மனசுக்குள் நட்சத்திரங்களாக மினுமினுக்க.... கண்கள் அயர்ந்து.... நான் தூங்கிப்போக... இரவு கேள்வியாய்க் கடந்தது. 

பாகம் 2: அடர்மழைக்கால டயரி - எல் நினோ

”நான் கிளம்பறேன்..” என்று சத்யா வீட்டில் அனைவரிடமும் சொல்லிக்கொண்டாயிற்று. வீதியில் இறங்கினால் முட்டியளவு தண்ணீரில் தப்ப வேண்டும். ஏனோ “வெள்ளமெனப் பொழிவாய்... சக்தி ஓம்..சக்தி ஓம்... சக்தி ஓம்....” என்று மீசையை முறுக்கிக்கொண்டு பாரதி பாடுவது போல ஒரு ஹாலுஸினேஷன். எளக்கியம்? இப்ப... ரொம்ப தேவைடா... என்று அடிக்குரலில் என் மனஸ் இளப்பமாகப் பேசுவது என் காதுக்கு மட்டும் இரகசியமாகக் கேட்டது. 

“இந்தா...” என்று ஒரு பெரிய குடையை மழையாயுதமாக சத்யா வீட்டில் கொடுத்தார்கள். இந்த பிசாத்துக் குடைக்கு மசியும் மழையா அது? இன்னமும் சொட்டுக் கூட குறையாமல் தொடர்ந்து ஊற்றிக்கொண்டுதான் இருந்தது. குடைக்குள் வெள்ளம்!

இரண்டு குறுக்குத் தெரு நடந்து...ச்சே..ச்சே.. நீந்திக் கடந்தபின் ஒரு பெரிய தெரு வந்தது. இதுவரை சாந்தமாக ஓடிக்கொண்டிருந்த சிற்றாறுகள் பேராறு ஆக வளரும் அபாயம் இருந்தது. புண்ணிய பலனாக அப்படியொன்றும் நிகழவில்லை. ஆனால் வால்கனோ வெடித்த கிராமம், கடல் புகுந்த நகரம் என்றெல்லாம் கிராஃபிக்ஸ் செய்து கண்கட்டி வித்தைக் காட்டும் ஹாலிவுட் படங்களில் வருவது போல பலர் சைக்கிளில், ஆட்டோவில், நடந்து, சைக்கிளில் என்று பரபரப்பாக எங்கேயோ திக்குத்தெரியாமல் சென்று கொண்டிருந்தார்கள். ஏதோ பீதி தொற்றிக்கொண்டிருந்தது. இருட்டை மீறி உற்று நோக்கிய கண்களில் திகில்.

நங்கையிலிருந்து வீட்டுக்குச் செல்லமுடியாதா? கையில் துணைக்கு ஆஜானுபாகுவான குடை வேறு! ”வானுவம்பேட்டையில கழுத்து வரைக்கும் தண்ணி போவுது...” என்று யாரோ சத்தமாக காது ரிப்பேரானவர்களுக்கு சொல்வது போல பின்னால் கதறியது என் காதிலும் கேட்டது. ”கழுத்துவரைக்குமா?” என்று வலது கையை தொண்டைக் குழிக்கருகில் வைத்துப் பார்த்தக் கலவரத்தில் அங்கே ஒரு மாயக் கால்பந்து தோன்றி பக்கென்று அடைத்துக்கொண்டது. அடுத்த அடி வைக்க விடாமல் கால் பின்னிக்கொண்டது. 

ஹெலிகாப்டர் எனக்கருகே தரையில் இறங்கும் ஓசை கேட்டது. “ஆட்டோ... வருமா?” என்று குரலைக் காற்றில் கரைய விட்டேன். காதை அறுத்துக் கீழே போட்டுவிடும் சப்தமெழுப்பும் சைலன்ஸர் கட்டியிருந்த அந்த ஆட்டோ “வரும் சாமீ... ஏறுங்க?” என்றார். நெற்றியில் சந்தனம் மணக்கும் இன்னொரு ஐயப்ப சாமி. ஏர்போர்ட்டிலிருந்து நங்கை வரை கொண்டு வந்து விட்டவரும் ஒரு ஐயப்ப சாமி! ஹரிஹரனுக்கு என் மேல் எவ்வளவு பாசம்! அன்பு!! 

“இந்த ஆட்டோ கழுத்தளவு தண்ணியில போவுமாங்க?” என்று கேட்டு அவரை மிரட்ட விரும்பவில்லை. “வெற்றி தியேட்டர் வழியா போய்... மூவரசன்பேட்டை.. போய்...” என்று மாற்று வழி சொல்லிக்கொண்டிருந்த போது “எப்படியும் நாம இங்கேயிருந்து மார்க்கெட் தான்டணும் சார்.... அங்கேயே அரை அவர் முன்னாடி நான் பார்த்தபோது முட்டிக்கு மேலே இழுத்துக்கிட்டு போச்சுது......” என்று இடுப்பில் ஆட்காட்டி விரலைக் குத்திக் காண்பித்தார். அவர் குத்தியதில் எனக்குக் கடுத்தது.

”அர்த்தநாரீஸ்வரர் குளக்கரையோட திரும்பிடுங்களேன்..” பயத்தில் அடுத்த வழி சொன்னேன்.

“நீங்க வேற.... வயசான தாத்தா பாட்டியோட ஏளு மணிக்குப் போன ஆட்டோ பிரண்டிருச்சு.... அவ்ளோ இளுவை அங்கே...”

உனக்கு ஜலசமாதி கட்டாமல் ஓயமாட்டேன் என்று பேசினார். 

“எங்க போவனும் சார்?” இப்போதுதான் ட்ராக்கிற்கு வந்தார்.

சொன்னேன். 

“ஓ! எனக்கு அங்கேயே ஒரு கஷ்டமரு இருக்காரே...” இப்படி ஓயாமல் பேசிக்கொண்டே வந்தார். நடுவில் வந்த குட்டை, குளம், ஏரி, ஆறு, கடல் என்று பல வடிவங்களில் கொள்ளளவுகளில் சாலையை ஆக்கிரமித்திருந்த நீர்நிலைகளை அனாயாசமாகத் தாண்டினார். பேச்சு சுவாரஸ்யத்தில் எதிலாவது நம்மை இறக்கிவிட்டு தள்ளச் சொல்லிவிடுவாரோ என்று எந்த சமயத்தில் நினைத்தேனோ அது அப்போதே நடந்தது. 

ரோஜா மெடிக்கல்ஸ் வாசலில் இடுப்பளவு தண்ணீர். பக்பக்கென்று அடைத்துக்கொன்று கட்டையை நீட்டிவிடுவேன் என்று ஆட்டோ மிரட்டும் குரல் கேட்டது. ”நா வேணா காலால உந்தித் தள்ளட்டா?” என்று கேட்டேன். “வேணா சார்... சாயந்திரம் ஒரு பாட்டியும் அவங்க பேரனும் வந்தாங்க... ஆஞ்சநேயர் கோயிலாண்ட விடணும். போயிகிட்டிருக்கும்போது இதே இடத்துல இன்னும் கொஞ்சம் குறைச்சலா தண்ணி நின்னுச்சி..... அவனைக் காலால தள்ளுடான்னு சொன்னேன்... வெள்ளம் அவனோட செருப்பை அடிச்சிக்கிட்டுப் போயிருச்சு....”

தொனதொனவென்று கதை பேசினார். வெளியே மழையும் சென்னையோடு தொடர் போராட்டம் செய்துகொண்டிருந்தது. நாம வீடு போய்ச் சேருவோமா என்கிற உதறல் கேள்விக்கே பதில் கிடைக்கவில்லையென்றாலும் அந்தப் பையனுக்கு செருப்புக் கிடைத்ததா என்கிற வம்புக் கேள்வி என்னுள் தொக்கி நின்றது. அவர் தொடர்ந்தார்.

“அங்கிள்.. இறங்கி செருப்பை எடுத்துடட்டுமா?ன்னு கேட்டான். நாஞ்சொன்னேன் தம்பி செருப்பு கடையில வாங்கிக்கலாம்.. உசுரு வாங்க முடியுமா?”

”பயந்துட்டானா?”

”அவனா? அங்கிள் அப்பா எனக்கு ஸ்விம் பண்ண சொல்லிக்கொடுத்துருக்காங்க... மெரீனால ஸ்விமிங்கிங் பண்ணுவேன்.. செருப்பை எடுத்துடுவேன்...ன்னு திமிர்றான்....”

தண்ணீர் இல்லாத சமவெளியில் இப்போது பயணித்துக்கொண்டிருந்தோம். நடந்து சென்று கொண்டிருந்த பெரியவர் ஒருவர் “இவ்ளோ மள பாத்ததே இல்லபா....” என்று தனியாக பேசிக்கொண்டார். தண்ணியில் நடப்பதற்கு தண்ணியா? வீடுபோய்ச் சேரும் வரை நமக்கு அக்கப்போர் ஓய்வதில்லை. 

சின்னச் சின்ன நாட் வைத்து ஆங்காங்கே நிறுத்தி நிதானமாக இயக்குநர் சிகரம் போல கதை சொல்லிக்கொண்டிருந்தார் ஆட்டோகாரர். அடுத்தமுறை மன்னார்குடி செல்லும்போது இவர் ஆட்டோவில் போனால் சுவாரஸ்யமாக இருக்குமோ என்கிற விபரீத எண்ணம் முளைத்தது. பையனுக்கு செருப்பு கிடைத்ததா? என்று நான் மனசில் நினைத்தபோது அவர் மீண்டும் பேச ஆரம்பித்தார்.

”எஸ்பிஐ காலனியாண்ட எப்பவுமே நிக்கும்... ஈவினிங்கா முட்டியளவு நின்னுச்சு...” என்று பாட்டி-பேரன் கதையை பாதியில் நிறுத்திவிட்டு சமூகப் பிரச்சனைக்கு வந்தார். எனக்கு இதில் ஈர்ப்பு இல்லை. வெட்கத்தை விட்டு ”பையனுக்கு செருப்பு......” என்று கேட்டுவிடலாமா என்று வாயைத் திறக்கப் போகும் தருவாயில்.....

“நான் சொன்னேன்..... தம்பி நீ குளத்துல அடிக்கிற நீச்சல் வேறே.... ஆத்துல அடிக்கிற நீச்சல் வேறே......ன்னு..... அவன் ரொம்ப கெட்டிக்காரப்பய சார்.... என்னைப் பார்த்து திருதிருன்னு முழிச்சிக்கிட்டே... அங்கிள் இது ஆறு இல்லே... தெரு.... ரொம்ப தடவை நா ஃப்ரெண்ட்ஸ் வீட்டுக்கெல்லாம் நடந்து போயிருக்கேன்.... ஒண்ணும் ஆகாது......ன்னான்.... கொஞ்சம் தண்ணியைத் தாண்டியிருந்தேன்.... ஒரு திருகுதான்.... பறந்துட்டேன்...”

பையனுக்கு செருப்பு கிடைக்காமல் போனதில் எனக்கு வருத்தம்தான். பாட்டி நிறுத்தச் சொல்லிக் கேட்கலையான்னு வம்பை வளர்க்கலாமா என்று சிறு பொறி தட்டியது. திடீரென்று தண்டகாரண்யத்திற்குள் நுழைந்தது போல கும்மிருட்டு. எங்கள் பேட்டைக்குள் நுழைய ஐந்தாறு தெருக்கள் மெயின் ரோட்டிலிருந்து ஓடுகின்றன. நான் இரண்டு சொன்னேன். “அங்கெல்லாம் தண்ணி நிக்குது சார்... உங்க தெரு எனக்கு தெரியும். நா அளச்சுக்கிட்டுப் போறேன்... நீங்க வாங்க.....” என்று ஆட்டோகாரர் சொன்னதில் கடைசி “நீங்க” மற்றும் ”வாங்க”விற்கு மத்தியில் “பொத்திக்கிட்டு” பொதிந்திருந்ததுப்.
வீட்டு வாசலில் இறக்கிவிட்டுவிட்டு அவருடைய விஸிட்டிங் கார்டு தந்தார். “தேவைன்னா கூப்பிடுங்க சார்... சரஸ்வதி ஹாஸ்பிடல் ஸ்டாண்டுதான்.....”. அவர் கேட்ட தொகைக்கு மேலே ஒரு ஐம்பது ரூபாய் கொடுத்தேன். “ச்சே..ச்சே... அதெல்லாம் வாணம் சார்.. நானே கொஞ்சம் கூட வச்சுதான் ஓட்டறேன்... பெட்ரோல் கிடைக்கமாட்டேங்குது.... கோச்சுக்கிடாதீங்க...” என்று சொன்ன ஐயப்பசாமியின் கண்களில் ஜோதி சொரூபனாக வில்லாளி வீரன் வீரமணிகண்டன் தெரிந்தான். 

இரவு முழுக்க மழை. மின்சாரமில்லை. “எப்பப்பா கரண்ட் வரும்?” என்று கேட்ட சின்னவளிடம் மன்னையில் கரண்ட் கட் ஆகும் போது நான் பாட்டியிடம் கேட்டால் அவள் சொல்லும் பதிலைச் சொன்னேன். “போய்யா.. நீயும் உன் விளக்கமும்” என்கிற தோரணையில் கையை மட்டும் நீட்டி ஆட்டிவிட்டு “வேர்ட் பவர் விளையாடுவோமா?’ என்று கலைந்துபோய்விட்டாள். அவளிடம் நான் சொன்ன பாட்டியின் பதில் இப்பதிவின் கடைசி வரியில்.

காலையில் மொபைல் நெட்வொர்க் கிடைக்கவில்லை. வாசலில் யாரோ ”ஹலோ”வை பல ராககங்களில் சாதகம் பண்ணிக்கொண்டிருந்தார். எழுத்தவுடன் மெயில் செக் செய்வதும் எனது காலைக் கடன்களில் ஒன்றாக இருப்பதால் மொபைலைத் தேடி தீவிரமாக நோண்டினேன். ”நாட் கனெக்டெட் வித் இண்டெர்நெட்” என்று நொண்டியடித்தது. 

“தம்பி பால் வரலை.....” என்று அம்மா சொன்னதும் “இந்த மழையிலும் பால் வேணுமா?” என்ற என்னை விரோதமாகப் பார்த்தாள். ஆனால் அந்தப் பாலுக்கு என்ன பாடு படவேண்டியிருந்தது என்பது அடுத்த எபிஸோடில்......

பாட்டியின் பதில்: “ஒண்ணுலேர்ந்து நூறு வரை எண்ணு. கரண்ட் வந்துடும்.” (இதுபோல லட்சம் தடவை எண்ணியிருப்பேன்)

(தொடரும்.....)

பாகம் 1: அடர்மழைக்கால டயரி‬ - எல் நினோ

திசம்பர் ஒன்றாம் தேதி. காலையில் செல்லும்போதே வானத்தைப் பொத்துக் கொண்டு கொட்டியது. கத்திப்பாரா க்ளியர். மியாட், ராமாபுரம் க்ளியர். போரூர் சிக்னல் ஆட்டோ கட் அடிக்கும் அளவிற்கு நெரிசல். வழிய வழிய நின்ற போரூர் ஏரி ரோட்டைத் தொட எத்தனித்துக்கொண்டிருந்தது. மிக முக்கிய அலுவல்கள். வானம் பார்த்து மேகம் பார்த்து ஒத்திப்போட முடியாது. ஆக்ஸிலை அழுத்து. பற. திரைகடலோடியும் திரவியம் தேடு. மழைகடலோடியும் மீட்டிங் போடு!!

மாலை நான்கு மணிக்கு வருண பகவான் டீ குடிக்கப் போயிருந்தார். ”இப்பவே கிளம்பினா வீட்டுக்கு போகலாம். இல்லேன்னா பாதி வழியில ததிங்கினத்தோம் போடணும்...” என்ற சத்யாவின் சத்யவாக்கால் போட்டது போட்டபடி கிளம்பியாச்சு. சேப்பாயிக்கு எக்ஸ்ட்ரா ட்யூட்டி. 

மதுரவாயல் பைபாஸ் போக்குவரத்து க்ளியர். வருண பகவான் இவ்வளவு சீக்கிரம் டீ குடித்துவிட்டு வருவார் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. அந்தரத்திலிருந்து வெள்ளைத் திரைச்சீலையை கார்க் கண்ணாடிக்கு இரண்டடி முன்னால் தொங்கவிட்டு ஆட்டுவது போல கனமழை. திரைச்சீலை காற்றால் இடதும் வலதுமாய் அசைய அசைய ரோடு தெரிந்து தெரிந்து மறைந்தது. நாலரை மணிக்கு நடுநிசி போல கும்மிருட்டு. கண்ணைப் பறிக்கும் மின்னல் இல்லை. அச்சுறுத்தும் இடிமுழக்கமில்லை. மேகத்திலிருக்கும் தண்ணீர் லோடு முழுவதும் இறக்கிவிடவேண்டும் என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு பெய்தது. எங்கு நோக்கினும் தண்ணீர்! தண்ணீர்!! பைபாஸின் இருபுறத்திலும் புதிய ஆறுகள் உற்பத்தியாகி கரைபுரண்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

போரூரில் வாகன நெரிசல். சிக்னல் தாண்டி ஒரு திடீர்க் குளம் உருவாகியிருந்தது. கனரக வாகனங்களுக்குப் பாதகமில்லை. சேப்பாயியின் கழுத்து வரை வெள்ள நீர். கோயம்பேடு அரும்பாக்கம் பகுதிகள் நிரம்பியிருக்கும் என்று மாற்று வழியில் வந்தால் இங்கேயும் அதே நிலை. ஒன்று திரும்பவேண்டும். இல்லையேல் நீந்திக் கடக்க வேண்டும். மனதைத் திடப்படுத்திக்கொண்டு முதல் கியரை மாற்றி ஏறியாகிவிட்டது. எங்கிருந்தோ இடது புறத்தில் புயலென ஏறிய மாநகரப் பேருந்து விசிறி அடித்த நீரில் முகப்புக் கண்ணாடி முழுக்க ரோட்டு நீர். முன்னால் சென்ற டூவீலர் வெள்ள நீர் அலையடித்துக் கவிழ்ந்தார். அவருக்குப் பக்கத்தில் சென்ற ஆட்டோ சீட்டு வரை தண்ணீர் ஏறி “பொக்”கென்று அணைந்து மூர்ச்சையானது. 

முன்னால் இரண்டு வாகனங்கள் தேங்கி நிற்க கழுத்தளவு நீரில் சேப்பாயி ”ர்ரூம்.....ர்ரூம்....”மென்று திணறிக்கொண்டிருந்தது. இன்றிரவு கொட்டும் மழையில் போரூரிலேயே மாட்டிக்கொள்வோமோ என்ற திகில் பற்றிக்கொண்டது. தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு நெஞ்சுரத்தோடு வலது ஓரத்திலிருந்து இன்னும் ஆழ்கடல் பகுதியான இடது ஓரத்திற்கு மாறினேன். ப்ரேக்கில் காலை வைக்காமல் ஆக்ஸிலேட்டரில் ஏறி உட்கார்ந்தேன். பெடல் உடையும் வரை அழுத்தினேன். சேப்பாயிக்கு இரண்டு முறை மூச்சு முட்டியது. ஊஹும். விரட்டு. மோட்டர் போட் போல மிதந்தும் அன்னம் போல நடந்தும் மீனாய் நீந்தியும் கடந்து வந்து தரையில் அஸ்வமாக ஓடியது சேப்பாயி. சபாஷ்டா! (சேப்பாயிக்கு!!)

அதற்கப்புறம் பௌருஷம் காட்டும் தீரமிக்க சவால்கள் இல்லை. பட் ரோடு முனையில் தலையை உயர்த்திப் பார்த்தால் மீனம்பாக்கத்துக்கு மேலே போர்மேகங்கள் சூழ்ந்திருந்தன. மணி ஐந்து. அந்த கருமேகங்கள் சுமந்த நீர் மழையாக ஒரே இடத்தில் பொழிந்தால் தோமையார் மலை மூழ்கிவிடுமோ என்று அச்சப்பட்டேன். காரின் மேல் ஏறி கையை உயர்த்தி ஆட்காட்டி விரலால் தொடும் தூரத்தில் மழை மேகங்கள் உலவிக்கொண்டிருந்தது. 

கத்திப்பாரா ஏறும் போது பெய்ய ஆரம்பித்தது. இப்போது வண்டிக்கு அரையடி முன்னால் நகர்வன கூட தெரியவில்லை. கிண்டியில் இறங்கி ஆசர்கானா தாண்டினோம். எங்கள் பேட்டைக்கான எல்லா மார்க்கமும் வெள்ளநீரால் நிரப்பப்பட்டது. சுரங்கபாதையெல்லாம் மூழ்கியது. மீனம்பாக்கம் கேட் அருகே நின்ற போலீஸ் “திரும்பாதீங்க...” என்று பதறிப்போய் தடுத்தார். 

இப்போது......... எங்கே போவது? மழையின் தீவிரம் கூடுகிறது. தொடுவானம் தரைவானமாகக் கீழே இறங்கிவந்துவிட்டது. மேகமெல்லாம் கை தொடும் தூரத்தில் நின்றுகொண்டு கொட்டோ கொட்டென்று கொட்டுகிறது. இதுதான் ஊழிக்காலமா? கலியுகத்தின் முடிவா? எங்கே புகலிடம்? வீடா? ரோடா? வீட்டில் எழுபது தாண்டிய நான்கு முதியவர்கள். அதில் ஒருவர் படுத்த படுக்கையாக. சீக்கிரம் வீடடைய வேண்டும். எனது அருகாமை அவர்களுக்கு பலம். ஈஸ்வரா காப்பாத்து!!

கணநேரம் மூளையை அலம்பி துடைத்துவிட்டாற்போல இருந்தது. வழியெங்கும் வாகன நத்தைகள் மௌனமாய் ஊர்ந்துகொண்டிருந்தன. மணி மாலை ஆறு. வாகனங்களின் பின்புற சிவப்பு விளக்குகள் அபாய சிக்னல் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தன.

மீனம்பாக்கம் தாண்டி பல்லாவரம் வழியாக நங்கைநல்லூர் திரும்பிவிடலாம் என்று இன்னும் முன்னேறினோம். மீனம்பாக்கம் ஏர்போர்ட் எதிரே கட்டியிருக்கும் மேம்பாலத்தின் அடியில் திடீர் ஏரி உருவாகியிருப்பது அப்போதுதான் கண்ணில் பட்டது. சேப்பாயிக்கு இன்னொரு நீச்சல். இடது ஓரம் வரை முட்டிக்கு மேல் தண்ணீரில் நின்று கொண்டு போலீஸார் “இங்கே பள்ளமில்லை... வேகமா ஓட்டிக்கிட்டுப் போயிடுங்க....” என்று சைகை காண்பித்து உழைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். யார் பெத்த புள்ளையோ.. மவராசன்கள் நல்லாயிருக்கணும்....

அப்போது @ravindran narayanan மதுரையிலிருந்து சென்னை வந்திறங்கப்போவது ஞாபகம் வந்தது. அவரையும் அழைத்துக்கொண்டுவிடலாம். இந்த வெள்ளத்திலிருந்தும் தப்பித்துக்கொள்ளலாம் என்று ஏர்போர்ட்டிற்குள் நுழைந்து சமர்த்தாகப் பார்க்கிங்கில் நிறுத்திவிட்டோம். கொஞ்ச நேரத்தில் விமானங்கள் தரையிறங்கவில்லை என்றும் விமானநிலையம் தற்காலிகமாக மூடப்பட்டது என்றும் செய்தி வந்தது. 

தென் இலங்கைக்குப் பறந்த ஆஞ்சநேயர் குடிகொண்டிருக்கும் நங்கநல்லூருக்கு என் போன்ற நரன்கள் எப்படித் தாண்டுவது? ”பழவந்தாங்கல் சப்வே வரைக்கும் போய்டுவோம்... அப்புறம் நடந்து அக்கரைக்குப் போய்ட்டோம்னா.. வீட்டுக்குப் போயிடலாம்....” என்று சத்யா திட்டம் வகுத்தார்.

தெய்வாதீனமாக மீனம்பாக்கம் வெளியே ஒரு ஆட்டோ நின்றிருந்தது. 

“பழவந்தாங்கல் போகணும்”

“ஏறுங்க சாமீ!” ஆட்டோ ட்ரைவர் சபரிமலைக்கு மாலை போட்டிருந்தார். நெற்றியில் பளிச் சந்தனம். நரைமுடிக் காட்டில் நாலைந்து கருப்பு கேசத்தோடு தாடி. கழுத்தில் கருப்புத் துண்டு. மூக்கை உரசும் சிகரெட் நெடி. யாரேனும் சவாரி தம்மடித்திருக்கும். இப்போ அதுவா ஞாபகம்!! ஸ்வாமியேய் சரணம் ஐயப்பா..,..

சிறுசிறு சாலைக் குட்டைகளில் அவர் வண்டியைத் திறம்பட செலுத்தியதில் கைதேர்ந்த ஆள் என்று தெரிந்தது. 

வெளியே மழை இரைச்சலைத் தாண்டி அவருக்குக் கேட்பதற்காக சற்று சத்தமாக “சாமிக்கு எந்த ஸ்டாண்ட்?” 

“வடபழனிங்க.. ஏர்போர்ட் சவாரிக்கு வந்தேங்க..ஏர்போர்ட் உள்ள வர்றத்துக்கு ரெண்டு மணி நேரம் ஆயிட்டுது....”

சாலைப் பள்ளத்தாக்குகளையும் குன்றுகளையும் கடந்து ஜியெஸ்டி ரோட்டிலிருந்து நங்கை திருப்பத்திலிருக்கும் சாந்தி பெட்ரோல் பங்க் அருகே வந்தோம். 

“சாமீ! ரோட்டுல பாரிகேட் வச்சுருக்காங்க.. பங்க் உள்ள போயிடுங்க.. அப்படியே லெஃப்ட்ல கொண்டு போய் இறக்கிவிட்ருங்க...”

சாமி உள்ளே நுழைந்தார். பெட்ரோல் பங்க்கை அரைவட்டமாய் அளந்தார். நங்கை செல்லும் பாதைக்கு வந்தால்...... சடன் ப்ரேக் அடித்து வண்டியை நிறுத்திவிட்டு...

“சாமீ.. கொஞ்சம் பாருங்க.. இதுக்குள்ள போவணுமா?” என்று கேட்டார்.

அவர் கையால் துடைத்த முகப்புக் கண்ணாடி வழியாகப் பார்த்தால் ரோடே தெரியவில்லை. ஒரே வெள்ளக்காடு. மெரினாவில் இறங்கி கடலோரத்தில் நின்று கொண்டு உள்ளே பார்த்தால் கண்ணுக்கு முடிவே தட்டுப்படாதோ... அது போல எங்கு காணினும் தண்ணீர். அலையடித்து நீர் நெளிவது சில சமயம் இருட்டிலும் பளபளத்தது.

“சரி நாங்க இறங்கிக்கிறோம்... இந்தாங்க....”

நூறு ரூபாய் நோட்டை நீட்டினேன். பொறுமையாக பைக்குள் கை விட்டு மீதம் ஐம்பது ரூபாயை எடுத்து சிரத்தையாக நீட்டினார் அந்த மகான். எனக்கு ஐந்துமலைவாசன் ஐப்பனே நேரே வந்தது போல தோன்றியது... அந்தக் குளிரில் உடம்பு நடுங்காமல் அவரது செய்கையால் ஒருமுறை உதறியது. மயிர்க்கூச்சல். அடைமழை. ஐம்பது ரூபாய். 

“பரவாயில்லை... வச்சுக்கோங்க சாமீ.....”

“ச்சே...ச்சே... ஐம்பது ரூபாய் போதுங்க... நீங்க பார்த்து பத்திரமா நடந்து போங்க சாமீ...” என்று வழியனுப்பினார். ”யோவ்.. மனுசன்யா நீ...” என்று கட்டி அணைத்துக்கொள்ள தோன்றியது. வலுக்கட்டாயமாக அந்த ஐம்பது ரூபாயையும் அவர் பைக்குள் திணித்துவிட்டு இடதுஓர ப்ளாட்ஃபார்ம் ஓரமாக பயந்துகொண்டே நடக்க ஆரம்பித்தோம். 

எங்கும் மின்சாரம் இல்லை. ஒரே இருட்டு. ஒத்தையடிப்ப்பாதை ஓடும் காவிரிக்கரை குக்கிராமத்திற்கு கடைசி பஸ்ஸில் வந்திறங்கி முகவரி தேடுவது போல இருந்தது. அதிர்ஷ்டவசமாக யாரோ எதிர் திசையில் நடந்து வருவது “ப்ளக்..ப்ளக்...” என்ற ஒலி கேட்டது. தசரதன் யானை தண்ணீர் குடிக்கிறது என்றெண்ணி ஷ்ரவணகுமாரனை அம்பு போட்ட பிஜியெம். இதிகாசமெல்லாம் இப்போதா வந்து ஃபிலிம் காட்டணும்? நகருப்பா.... ப்ளாட்ஃபார்மை மறைக்குமளவிற்கு நீர். இன்னமும் ஜியெஸ்டி ரோட்டிலிருந்து நங்கைநல்லூர் சப்வே நோக்கி காட்டாற்று வெள்ளமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மிகவும் நுணுக்கமாக அடிமேல் அடி வைத்து பதினைந்து நிமிடத்தில் மாடிப்பாதை வழியாக நங்கைநல்லூருக்குள் வந்தாயிற்று. 

இன்னும் கதை முடிந்தபாடில்லை. எல்லா ரோட்டிலும் முட்டியளவிற்கு தண்ணீர். எதிரே யாரவது வந்தால் கூட முட்டிக்கொள்ளுமளவிற்கு மசமச இருட்டு. எங்கே சைஃபன் திறந்து இருக்குமோ என்று தெரியாது. சத்யா வீட்டின் திசையறிந்து அனுமானத்துடன் நடந்துகொண்டிருந்தோம். சில ஆழமான அபாயப் பகுதிகளைக் கடக்க கை கோர்த்துக்கொண்டோம்.

“சார்... சார்... நில்லுங்க.. நில்லுங்க...” என்ற குக்குரல் அடுத்த அடி எடுத்து வைக்க விடாமல் இழுத்தது. எங்கேயோ இருட்டிலிருந்த ஐந்தாறு இளைஞர்கள் நீந்தி விரைந்து ஸ்தலத்துக்கு வந்தார்கள். 

“அங்கே சைஃபன் தொறந்திருக்கு. அங்க ஒரு கல் இருக்குப் பாருங்க.. அதுல ஒரு கால் வைங்க.. அப்புறம் அடுத்த ஸ்டெப் தாண்டிருங்க.. இல்லேன்னா உள்ள போயிடுவீங்க.. இரண்டு பேரும் கையைக் கோர்த்துக்கோங்க....” போனா ரெண்டு பேருக்கும் ஜலசமாதி! இன்னிக்கி சனிக்கிழமை இல்லையே!! 

இணைந்தகரங்களுடன் அதைக் கடந்தோம். சின்னச் சின்ன தெருக்களிலெல்லாம் நீச்சல் குளம் கட்டி விட்டது போல தண்ணீர் நின்றது. குழந்தைகளும் பெரியவர்களும் வாசலில் நின்று கொண்டு உள்ளே புகுந்த வெள்ளநீரை முறத்தால் வாரி இறைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். சில இடங்களில் முட்டியளவு, சில இடங்களில் அதற்கும் மேலே. நாற்றமில்லை. “ஆத்துத்தண்ணிதான்!” என்று விரிந்த உதட்டுக்கு மத்தியில் பேச்சு வந்தது.

எல்லாம் கடந்து சத்யா வீட்டிற்கு வந்தாயிற்று. சூடான ஒரு டீ உள்ளுக்குச் சென்றதும் முதுகு நிமிர்ந்தது. அடுத்த இலக்கு என் வீட்டிற்கு செல்ல வேண்டும். எனக்காக காத்திருக்கும் ஜீவன்களைப் பார்க்க வேண்டும். அவர்களுக்கான தேவைகள் என்னால் மட்டுமே பூர்த்திசெய்யக்கூடியவை. இரவு நான் சாப்பிட்டதும் தான் சாப்பிடும் எனது தெய்வங்கள். 

வெளியே மழை நின்ற பாடில்லை. சத்யா வீட்டில் உட்கார மனம் இல்லை. ”வீட்டுக்கு ஓடு” என்று உத்தரவாகி கிளம்பிவிட்டேன். 

வடகிறுக்குப் பருவமழை

இப்போதான் இதை எழுத கை ஒழிஞ்சுது. 

மூன்று தினங்களுக்கு முன்னர் ஆஃபீஸில் உக்கிரமான வேலை. எட்டு மணி வாக்கில் வெளியே எட்டிப் பார்த்தால் கும்மிருட்டு. சாரல் திருவிழா மாதிரி மழை பிசுபிசுவென்று பூமியைக் கிச்சுக்கிச்சு மூட்டித் தரையிறங்கிக்கொண்டிருந்தது. உள்ளங்கைகளைப் பரபரவென்று தேய்த்துக் கன்னத்தில் வைத்து சூடுபடுத்திகொள்ளத் தூண்டும் ஜிலீர் சீதோஷணம். உள்ளுக்குள் மனசு பூத்திருந்தது. ”நாலு நாலரை மணி வாக்குல சரி போடு போட்டுச்சு...”. பேசிக்கொண்டே எங்கள் பேட்டையாட்கள் இரண்டு மூன்று பேரோடு எட்டரை மணிக்கு சேப்பாயியைக் கிளம்பினேன். 

டீஸல் முள் தரையைத் தொட்டிருந்ததால் சேப்பாயியின் வயிற்றுக்கு விருந்தளித்து அ. எஸ்டேட்டிலிருந்து பயணமானோம். எப்பாடு பட்டேணும் பூந்தமல்லி நெடுஞ்சாலையைப் பிடித்து கோயம்பேடு, அரும்பாக்கம், வடபழனி, அசோக் பில்லர், கத்திப்பாரா, நங்கை மார்க்கமாக நான் கூடடைய வேண்டும். நேர் வழி.

எரிபொருள் நிலையத்திலிருந்து வெளியே வந்த போதே ரோட்டோரங்களில் ஆங்காங்கே சலசலப்பு. சிற்றாறுகள் அடக்கமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தன. 

“சாயங்காலம் நல்ல மழை... வானம் பொத்துக்கிட்டு ஊத்திச்சு...” என்று சத்யா சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போது சிற்றாறு இன்னும் நாலைந்து தோஸ்த் ஆறுகளோடு சங்கமித்து வற்றாத ஜீவநதி போல நடுரோட்டில் அலையடித்துக்கொண்டிருக்க முண்டா பனியனோடு கைலி கட்டிய ஒரு பரோபகாரி “லெப்ட்ல போங்க சார்...” என்று ஒரு குட்டிச் சந்தைக் காட்டினார். அவர் பின்னால் பாதாள சாக்கடைத் திறக்கப்பட்டு நம் தேசத்தவர்கள் ப்ரேக் டவுன் அடையாளமாகக் கையாளப்படும் மரக்கிளை இலைகளோடு செருகியிருந்தது. அக்கிளையின் நாற்புறமும் ஊற்று போல குபுகுபுவென்று தண்ணீர். கொஞ்சம் கறுப்புத் தண்ணீர். கறுப்பா தண்ணீ இருக்குமா? ம்.. சரி.. அது SKT. [கமெண்ட்டில் ”அதென்ன எஸ்கேடி?” என்று நீங்கள் ஆர்வமாகத் தலையை நீட்டுவதற்கு முன்னர் எஸ்ஸுக்கும் டீக்கும் அர்த்தம் சொல்லிவிடுகிறேன். S= ஸர்வ, T=தீர்த்தம், K= ? ]

காரின் இரண்டு பக்கமிருந்த ரியர் வ்யூ மிரரிலிருந்து இரண்டு விரற்கடை இடைவெளியில் இல்லங்களின் சுவர் முட்டும் சந்து. கீழே அரை சக்கரங்கள் மூழ்குமளவிற்கு ஜலம் இருக்கிறது என்று எதிரே கணுக்கால் வரை புடவையை உயர்த்திக்கொண்டு வந்த பெண்மணி வாயிலாக தெரிந்துகொள்ள முடிந்தது. இந்த சமுத்திரத்தில் மாட்டிக்கொள்ளக் கூடாது என்று அலறி ஆக்ஸிலை அழுத்தினால் பக்கவாட்டில் திறந்திருந்த ஜன்னலிலிருந்து ”மேல தண்ணி அடிச்சுட்டுப் போறாம் பாரு பேமானி..” என்று ஹஸ்கி வாய்ஸில் அர்ச்சனை செய்தால் கூட நமக்குக் கேட்டுவிடும். 

“முருகா காப்பாத்து..” என்று ஆண்டவன் மீது பாரத்தைப் போட்டு திரும்பிவிட்டேன். முன்னால் போன குட்டி யானை (டாட்டா ஏஸ்) தப்பாக முட்டிக்கொண்டு பிருஷ்ட பாகத்தை ஆட்டும் நிஜ குட்டியானை போல ஆட்டியாட்டி திரும்பிக்கொண்டிருந்தது. அதுவரை தண்ணீரில் காத்திருக்கும்போது தற்காலிக வெனிஸாக மாறியிருந்த அந்தத் தெருவில் வசிக்கும் ஒரு பொடியன் நேரே வீட்டுக்குள்ளிருந்து ஓடிவந்து, முகம் பிரகாசிக்க, நீல ட்ராயர் தூக்கிச் சர்வ சுதந்திரமாகப் பிஸ்ஸினான். அவன் பங்குக்கு 0.00000000000001 மடங்கு ரோட்டுத் தண்ணீரை உயர்த்தினான்.

இரண்டு லெப்ட், இரண்டு ரைட், ஒரு ஷ்ட்ரெயிட் என்று கார் ஸ்டியரிங் கார்ட் வீலாகச் சுழல தலைசுத்தும் அளவிற்கு சந்துகளுக்குள் சிந்துபாடிக்கொண்டிருக்கும் போது திரும்பவும் பூ.நெடுஞ்சாலையை அடையவேண்டும் என்ற ஞாபகம் திடுமென வந்தது. “சார்... பூந்தமல்லி ஹை ரோடு..” என்று இழுத்தவுடன் ”நேரே லெஃப்டு... அப்புறம் ஒரு ரைட்டு.. கொஞ்சம் வளைஞ்சாப்ல போய்ட்டு....ஷ்ட்ரெயிட்டு.. அப்புறம் ஒரு லெஃப்ட்டு...” என்று இன்னமும் முன்னால் கையை சுளுக்கும் வரை ஆட்டியாட்டி நீட்டி திசைகள் எட்டையும் ஆகாயத்தில் வழி போட்டுக் காட்டிக்கொண்டிருந்தவரிடம் பவ்யமாக நன்றி சொல்லிவிட்டு தோராயமாக சோத்தாங்கைப் பக்கமாகவே வளைத்துக்கொண்டு போய் பூ.நெடுஞ்சாலை அடைந்துவிட்டோம். 

இதற்குள் இரண்டு முறை கைகால் அலம்பிக்கொண்டாள் சேப்பாயி. கூகிள் மேப்ஸால் வழி கண்டுபிடித்து தப்பிக்கலாம் என்றால், பிரளய வெள்ளக் காலத்தில் தண்ணீர் தேங்கும் இடங்கள் காட்டுமளவிற்கு அதற்கு திறமை இன்னும் புகட்டப்படவில்லை. நம்மூரு சுந்தர் பிச்சை இந்த விண்ணப்பத்தை ஏற்றுக்கொண்டு கூகிள் மேப்களில் தண்ணீரடித்துக் காண்பிக்க ஆவன செய்யுமாறு திடீர் வெள்ளத்தில் மிதப்போர் சார்பாகக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

சாமர்த்தியமாக கோயம்பேடு பாலம் ஏறியாகிவிட்டது. இடதுபுறம் திரும்புவதற்கு வாகன பேதமின்றி நமது பிராந்தியத்தின் பிரதான பழக்கமான “ஒருவர் மீது... ஒருவர் ஏறி....” ஒய்யாரமாக நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். சீட்டுக்கட்டை ஒன்றன் மீது ஒன்றாக தரையில் சார்த்தி வைத்தது போல கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை வாகன வரிசை. அந்த வழியில் சென்றால் திரும்ப முடியாது என்று இன்னும் கொஞ்ச தூரம் நேரே சென்று கோயம்பேடு பக்கம் திரும்பும் இன்னொரு சந்தில் வண்டியை விட்டோம். “நேரே போ... சின்னோண்டு லெஃப்ட் வரும் பாரு...” என்ற வழிகாட்டி சத்யாவிடம் “நாம... இப்ப மட்டும் என்.ஹெச் 45 ல வரோமா?”ன்னேன். சிரித்தேன். இதுவரை பயணத்தில் கொஞ்சம் சிரிப்பு இருந்தது. 

கண்ணைக் கட்டிக் கடத்துவது போல இடது வலதாக அழைத்துக்கொண்டு போய் “அதோ பாரு... வந்திடுச்சு..” என்று மெயின் ரோட்டை தூரத்தில் நிலா காண்பித்து குழந்தைக்குச் சோறு ஊட்டுவது போலக் காட்டினார் சத்யா. அங்கு ஒரு சவால். அந்த மெயின் ரோடு அடைவதற்கு சேப்பாயியின் கழுத்தளவு நீரில் நீஞ்சிக் கடக்கவேண்டும். போனெட்டில் அடித்து கார்க் கண்ணாடியைக் கழுவுமளவிற்கு தண்ணீர். நெஞ்சுரம் மிக்க ஓட்டுனர்கள் மட்டுமே களம் காண முடியும் என்கிற போராளி நிலைமை. அதைக் கடப்பதற்கான சவால்கள் கீழே பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன.

1. தொடை வரை வேஷ்டியைத் தூக்கிக்கொண்டு செக்ஸியாக வரும் மாமாவின் மேல் தண்ணீர் தெளிக்கக்கூடாது

2. அயராது உழைத்துக்கொண்டிருந்த போலீஸ் மேல் நீர் பாய்ச்சக்கூடாது. ஏழேழு ஜென்மத்துக்கும் பாவம். 

3. தோண்டி வைத்திருக்கும் பள்ளத்தில் விழுந்து ஸ்டியரிங்கில் அடிபட்டு பல்லு மொகரை பேந்தாலும் கெட்டியாகப் பிடித்த ஸ்டியரிங்கை விடக்கூடாது, 

4. மூளையும் கண்களும் சேர்ந்து உழைத்து காம்பஸின் திறன் கொடுத்து வாய் பிளந்த சைஃபன் இருக்கும் திசை அறிய வேண்டும். ஓடும் தண்ணீரில் சுழி பார்க்கத் தெரிந்தால் தப்பித்துவிடலாம்.

ஏக் தம். க்ளட்சை அழுத்தி ஒரு முறை ”ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ரூம்ம்ம்ம்ம்”மென்று உறுமினேன். ஃபர்ஸ்ட் கியர். ஆக்ஸிலேட்டரில் ஏறி உட்கார். உடையும் வரை மெறி. ஆறு செகண்டுகளில் வண்டியில் இருந்த அனைவருக்கும் புனர் ஜென்மம் கிடைத்தது போல மகிழ்ச்சி. இறைவனுக்கு நன்றி சொன்னேன்.
திரும்பியதும் தெரிந்துவிட்டது. வாகன சமுத்திரம். ”விடியும்போது வீட்டுக்கு பால் வாங்கிக்கொண்டு போகலாம்...” என்று ஃபோனில் சத்யாவின் கிண்டல் வேறு. “பாய்ங்.. பாய்ங்..” என்ற ஆம்புலன்ஸ் சத்தம்தான் என்னை மிகவும் இம்சை செய்தது. வண்டிக்குள் தவிப்பவருக்குக் காலனின் காலக்கெடு எதுவரையோ? 

ஷுகர் குறைய ஆரம்பித்ததில் க்ளட்ச் மிதத்த கால் கிடுகிடுவென்று ஆட ஆரம்பித்தது. அடுத்த இலக்கு ஏதோ ஒரு ஆகாரம் வேண்டும். தேடு. சுற்றிலும் தேடு. இரை தேடு. மணி இரவு 9:45. அரும்பாக்கம் ஸ்டேஷன் மூலையில் தெரிந்தது. இடதுபுறம் குளிருக்கு இதமாக டாஸ்மாக்கில் ஹாட் விற்பனை நடந்துகொண்டிருந்தது. பக்கத்தில் பொட்டிக்கடை. மிச்சர் பாக்கெட்டும் கடலை மிட்டாயும் காரக் கடலையும் கட்டாயம் விற்பனையாகும் இடம். ”நாலைஞ்சு பாக்கெட் கடலை மிட்டாய் வாங்கிக்கோங்க... வண்டி நகர்ந்தாலும் நீங்க நடந்து வந்து பிடிச்சுடலாம்...” என்று ஒருவரை தைரியமூட்டிக் கடலை மிட்டாய் வாங்க இறக்கிவிட்டேன்.

பத்தடி நகர்வதற்குள் அன்னநடை நடந்து வந்து ஏறிக்கொண்டார். ஷுகர் பிரச்சனை தீர்ந்தது. வயிற்றுக்கும் ஈந்தாகிவிட்டது. நோ ப்ராப்ளம். ரெண்டு கடலை மிட்டாயில் இருண்ட கண்களுக்கு ஒளி வந்தது. அரும்பாக்கம் ஸ்டேஷன் தாண்டி பெரியார் பாதையில் வெள்ளம். இரண்டு பாடிகளை ஒட்ட வைத்த ஒரு நீண்ட பஸ்ஸின் பின்னால் வால் பிடித்துக்கொண்டு இன்ச்சிக்கொண்டிருந்தேன். ஆட்டோவாலா ஒருவர் இண்டு இடுக்கில் புகுந்து எங்கள் தொடர்பை அறுத்தார். சட்டென்று ஆட்டோ ரைட்டில் ஜகா வாங்க என் முன்னே “ஹோ...”வென்று சமுத்திரம் போல தண்ணீர். பஸ்ஸும் போய்விட்டது.

முன்னால் செல்பவர்கள் அதைப் பார்த்துவிட்டு “நேரே போகமுடியுமா? இல்லை.. மேலே போய்விடுவோமா?” என்று தடுமாறி திக்குத் தெரியாமல் திணறி நின்றார்கள். இந்த அமளிதுமளியில் டவேராவை இடதுபுறம் ஓரங்கட்டி ஒய்யாரமாக ட்ரைவர் சீட்டில் சாய்ந்து கொண்டு ஜன்னல் அனைத்தையும் ஏற்றிவிட்டு ஒருவர் சினிமா பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். கீதையில் சொன்ன ஸ்திதப்ரக்ஞன். பராக்கு பார்க்காமல் சாலையைப் பார்த்தேன். நீர் கரைபுரண்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மீண்டும் ஒருமுறை சேப்பாயிக்கு துணிச்சலான வேலை. மனதில் ஆஞ்சநேயரை துணைக்காக நிறுத்திக்கொண்டேன். இடதுபுறத்திலிருந்து வலதுபுறம் மீடியேட்டர் வரை ஒரு ஆர்க் அடித்து திரும்பினேன். ”பளக்... பளக்...” என்று தண்ணீர் வண்டியின் ஜன்னல்களிலும் கண்ணாடியிலும் மோதும் சப்தம் பயங்காட்டியது. 

வெற்றிவீரனாக இரண்டாவது கடலையும் தாண்டியபிறகு சாலை வெறிச்சென்று இருந்தது. வடபழனி சிக்னலில் வலம் இடமாக பெருக்கெடுத்து ஓடியது வெள்ளம். அவைகளை இலகுவில் கடந்து அசோக் நகர் சிக்னலில் சுமாராக இழுப்பு இருந்தது. காசி தியேட்டர் தாண்டியவுடன் வரும் அடையாறு பாலத்தில் கொட்டும் மழையில் நின்று கொண்டு வெள்ளம் ரசித்த ஆள் இதுவரை தண்ணியில்லாக் காட்டில் இருந்திருக்கவேண்டும். ஆண்டவனின் கிருபையினால் கத்திப்பாராவை அடைந்தோம். பாலமும் ஏறி இறங்கியாச்சு. உதிரியாய் ஒன்றிரண்டு வாகனங்கள். சந்தோஷம். இன்னும் பத்து நிமிஷத்தில் வீடு சேர்ந்து டாங்க் க்ளியர் செய்துவிடலாம். ஆத்திரத்தை அடக்கினாலும்..... என்கிற ஃபேமஸ் வசனம் உங்களுக்கு இப்போது ஞாபகம் வருவதை தவிர்க்கமுடியாது. மணி இரவு பதினொன்று.

வாழ்க்கையில் இன்பதுன்பங்கள் மாறிமாறி வரும் என்பதற்கு அடையாளமாக அடுத்த நூறு மீட்டரில் மீண்டும் மழை வெள்ளத்தைத் தோற்கடிக்கும் வாகன வெள்ளம். சின்னக் குழந்தை ஒன்றை ட்யூஷன் பேக்கோடு நனைய நனைய பின்னால் உட்கார்த்தி வைத்துக்கொண்டு வீட்டுக்கு செல்லும் அப்பாவைப் பார்க்க பரிதாபமாக இருந்தது. மீண்டும் “ஹொய்ங்..ஹொய்ங்...” என்று ஆம்புலன்ஸ் சப்தம். ஊஹும். ஒரடி விலகி இடம் கொடுக்க முடியாது. திடீரென்று மின்னலென மழை நின்றுவிட்டது. கோபாலன் கோவர்த்தனகிரியைப் பிடித்துவிட்டானா? என்று ஆச்சரியப்பட்ட போது மெட்ரோவிற்காகப் போடப்பட்ட பாலமே கோவர்த்தன கிரி என்று புரிந்தது.

மீண்டும் வானத்தைப் பொத்துக்கொண்டு மழை கொட்டத் துவங்கியபோது சாலையின் எதிர்புறத்திலிருந்து கணுக்கால் அளவு இந்தப் பக்கம் கால்வாய் போல நீர்ப் பாயத்துவங்கியது. சுற்றிலும் இரண்டு, மூன்று, நான்கு சக்கர வாகனாதிகள் வண்டி உருட்டுவதில் மும்முரமாக இருந்தார்கள். யாராவது சங்கிலித் திருடர்கள் ஓடிவந்து கழுத்திலிருந்து அறுத்துக்கொண்டு போனால் கூட அவர்களைக் கண்டு கொள்ளாமல் இன்னும் இரண்டு அடி நகர்ந்துவிடுவோமா என்பதைப் பற்றிய தீவிரச் சிந்தனையோடு காத்திருந்தார்கள். மழையின் ”தொரதொர....”த்தவிர வேறு சப்தமில்லை. பிரளய கால இராத்திரி போல இருந்தது. எரிபொருள் தீர்ந்துபோன நான்கு சக்கரங்களை சாலையோரத்திலேயே விட்டிருந்தார்கள்.

இராப்பூரா கோயம்பேட்டிலிருந்து கிண்டி வரை முட்டியளவு தண்ணீரில் நின்றிருந்த போலீஸ்காரர்களுக்கு ஒரு ராயல் சல்யூட். தண்ணீரிலும் மழையிலும் ஒரு சிங்கிள் டீக்குக் கூட வழியில்லாமல் மணிக்கணக்காக ரெகுலேட் செய்தது நெக்குருக செய்தது. நங்கைநல்லூர் சப்வேயில் நுழைந்துவிட்டால் பண்ணின பாவத்திற்கான கருடபுராண தண்டனை அனுபவித்தாகிற்று என்று நினைத்திருந்தது வீணாய்ப் போனது. “மீனம்பாக்கம் கேட் வழியாப் போயிடுங்க...” என்று ரெயின் கோட் போட்டும் முழுவதும் நனைந்திருந்த நற்காவலவர் ஒருவர் கைகாட்டினார். அப்போது மணி நடுநிசி 12:00. 

அங்கிருந்து ரொம்ப தூரத்தில் (< 1 KM) இருந்த மீனம்பாக்கம் கேட் திரும்பி வெள்ளக்காடாய் மிதந்து கொண்டிருந்த நங்கையைத் தாண்டி வீடு வந்து சேர்ந்தேன். வந்து சேர்ந்தும் சத்யா ”கெக்கக்கே”கென்றது காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. அவர் சொன்னது இந்த பதிவின் கடைசி வாக்கியம்.

“மாமா... புயலையெல்லாம் விட பருவமழை நல்லா பிடிச்சுக்கிச்சு... மும்மாரிக்கு பதிலா முப்பது மாரி பொழிஞ்சுடுச்சு...”

“என்ன பருவமழை?” (”என்ன கையைப் பிடிச்சு இழுத்தியா?” வடிவேலு தோரணையில்...)

“இல்லை மாமா.. நார்த் ஈஸ்ட் மான்சூன்.... வடகிழக்குப் பருவமழை ( மேஜர் மாதிரி இங்கிலீஷிலும் தமிழிலும் புரட்டிப் புரட்டிப் பேசினேன்)

“போய்யா.... இது... வடகிழக்கு இல்லை.... வடகிறுக்குப் பருவமழை.....”

ஆடிய பிற ஆட்டங்கள்

Related Posts with Thumbnails